Aardige dames...........Kovacs.....

Ons jaarlijkse teamuitje bezorgde collega een nachtmerrie. In haar droom staat het team op het station te wachten om naar Utrecht te treinen. Ze is te laat. Op haar fiets racet ze richting het station in Oosteinde. Daar stapt ze op de trein naar Groningen. Terwijl de rest nog in Meppel staat te wachten fietst ze ondertussen door Groningen op zoek naar het Beatrix theater. De tijd dringt, ze gaat niet meer op tijd komen, dramatisch want de E-tickets zitten in haar tasje.

Maar gelukkig, Marina is mee, die kletst de groep wel naar binnen.

Terwijl ze ons haar nachtmerrie lachend verteld stappen wij zonder problemen in de trein.

Afgelopen zaterdag had ik een déjà vu, haar nachtmerrie, ik heb een probleem.

Aan het eind van de middag zit ik op mijn dooie akkertje achter de laptop om de E-tickets voor Live in Meppel uit te draaien. Ik open de mailbox en begin mijn zoektocht; Schouwburg, Kensington, Live in Meppel.…..  Geen resultaat,  verschijnt keer op keer op mijn scherm. Mijn Ideal betaling is het enige bewijs wat ik nog heb.

Ik blijf zoeken; op datum,  locatie en begin ongemerkt te zuchten. Huisgenoten vragen of er iets is. Nee, niet echt, ik kijk mijn mail even na. Spaans benauwd krijg ik het, de kaarten zijn onvindbaar. Via de website van LIM stuur ik een mailtje naar de organisatie. Hoe leg je dit uit. Wanneer er niemand meer in de kamer is bel ik de Schouwburg. Antwoord apparaat; Wij zijn op dit moment gesloten, voor vragen…..

Sharon Kovacs en band

Wanneer wordt mijn mailtje gelezen? Ik print het betalingsbewijs uit en fiets naar het Festival terrein.

Een man behoorlijk op leeftijd houdt streng de wacht. Hij mag niemand door laten. Ik leg mijn probleem uit en de lieverd zegt: 'Het moet dan maar'.

Het is nog leeg en stil op het terrein waar duizenden Festival gangers worden verwacht.

Ik zie een bekende het terrein over schieten, snel loop ik haar richting uit, ze gaat de bocht om waardoor ik haar uit het oog verlies. In een unit zie ik leuk uitziende dames heel relaxed zitten. Ik vraag of ze mijn bekende langs zagen lopen. Ze hebben geen idee wie ik bedoel of waar ik geholpen kan worden. Geen onvriendelijke meiden, beetje bijzonder wel, komen vast niet uit de buurt. Ik loop verder en vind mijn bekende. Na mijn buikpijn verhaal zegt ze heel rustig: 'Het komt wel goed!' Vervolgens brengt ze me bij de organisatie. Wat een geluk meer bekende dan onbekende gezichten. Er wordt een aantekening gemaakt. Als jij vanavond even naar Bram vraagt, komt het helemaal goed.

Opgelