Drømmekage

 Drømmekage ~ Droomkoek

Ik maakte vrijdag deze Deense droomkoek om mee te nemen naar de studiedag van de muziek. 

Het recept stond online bij Zeinab, je weet wel de HHB dame uit 2023. Zeinab leerde op 16 jarige leeftijd van haar Deense vriendinnetje dit recept te bakken.

Wat maakt dit recept nu zo Hemels.

Je klopt de eieren met de suikers au bain-marie totdat de hoeveelheid is verdubbeld en er fluffy marshmallow achtig uitziet. Dan voeg je de bloem en het bakpoeder in drie gedeeltes toe. Vervolgens meng je de volle melk met de gesmolten roomboter in drie gedeeltes toe.

Voor 20 minuten in de oven

De topping bestaat uit volle melk, roomboter, donkerbruine basterd suiker en kokos

Zachtjes verwarmen tot het één gesmolten massa is.

Terug in de oven voor 5 tot 8 minuten 

De Drømmekage ging zaterdag mee en wat dacht je wat…

Binnen een kwartier waren alle 25 stukjes verdwenen, opperdepop, er was geen kruimel meer te vinden. Alleen nog de heerlijke geur in het nog niet afgewassen bakblik 😇

Dit baksel kan iedereen maken en het is ook nog eens low budget, het is wel lekker calorierijk 🤔

Ach af en toe, tis de zonde waard. 

Voor recept linkje ga naar 

https://www.instagram.com/reel/DNvhpAhUKR7/?igsh=N3F5ZzhsajJ6OGMz

Morgen en morgen en ..........

Hou je van Magnolia takken op de vaas? 

Ik ben aan het snoeien,

zal ik een paar takken brengen?

Nog geen 10 minuten later gaat de deurbel

Ik krijg een flinke bos kronkelige takken volop in de knop

Onder het schilletje zie je het begin van nieuw leven

De gedroogde Annabels moeten plaats maken

Ik rangschik de takken in de grootste vaas

En zet de vaas naast het schilderij van een Oekraïens meisje

Zij staat symbool voor de oorlog en de hoop op betere tijden

Het meisje staat er al bijna een jaar,

Steeds denk ik, wie weet morgen,

morgen is de oorlog misschien voorbij.

Kunnen ze misschien terug naar huis.

Terug naar hun vader of zoon.

Terug naar alles wat hen zo lief is.

Morgen is er een nieuwe dag, nieuwe kansen, 

met misschien een nieuwe start.

Maar morgen blijft maar morgen en morgen en morgen....

De Magnolia knoppen groeien langzaam, 

het zachte roze komt te voorschijn

Het liefst zou ik de knoppen uit het schilletje kijken

Elke avond denk ik, morgen, morgen bloeien ze

 

De Magnolia staat symbool voor reinheid, trouw en idealisme

De Magnolia bloem staat voor liefde voor Lente.

Morgen is vandaag geworden

De Magnolia bloeit, ze straalt en ze ruikt lekker

Zie de takken met de grote bloemen, stoer, groot, liefelijk mooi te zijn

In de warme kamer is morgen zo voorbij

Vallen de zachte roze blaadjes op de kast naast de schilletjes.

Laat morgen ook vandaag worden voor het Oekraïense meisje.

Laat morgen daar morgen blijven.............

Later M@rina!

The Pilgrim's Way ~ Echte liefde...........

 

Meditation- The Pilgrim’s way is een prachtig gedragen muziekstuk wat op de lessenaar staat om te oefenen voor ons aankomend concert. Verschillende partijen wisselen elkaar af zodat ik regelmatig 7 maten rust heb. In mijn hoofd tel ik de maten en met mijn voet tik ik mee op de snelheid van de handbeweging van de dirigent.

De pelgrimstocht is een lange voettocht op weg naar een bedevaartsoord en onderweg overdenk je je leven. Manlief lijkt het wel wat.

Tijdens de 7 maten rust, overdenk ik de afgelopen week en denk terug aan een bijzondere ontmoeting. Ik zag bij AH een fiets staan met volle bepakking, een fiets van een reiziger. Het is ijskoud, de zon schijnt niet en de wind is venijnig. Om in deze tijd van het jaar op de fiets te gaan reizen is moed nodig.

Ik pak een karretje en ga snel mijn boodschappen doen. Bij terug komst zie ik een klein tenger vrouwtje van mijn eigen leeftijd bij de fiets staan. Ze is druk in de weer met haar boodschappen. Vervolgens prutst ze hoezen om haar voeten om zichzelf weer reis klaar te maken.

Ik vraag of ze het niet koud heeft en waar de reis naar toe gaat. Ze is op weg naar Groningen, mijn dochter werkt in het UMCG en ik wil bij haar op visite gaan.

“Vanwaar bent u vertrokken”; vraag ik?

Vanuit Brugge, ik fiets er 3 dagen over en onderweg logeer ik bij "Vrienden op de fiets". En ja, ze heeft het heel erg koud. De zon schijnt niet en de wind is venijnig.

Misschien kunt u mij vertellen waar ik een kop koffie kan kopen en warm worden…

Het is markt en druk in de stad, het lijkt mij geen goed idee om de fiets hier zo te laten staan.

U mag wel bij mij in de keuken warm worden en een warme kop koffie drinken. 

Meent u dat, dat wil ik u wel betalen. 

Welnee, ik woon dichtbij, fiets maar mee.

Gaan we dan gezellig samen babbelen.

Tuurlijk gaan wij dat ook doen.

Samen fietsen wij naar ons huis en stappen de warme keuken binnen. Zij bekijkt de fotowand terwijl ik de tafel klaar maak en koffie zet. Wij babbelen gezellig over het leven, de wereld en onze beide dochters.

“Ik geef veel om mijn dochter, anders zou ik niet drie dagen fietsen om haar te gaan zien”; zegt Ann.

Ik roep al jaren tegen mijn dochter ik kom een keer op de fiets naar Amsterdam maar nog steeds niet gedaan. Drie dagen heen en drie dagen terug, ik vind het een Pelgrimstocht.

Ann geeft mij een dikke pakkerd voordat ze op de fiets stapt. Ik zwaai haar uit en beloof haar om nu echt eens op de fiets naar Amsterdam te gaan.

Mijn 7 maten rust zijn allang voorbij…………….

Later M@rina!

Bij de groenteweegschaal in de supermarkt

Ze drentelt heen en weer, met in haar ene hand een winterwortel en in haar andere hand een banaan. Ik zie deze jongedame regelmatig in de stad fietsen. Blonde krulletjes, twee kleine staartjes en op haar hoofd een soort van jaren 70 walkman.

Ze legt de banaan op de weegschaal. "Kan niet" hoor ik haar zeggen, ze loopt al brabbelend terug naar het schap met bananen. Ze komt terug bij de weegschaal en legt opnieuw een banaan op de weegschaal. "Kan niet", hoor ik haar opnieuw zeggen.

Ik ben nieuwsgierig naar wat niet kan.

"Wat kan niet"; vraag ik haar, kan ik je misscshien ergens mee helpen.

"Kan niet, ze laat mij de banaan en wortel zien, 5 cent te weinig"

Begrijp ik haar goed, ik vraag het voor de zekerheid: "voor de wortel en banaan kom je 5 cent te kort"?

Ja ik heb 5 cent te weinig en nu kan het niet.

Wacht even, misschien heb ik nog wel 5 cent in mijn tas.

Ik zoek en vind tussen de zooi een muntje van 20 cent en geef het haar.

Dat kan niet, dat is 20 cent, ik heb 5 cent te kort.

Dat geeft niet, dan heb je 15 cent over voor als je weer een banaan gaat kopen.

Ze kijkt van het muntje in haar hand naar de banaan op de weegschaal.

"Ja maar dat kan niet".

Het mag, het is goed zo, bewaar het voor een andere keer.

Nee kan niet.

Ze pakt de banaan op van de weegschaal en loopt terug naar het vak met bananen op zoek naar een banaan die €0,15 cent zwaarder weegt

Later M@rina!

Mijn Leuterklok vaas, wat nu....................

 

In één klap 32 jaar geschiedenis aan diggelen. Verstijfd sta ik naar de scherven op de grond te kijken om vervolgens luid brullend naar boven te rennen om mezelf op te sluiten in de wc. Als een klein kind blêr ik het hele centrum bij elkaar. Mijn kinderen blijven doodstil zitten, manlief rent mij achterna; ”Het zijn maar scherven”. Dat is het nou net, het zijn niet zomaar scherven, deze vaas was heel belangrijk voor mij.

Ik was 21 jaar toen ik ging verhuizen naar 3 hoog in Meppel. Een leuk stadje met dorpse allures. De dominee van de PKN kerk komt langs voor een kennismaking gesprek en vraagt of wij bereid zijn om vrijwilligerswerk te doen. “Vrijwilligerswerk” is de manier om mensen te leren kennen, om lekker bezig te zijn en om je horizon te verbreden. Ik start in de jeugdsoos. Het is een geweldige tijd. Jeugdsoos “De Leuterklok” is actie, gezelligheid, lief en leed.

Het vrijwilligerswerk heeft mij gebracht tot wie ik nu ben. Dat ik mij thuis voel in deze stad. Dat ik heel veel mensen heb leren kennen. Het heeft mij leren organiseren, plannen, notuleren, incasseren, koken in grote pannen en nog veel meer.

Na 6 jaar woensdagavonden kletsavonden en zaterdagavonden discoavonden was ik thuis nodig voor mijn eigen kleine handenbindertje. De jeugdsoos ervaringen kon ik goed gebruiken bij het grootbrengen van mijn kroost.

Vanuit het bestuur kreeg ik een prachtig afscheidscadeau, een glazen bloemenvaas in de vorm van een klok. Groot staat er “BEDANKT” op gegraveerd.

Een vaas ter herinnering aan alle waardevolle momenten speciaal voor mij gemaakt. Zo bijzonder.  Dat ik nou net deze vaas, die al vanaf 1995 talloze boeketten heeft laten shinen tegen het aanrecht kapot kets.

Ik ben ontroostbaar, wat nu, lijmen, een nieuw voetje….iemand een idee?

 

Later M@rina!

 

Beste JIJ

6 maart, het lijkt alweer zo lang geleden. Ik sta op het station te wachten op jongste. Ze had een drukke week gehad. Niet zo gek dat ze de dag erna enigszins katterig met hoofd- en keelpijn opstaat. Tegen de avond krijgt ze hoge koorts en vertrekt lamlendig naar bed. Wanneer 5 dagen later de rest van ons gezin met dezelfde klachten het bed in duikt krijgen wij argwaan; “Covid 19”. Oudste, een jonge vent van 25 jaar heeft 12 dagen boven de 40 graden koorts. Liggen geeft zo’n benauwdheid dat hij half zittend slaapt. In het ziekenhuis ziet de longarts op zijn linkerlong littekenweefsel.

Wij zijn een half jaar verder en nog steeds moe. Een moeheid die niet uit te leggen is en die je ineens overvalt. Tijdens een sprintje naar de trein, tijdens het stofzuigen of soms gewoon tijdens het eten. Een moeheid die er soms voor zorgt dat mijn hoofd bonkt en dat ik mij een Nano seconde afvraag of alles wel weer goed komt.

Maar ook een ander soort vermoeidheid die voortkomt door de wereld om ons heen. Mensen die ik hoor mopperen omdat ze te kort komen en roepen dat ze Corona zo zat zijn.

Wanneer ik mensen tegenkom die net als ons gezin aan het herstellen zijn of hersteld zijn van Covid 19 delen wij onze zorgen, de vermoeidheid, de geur en smaak die is verdwenen. Het lukt maar niet om de draad weer op te pakken. Ondernemingen die spaak lopen. En dan die longen, nog steeds benauwd of een beklemmend gevoel op de borst. Er is geen nazorg, er is niets bekend over wat de toekomst ons brengt. De “(Ex)Covid19” mensen, je hoort ze niet, je ziet ze niet, ze schreeuwen niet, ze staan niet op het museumplein… Ze hopen maar 1 ding; “100% herstel”.Beste jij, die geen Corona heeft gehad, die niet weken op de IC hebt gelegen, die niet hoeft te revalideren, maar JIJ die Corona meer dan zat is….. Ja jij, wees dankbaar dat jij tot nu toe niet de pineut was.

Verspil niet je energie met dat geschreeuw, met demonstraties of met kwetsende stellingen op sociale media. Gebruik je energie goed, door ervoor te zorgen dat Corona jou niet te pakken krijgt en zorg ervoor dat je Corona niet door geeft door onverantwoordelijk gedrag. Het virus trekt zich niets van jou aan, jij kunt je alleen iets aantrekken van het virus!

Samen, JIJ en ik, kunnen de wereld weer gezond maken!!!

Later M@rina!

#coronavirus2020 #covid19 #corona

#Hamsteren, Hoe overleef ik in de keuken......

#Hamsteren

Voor de doorsnee Nederlander geldt nu;

Hoe overleef ik in de keuken…..met al mijn gehamsterde zakjes en pakjes.

De persconferentie vanmiddag roept ons op om veel tijd in en rondom huis door te brengen. Hoe ga ik dat doen, elke dag uitslapen, alles op zijn beloop laten, morgen is er weer een dag…….

Nee dat gaan we niet doen, we houden rust, regelmaat en reinheid. Structuur en duidelijkheid. Tijd voor klusjes die ik al tijden wilde doen.

Vandaag heb ik mijn “bloemenschoen” gepoetst. Zonde van de tijd vind jongste want ze zijn niet meer van nu. Raar, regelmatig doe ik met haar rondjes kringloop en roept ze regelmatig, kijk, leuk, vintage. Ik vind mijn bloemenschoen echt vintage, ze staan super leuk bij mijn groene blouse en ze lopen nog lekker ook. Dusss

Het Coronavirus heeft ervoor gezorgd dat ik zieke en thuiswerkende volwassenen heb. Ik was, ik maak schoon, ik verzorg, ik pak de vaatwasser in en weer uit, ik haal bedden af en maak ze weer op, ik maak bakjes fruit en zet verse kopjes thee. Zorg voor gezond eten, we eten niet op de bank maar aan tafel en wij nemen de tijd……want tijd hebben wij genoeg nu wij niet dagelijks in de file staan.

Ik overleef door lekker te koken en te bakken met leuke recepten die ik

tegenkom of zoek recepten bij de ingrediënten die ik nog ergens had liggen. Je weet wel gehamsterde pakjes en zakjes die bijna over datum zijn. Nu hamster ik altijd een voordeelverpakking mais, 3 blikjes voor €1,85. In de zomer maak ik van mais samen met ijsbergsla, meloen, tuinkers, ui, paprika en sinaasappel een heerlijke zomersalade.

Er stonden nog 2 gehamsterde blikjes mais te wachten op de zomer van 2020. Zaterdag zag ik een leuk recept van Koken met Karin; Romige Maissoep. De blikjes hebben de kelder verlaten en zorgen vandaag voor een lekker soepje.

Oudste nam een AH Indiase curry madras vers pakket mee. Heerlijk met Basmati rijst. Maar dat hebben we niet. Gelukkig hebben we wel een aangebroken pak snelkook rijst. Genoeg voor 4 personen, we houden zelfs over……

Dat kliekje rijst wil jongste wel met een klontje boter en bruine suiker. Dat kliekje rijst ben ik eigenlijk morgen nodig. Ik heb een beter idee. Er staat nog een pak aangebroken dessertrijst. Een restant van januari 2019, gebruikt voor het Peruaanse Arroz Con Leche. Een heerlijk dessert waar een flinke slok Port in ging.

Voor jongste maak ik het old school recept; “Rijst met bruine suiker”.

50 gram dessertrijst, 250 ml melk samen met een handje vol rozijnen 12 minuten zachtjes laten pruttelen. Een klein klontje roomboter en een lepeltje bruine suiker. Mjom mjom…..

Later M@rina!

Prrrrgrrrrrbrrrrrrpffff the game is over...............

Hoelang zou het geleden zijn.

25, 30 misschien is het wel 35 jaar geleden dat ik afwisselend lid werd van de Libelle en Margriet vanwege de nuttige welkomst geschenken. Waaronder de staafmixer die ondertussen al jaren het meest gebruikte apparaat in mijn keuken is. Daar kan geen keukenmachine tegen op. Hij neemt weinig ruimte in beslag, is eenvoudig te bedienen en kan in de vaatwasser.

De staafmixer begon zijn carrière bij de babyhapjes. Minstens één keer per maand ging de reuze pan op het vuur en kookte ik prakjes in verschillende smaken. De staafmixer pureerde alles op juiste dikte.

Jaren later was de staafmixer onmisbaar bij het maken van smoothies wanneer er te weinig fruit door de jeugd werd gegeten.

De laatste jaren zijn er kilo’s pompoen door de vlijmscherpe messen gepureerd tot een heerlijke geurige soep.

Afgelopen week logeerde nichtje hier. Ze vraagt naar healthy kookboeken. Trots trek ik mijn kast open en toon mijn enorme boekenrij. Ze begint te bladeren en gezellig kletsend wijst ze naar een trendy recept.

Tante Marina, Purple Smoothiebowl, dat moet je eens maken, echt heel lekker. Ze is alweer een paar dagen naar huis wanneer ik het recept ga proberen. Het vergt enige voorbereiding, de bananen moeten bevroren zijn en de bietjes gekookt en afgekoeld. Ik gooi 2 bananen in het vriesvak en doe 2 rode bietjes in de steamer. Wanneer ik de volgende dag klaar ben voor de tweede stap bedenk ik mij dat ik de schil er af had moeten halen. Beetje jammer dit. Er gaan opnieuw 2 bananen in de diepvries, dit maal zonder schil. ’s Avonds wanneer de schil-loze bananen bevroren zijn doe ik ze samen met de bevroren bosbessen en de afgepelde koude rode biet in de mengkom en zet de staafmixer erop.

De staafmixer wurmt zich door de zachte biet op weg naar de bevroren banaan. De banaan die kei en keihard is vormt een behoorlijke blokkade. Ik zet mijn volle gewicht erop en duw de knop zo ver mogelijk in. Het scherpe mes doet heel hard zijn best om rond te draaien met de bedoeling er een smeuïge smoothie van te maken. Ik gun de mixer geen pauze maar duw door totdat het geurtje wat ik ruik niet het geurtje is wat ik zou willen ruiken en het geluid niet meer een gelijknamige tevreden brom is.

Prrrgrrrrbrrrrrrpffff the game is over.

Wat was dat roept manlief vanuit de kamer?

Dat was mijn staafmixer met minstens 30 jaar geschiedenis in zijn motor.

En nu, roept hij?

Ik geef niet op en pak de keukenmachine erbij. In een nano secondo heb ik een rood-paarse homogene massa. Ik schenk de kokosmelk erbij en meng nog even na. Zoals op het plaatje schep ik het in een schaaltje en strooi er feestelijk granola en geraspte kokos erover heen.

Was dit prutje de staafmixer waard.

Mwah, ik heb wel eens iets lekkerders gegeten………      

L@ter Marina

Mijn erfenis........................

“Ik heb eerst op de kalender gekeken en ik zag dat het niet je werkdag is vandaag dus ik mag bellen”…….zo begon het telefoongesprek vanmorgen met mijn moeder.

Hersenvliesontsteking heeft een zwart gat achter gelaten in het korte termijn geheugen. Het is nu niet meer zo vanzelfsprekend dat mijn moeder weet welke dag het is, hoelang een uur duurt en of ze iets kan afspreken. Dat is niet alleen lastig, dat maakt iemand onrustig en misschien wel angstig want je bent de grip op jezelf kwijt.

Zo komt het dat mijn moeder ineens onder werktijd belt. Mijn mobieltje ligt in de kluis, ik schrik wanneer ik de gemiste oproepen zie.Een korte WhatsApp naar mijn zusje stelt mij gerust. “Niks aan de hand, ze dacht dat het zondag was”.

We spreken af dat ze mijn werkdagen op de kalender zet…..natuurlijk mag ze altijd bellen als er iets is.

Vamorgen belt ze om te vragen of ik een doos met glazen mee wil nemen naar De Kringloop. ”Is het goed dat we de doos komen brengen? Ik heb ook het zwarte bonbonschaaltje met het witte dekseltje voor je, die wilde jij toch zo graag?"

Het bonbonschaaltje was oorspronkelijk van mijn Oma en was altijd goed gevuld met chocolade. Bij oma mochten wij 1 blokje chocolade tegelijk met een half pepermuntje. Op het witte deksel staat een logo bedrukt en aan de binnen kant van het deksel staat geschreven ; “Amersfoortse Bond van Gereformeerde Jeugdverenigingen”. Een cadeau van de Gereformeerde bond, eenzelfde stond bij mijn schoonmoeder ook in de kast.

Ik koester het bonbonschaaltje al jaren om de vorm in het eenvoudige zwart/wit. In gedachten proef ik de chocolade met een vleugje pepermunt. Het mooie schaaltje kwam bij oma te voorschijn als er wat te vieren viel en het bood troost bij verdrietige momenten.

Toen mijn oma naar het verzorgingstehuis ging verhuisde het bonbonschaaltje naar mijn moeder. Wanneer kleinkinderen naar het schaaltje grepen riep ik steevast; “Voorzichtig met mijn erfenis”.

Tijdens de verhuizing enkele maanden geleden vond ze dat ik het maar vast mee moest nemen.

“Ben je raar, het hoort bij jou en hopelijk later bij mij. Maar nu nog niet”.

Ik klap het deksel van de doos open. Boven op alle glazen gewikkeld in een stukje keukenpapier ligt “mijn erfenis”.

Er is een klein stukje afgebroken, aan de binnenkant, dat ziet niemand.

Net als bij mijn moeder, daar is ook een klein stukje afgebroken, niemand die het ziet, maar het is wel zo, en zij moet er mee dealen.

Mijn erfenis mam, best gek want je bent nog helemaal niet dood.

Ik ga het een heel mooi plekje geven.

Doe dat maar, jij wou hem zo graag en ik weet niet wanneer ik dood ga, dan wacht je misschien zo lang…………..

Later M@rina!

Je was het pareltje van de dag!

Het is een warme zomerse dag wanneer ik samen met jongste een broodje ga eten in de stad. Het is een drukte van belang voor het Lunchcafé. Hoveniers lopen af en aan met kruiwagens vol tuinafval en zanderige boomstronken. Er ligt een prachtige boomstam naast de Pick-up. “Die wil ik wel”; zeg ik tegen jongste. Het lijkt mij leuk om de stam op te leuken met ieniemienie planten in macramé hangertjes en kleine windlichtjes. Als wij uit gegeten zijn en hij ligt er nog, dan ga ik vragen of ik hem mag……… 

Bij het verlaten van het café, neem ik mijn kans waar en stap op de hovenier af. Lachend vraagt de beste man hoe ik hem mee wil nemen. Hij bied zijn hulp en de kruiwagen aan. “Het gaat ons wel lukken”; zeg ik stoer.

Jongste gaat voorop en ik pak hem achteraan bij de modderige kluit beet. Stoer zetten wij de pas erin om na een meter of tien de stam mopperend op de stoep te laten stuiteren. Het is te warm voor dit soort dingen vind jongste en ze is niet van plan zich nog verder in het zweet te werken. Bovendien wil ze haar leukste jurkje niet open halen aan zo’n lompe ruwe boomstam.

Met dat ik besluit om de fiets te gaan halen stopt er een lange blonde jongen. “Kan ik helpen”; vraagt hij met een brede smiley. Dat is toch niks waard zo. Waar moeten jullie heen. Hij zet zijn fiets neer en gooit de boomstam over zijn schouder op zijn spierwitte shirt.

Dat kan toch niet waar zijn. Die arme jongen gaat toch niet in deze hitte ons klusje klaren. Ik ben hovenier, voor mij is het pineut en hij begint te lopen. Ik pak zijn fiets en gezellig kletsend wijs ik hem de weg naar ons huis.

Het zweet druppelt van zijn voorhoofd langs zijn hals op zijn spierwitte shirt die al groezelig is geworden van het kruimelende boomschors.

In de steeg gooit hij met een forse zwaai de boomstam van zijn schouder.

Ik haal een groot glas water en een frisse doek. Een beetje ongemakkelijk sta ik het schors van zijn schouders te kloppen en de vlekken weg te poetsen. Nadat wij hem uitvoerig bedankt hebben springt hij vrolijk op de fiets.

Jongste ligt dubbel:; “mam jij altijd met je gekke ideeën”. Wat gaat hij thuis vertellen;” Die moeder spoort niet”.

Ach zoiets als stadse fratsen denk ik, hij deed het vast niet voor mij zeg ik met een knipoog……..

Al maanden ligt de boomstam achter het huis. Volgens manlief vol met boktor en niet geschikt om in huis te zetten.

Afgelopen week doe ik net of ik gek ben, ik zaag hem in stukken en sleep hem in huis. Ik knoop leuke hangertjes voor amaryllis bollen en maak er een leuk geheel van in de vensterbank.

"Boomstamjongen" nogmaals bedankt, je was het pareltje van de dag!

Later M@rina!

Om het te ervaren.....................

“Ik had best met Bas die op 16 stations piano speelde mee willen treinen; zegt mijn moeder”.

Waarom?

“Om het treinen beter te leren; zegt ze lachend”.

Ik wil best met je treinen hoor, dagje Rotterdam een idee? Stappen wij onderweg uit om koffie te drinken, bij de piano te luisteren en de stations te bekijken.

Leuk, maar Rotterdam, dat is echt te ver.

We gaan voor Nijmegen en maken een afspraak voor een donkerbeleving bij het Muziem.

Het is 10 over 9, wanneer ik in de motregen op de trein naar Assen sta te wachten. We hebben daar afgesproken bij hond Mannes, een enorm beeld, waar je niet omheen kunt.

“Beste reizigers wegens een wisselstoring gaan er tot 12.15 uur geen treinen richting Zwolle”………………

Het duurt niet lang of het is een kakofonie van stemmen en een heen en weer geloop van geïrriteerde reizigers.

Iets later dan afgesproken arriveer ik bij hond Mannes, mijn muttie is in geen velden of wegen te zien. Ik probeer haar te bereiken via haar 06 nummer. Bij de derde poging heb ik beet.

Ze zat op een bankje op het perron te wachten. Helaas een wissel storing geeft een perronwissel.

9.40 uur bij Mannes voor het Station Assen

Voorlopig gaan er nog geen treinen richting Zwolle. Ik stel voor om te beginnen met koffie en daarna op dit station de NS-kaartautomaat te bekijken. Wanneer wij bij de borden hardop denken duurt het niet lang of er ontstaat gekijf om mij heen. “Jullie hoeven niet over te stappen”; zegt een dame met een halve kaassoufflé in haar mond tegen ons. “Wij moeten in Zwolle overstappen”; antwoord ik beleefd. “Nee, dat moet je niet”; zegt ze terwijl er een stuk bladerdeeg uit haar mond valt.

Hoe zo, u weet toch helemaal niet waar ik heen wil.

Verbaast haalt ze haar schouders op.

Een pittig kort kapsel op leeftijd vind dat de vertraging nu lang genoeg geduurd heeft, via de informatiezuil denkt ze er korte metten mee te maken. Ze schreeuwt haar ongenoegen door de speaker. Als ze in de wacht wordt gezet deelt ze ons mede dat ze op weg is naar de vakantiebeurs.

Verschrikkelijk knalt mijn moeder eruit.

Ik heb een passe-partout zegt ze heel blij.

Nog erger doet mijn moeder er een schepje boven op.

Meneer met enorme rugzak vraagt aan moeders of ze niet van vakantie houdt. “Nee, dat is niet aan mij besteed”; antwoord ze stroef.

Dus u blijft liever bij de geraniums……

Ik zeg niks………

Een dame met een jeugdig speldje in haar grijze boblijn zegt uit de grond van haar hart;"Weet u wat pas erg is mevrouw; DE HUISHOUDBEURS".

Zo die zit.

Nou daar ga ik ook echt niet heen, kaatst moeders terug.

Gelukkig, de matrixborden komen tot leven. De treinen rijden weer.

Bij het verlaten van de trein in Zwolle wenst mijnheer met rugzak ons een fijne dag. “Waar denkt u waar ik heen ga”; vraagt hij aan mijn moeder.

Nou?

Ik ga naar de vakantiebeurs……….. om het te ervaren…..

“Gelukkig ben ik gewaarschuwd”; zegt hij lachend.

Later M@rina!

Het geheim......

Het is alweer 3 maanden geleden dat wij terug kwamen van een zonnige vakantie.3 weken lang hebben wij de lekkerste calorie rijke gerechten uit de Poolse keuken geproefd. Het was afgelopen zomer een dolle boel met alle calorietjes van de “home made ijs”, geurige pakketjes op de BBQ en cappuccino’s extra groot.

Aan het eind van de zomer kon ik mijn kledingkast in drieën verdelen. 1/3 kreeg ik niet meer over mijn kop of kont, 1/3 kreeg ik aan maar gaf weinig bewegingsvrijheid en 1/3 was gelukkig gemaakt van een stofje wat de afgelopen twee jaar gezellig was mee gegroeid.

Ik moet door de zure appel heen bijten en met de billen bloot op de weegschaal. Ik schrik mij het apezuur. Zo zwaar was ik na de bevalling van jongste amper. Ik moet het geheim van vriendin zien te ontfutselen. Zij eet gerust lekkere taartjes en blijft super slank. Hoe dan? Ik weet het geheim zegt ze breedlachend. 

De knop moet om. Ik wil een leven lang fit en daar hoort een gezond gewicht bij. Op facebook volg ik het linkje; “sportief afslanken”. Gemotiveerd vul ik het inschrijfformulier in en klik meteen door naar betalen. Ziezo, ik kan niet meer terug. Ik stuur vriendin een Whatsappje en deel mijn voornemen; “Het is gedaan met de cappuccino’s en ik ga afkicken van de pringles Cheese Onion”.

Ze licht een tipje van de sluier op.

Ik stuur jongste een whatsappje;"ik heb een afspraak in de sportschool. Over 5 maand ben ik 10 kg lichter, zeker weten"!

Serieus mam, dan sta je ziek mager op Schiphol.

Welnee, ik sta daar super slank mooi te zijn.

Ik ga naar mijn intake gesprek. Alles wordt besproken; Alcohol, Vlees, junkfood,

Tip 1; Porties afwegen

koolhydraten en eiwitten? Ik eet gezond en voel mij gezond. Toch is mijn BMI te hoog en de weegschaal liegt niet.

Wat is je doel vraagt de coach en wat voor cijfer geef je je motivatie. Mijn doel is minstens 10 kilo afvallen en ik geef mijn motivatie een 10+, antwoord ik misschien net iets te snel.

Ze gelooft in mij en weet zeker dat ik voor het eind van het jaar 10 kilo kwijt ben. Ik krijg de eerste tips; Minder koolhydraten en meer eiwitten.

Dat tweede bord, niet meer doen. Niet meer dan 2 stuks fruit per dag en geen halve fruitschaal zoals ik deed.

Al 3 maand sloof ik mij twee keer per week 35 minuten uit onder toeziend oog van de halve stad  De eerste weken hoor ik regelmatig; “Hé jij hier, goed bezig”. Het is best gezellig kletsen onder het zweten. En 1 troost ze zijn hier allemaal goed bezig voor het zelfde doel.

Gisteren moest ik weer met de billen bloot.

Ik heb nog precies 16 dagen om 500 gram af te vallen….

Dan sta ik ziek mager, 10 kilo lichter, super mooi slank te zijn op Schiphol.

Ik kan niet wachten………………

Het geheim…………is nu ook een beetje mijn geheim.

Later M@rina!

PS Ben benieuwd naar jou geheim!

Ik ben bang dat ik belazerd ben...................

Afgelopen zomer zat ik te mopperen dat de slaapkamers van uitwonend kroost, verzamelplaatsen zijn geworden van alles wat niet weg mag maar ook niet mee genomen wordt.

Stel “Project U” in; ‘zegt een nicht die op visite is’.

‘Project U’; vraag ik verbaasd, daar heb ik nog nooit van gehoord.

Ze zag het bij een vriendin, wanneer kroost daar het ouderlijk huis verliet stond er bij de voordeur een doosje klaar.

Een doosje met wat…..

Een doosje met Project U

Alles wat van U is neemt U mee naar U eigen huis en alles wat U laat liggen gaat de container in.

Een gouden tip, hier kan ik mij wel in vinden. Ik laat “Project U” aan de keukentafel vallen. Oudste probeert het een beetje tegen te houden, er hangt voor een vermogen aan ledverlichting op zijn kamer aan de balken, of ik daar af

www.dekbedovertrek.com

wil blijven. Wanneer oudste die zondagavond vertrekt naar de lichtstad zegt hij gekscherend; ‘Ik dacht dat er een doos met “Project U” bij de deur zou staan…tis dus alleen een dreigement’.

Tijdens de zomervakantie is het een komen en gaan van nog meer rommeltjes wat bewaart moet blijven. Er komen 20 planten te logeren en voor zwager en schoonzus is er alleen nog plaats op een luchtbedje midden in de kamer. Ik wil geen verlaten tiener kamers meer met een hoop zooi, ik wil hippe en leuke kamers zoals The Student Hotel. Ik ben nog geen 72 uur terug van vakantie als ik begin met ontruimen.

Oudste vertrekt met zijn eigen bed en 2 dozen “Project U” naar huis. Er gaat een volle auto naar de kringloop en de rest verdwijnt in de ondergrondse aan het eind van de straat. Vloerbedekking met typex sporen wordt er uit getrokken en het behang met her en der een scheurtje verdwijnt in de papier container. Minstens 100 nietjes inclusief de ledverlichting peuter ik van de balken.

23 jaar geschiedenis schuur ik te voorschijn. Onder het maritieme blue verschijnt sneltrein geel en brandweer rood. Er zijn zelfs nog sporen van de grafkleur grijs wat ons huis had toen wij het 26 jaar geleden kochten. Dat wordt minstens twee keer gronden en twee keer aflakken. Ik kom steeds dichterbij de eindstreep en ga op zoek naar accessoires in de trant van “The Student Hotel” .

De combinatie van Ral 9010, antraciet en limoen groen geeft een frisse uitstraling. Ik ben super blij met het eindresultaat.

Nu nog een dekbedovertrek die eruit springt in limoen groen. Nergens te vinden in ons leuke stadje, dan maar googelen en online bestellen.

Bij www.dekbedovertrek.com vind ik een fleurige cactus print wat ongetwijfeld de Finishing Touch gaat worden van The Student Hotel Kamer.

Hartelijk dank voor u bestelling.

Dat was 3 december…………

Het telefoonnummer doet het niet, mail wordt niet beantwoord en op facebook zie ik geen hoop gevende berichtjes.

Ik ben bang dat The Student Hotel Kamer het voorlopig zonder leuk fleurig cactus dekbedovertrekje moet doen )-:

Later M@rina!

Geen broodkapjes meer nodig................

Tig keer druk ik mijn wekker uit, ik ben nu eenmaal geen ochtendmens. Na de derde tune wordt het menens. Ik schiet mijn bed uit en spring onder de douche, gris de kleren van de stoel en dender de trap af. Eerst het brood uit de diepvries. De laatste 4 bammetjes en nog twee kapjes. De kapjes gaan zolang ik mij kan herinneren op de verwarming om te drogen voor Dropje.

Tis niet meer nodig…….

Dropje kwam na Snuffeltje 1, Snuffeltje 2, Floortje, Bounty en was het tweelingbroertje van Smartie. 

Snuffeltje 1 en Bounty waren schatjes, Floortje daarentegen was niet te vertrouwen. Tijdens het uit de ren halen beet ze mij tot op het bot in mijn vinger met haar mega konijnentanden. Bounty ons één na laatste konijn werd op handen gedragen. Tot in de laatste uurtjes hebben wij alle zorg geboden die mogelijk was. Huilend lieten wij haar achter in de couveuse bij de dierenartspraktijk hopend op een klein wonder. Rond 22.30 uur belde de meelevende dierenarts of de kinderen wel in slaap gekomen waren door het verdriet. Helaas, hij heeft slecht nieuws:” Bounty heeft het niet gehaald, u mag haar morgen in alle rust komen halen om haar te begraven en niet onbelangrijk de rekening te betalen”.

Konijnen met een verhaal…..

Wanneer oudste  geruime tijd later naar de Welkoop gaat voor een boodschap whatsappt hij een foto van twee schattige konijntjes. Mam, kijk, zo lief, nog één keer…….Ik reageer maar niet. Hij komt thuis en praat mij in no time om. Nadat er een etagewoning is aangeschaft gaan wij samen de tweeling halen. Het duurt niet lang voordat de oorlog uitbreekt tussen die twee. Smartie gaat terug en Dropje blijft getraumatiseerd achter.

Na 6 jaar is het nog steeds een hele tour om Dropje in de reiskooi te krijgen om naar Oma te brengen. Oma  vind de bewegingsvrijheid in haar hokje te beperkt en vraagt of ze binnen de afrastering vrij mag rond huppelen naast de kippen en de geit. “Als hij ontsnapt”; zeg ik half lachend…. dan hoop ik dat ze nog een leuk leven heeft.  

We zijn een week op vakantie wanneer Oma licht paniekerig belt. De eerste dagen huppelde Dropje elke avond zijn hok weer in maar vandaag wil hij niet. Het is een nachtdier, hij kan geen kant op, het komt vast goed, stel ik haar gerust. De volgende avond belt ze opnieuw; Dropje is spoorloos, hoe hoog kan hij springen? Zet het hok buiten de afrastering wie weet ruikt hij zijn spoor, probeer ik tegen beter weten in. Na een kleine week ga ik toch maar eens bellen.

“Je raad het zeker al, zegt mijn moeder verdrietig, ik heb er niet van geslapen. De buurvrouw heeft Dropje dood gevonden onder de coniferen, allemaal bloed. Een steenmarter denkt de buurvrouw".

Hoe leg ik dit de rest uit……..

Dat heb je er van als je denkt dat het gras bij de buren groener is zegt oudste nuchter.

Wat een sukkel, heel zielig voor Oma zegt jongste verontwaardigd.

Een heel vervelend eind van ons tijdperk Konijn.

Later M@rina!

Ps Blog van 2014, de komst van Dropje en Smartie

Huiselijk geweld in de etagewoning!

Met je kindjes gaat het uitstekend!

Ik heb logeetjes, een kamer vol; Gerdien, Betty, Ina, Bob, Nico, Chantal, Lisa, Sterre….

Het zijn de kindjes van jongste. Groot, klein, gestreept, gevlekt, met gaten en mooie rondingen.

“Vertrouw je mij je jungle toe”; vraag ik voor de zekerheid?
Ik moet echt mijn best doen om planten in leven te houden.
Ik leg wel een voedingsschema klaar zegt ze gekscherend.

Als ze maar geen heimwee krijgen zeg ik bezorgd……………………….

Heimwee. Ik ken het maar al te goed. Ik zal een jaar of tien geweest zijn toen ik uit logeren ging. In mijn fotoalbum vind ik nog een leuk kiekje van de logeerpartij. 3 kleine zwembadjes en 3 kleine meisjes die heerlijk in het zonnetje met water aan het kliederen zijn. Het was de eerste dag. Na de dag komt de donkere nacht en dan gaat het mis. Het bed ligt niet zo lekker als mijn eigen bedje, de geur is niet van thuis en ik hoor geluiden die ik niet thuis kan brengen. Na een tijdje woelen komen de tranen. Een bonzend hoofd en misselijk van de ellende zorgt ervoor dat ik maar één ding wil en dat is naar huis. Talloze keren heeft mijn vader mij in het holst van de nacht opgehaald.

Wat een geluk, onze kinderen hebben geen heimwee. Logeerpartijen zijn een feestje en schoolkampen een traktatie.  De afstand van huis en haard wordt steeds groter en groter.  Voor jongste kan het niet ver genoeg zijn. Amsterdam wordt Zweden en Zweden wordt Peru.

Een pracht kans in een kinderkledingfabriek in Lima. Het lijkt haar geweldig. Doen zeggen wij. Even is daar de twijfel……”mijn vriendje, de taal, 5 maanden is best lang, ik wil het heel graag, maar wat als ik heimwee krijg”.

Begin september staan wij met zijn allen op Schiphol. Ieder met zijn eigen gedachten.

Ik neem een Lievebees ringetje mee. Lievebees het symbool van liefde en geluk.

Haar liefde moet ze achterlaten om het geluk te vinden.

Nog 1 knuffel, nog  1 kus……..dan gaat ze door de gate.

Voedingsschema (-:

Het avontuur gaat beginnen. Geen Nederlands maar Spaans, geen zomer maar winter, geen grote Hollanders maar kleine Peruanen, geen lange maar korte dagen. Wanneer wij naar bed gaan, zit haar werkdag er bijna op…………….

Samen met manlief ga ik door op vakantie. We zitten te picknicken in het zonnetje wanneer jongste even wil Face-timen. Het is pittig en af en toe wordt het te veel. De taalbarrière , de armoe, het lawaai, bussen waar je in moet springen, ik mis jullie zo, ik mis mijn plantjes. Ik wist niet wat heimwee was, maar nu wel; zegt jongste. Ik humm met een brok in mijn keel.

Het is even stil….

Maar ik maak af waar ik aan begin zegt mijn stoere meis.

Bijna 6 weken verder…

Ze geniet, heeft een mattie gevonden, reist heel Peru door, project gaat goed, bewonderd en verwonderd en vooral ze bouwt mee aan een toekomst van haar Peruaanse collega’s.

Vol trots volgen wij haar op Instagram.

Later M@rina!

Ik schaam mij..................

Mijn moeder vraagt of ik het boek; “De Joodse bruiloft ken”.

Het is een prachtig verhaal, prachtig, nee, indrukwekkend dat klinkt beter.

“Wil je het boek mee op vakantie”; jullie gaan toch naar Auschwitz?

“Ik heb al boeken klaar liggen en wil graag een beetje lol op vakantie”; antwoord ik haar te snel.

Dan zet je het maar in je Minibieb, ik wil het boek graag doorgeven.

Achteloos leg ik het boek toch maar bij de vakantiespullen. Ongelezen gaat het mee terug naar huis. Ik had “lol” met de boeken van “De zeven zussen”.

Tijdens het opruimen van de vakantiespullen blader ik het boek door en lees flarden.

“De synagoge waarin Barend en Mimi trouwden, is nu een dansschool, de sjoel (synagoge) is verhuisd naar een woonhuis”.

Ik schaam mij; “Op de pagina van MiniBIEBbers heb ik een foto geplaatst met de volgende tekst: “Bookshop voorheen “synagoge Poppera” zoiets als Waanders In de Broeren....

Nee, natuurlijk niet, Waanders in de Broeren is een kerk waar de mensen uit vrije wil weg bleven, de kerk is verkocht aan een slimme ondernemer.

De joodse gemeente van Synagoge Poppera gingen gedwongen op reis.

“Bij de Put in het oude stadscentrum is het een drukte van belang: “kooplui, winkeliers en venters zorgen voor levendigheid in de Joodse buurt”.

Samen met manlief sta ik op het Szerokaplein, het belangrijkste plein van de wijk Kazimiersz in Krakau. We kijken om ons heen en bewonderen de trapgeveltjes, zoete kleuren en Hebreeuwse teksten op de gevels.

Het is er een drukte van belang; “toeristen worden in golfkarretjes rond gereden en talloze reisleiders lopen met een paraplu hoog boven het hoofd om de groep niet kwijt te raken. Kazimiers; een hipster wijk waar trendy restaurants zijn geopend  die aanknopen met joodse tradities. De wijk waar Schlindler’s List is opgenomen omdat in deze wijk de fabriek staat en dit de wijk is waar bijna alle joden zijn vermoord.

Ik denk aan de enorme hoeveelheid bruine koffers die ik zag in Auschwitz. Op de koffers lees ik namen zoals Helena, Gustav en Frank. Namen van joodse mensen die al hun waardevolle bezittingen mee droegen in deze koffer.

Bij aankomst in Auschwitz moesten ze de koffer achterlaten.

In de veronderstelling dat ze gingen werken liepen ze door de poort met de tekst;”Arbeit macht Frei”. In werkelijkheid liepen ze hun dood tegemoet.

Hij doet een greep uit de koffer en haalt er een stapel paperassen uit. De kinderen bekijken de portretten van hun ouders en van mensen die ze nooit gekend hebben. Kijk dat moet oom Bram zijn, daar op die trouwfoto, gemaakt in Hilversum in 1938 toen hij met Selma in het huwelijk trad..

De foto van de “Joodse Bruiloft” vind het nageslacht in “een koffer vol oorlogsgeheimen”. Elf mensen op deze foto zijn er een paar jaar later niet meer.

Zouden de namen van deze elf mensen staan op één van de koffers waar jaarlijks duizenden mensen even stil staan om een foto te maken. 
Het is niet te bevatten dat dit ooit heeft kunnen gebeuren.

Later M@rina!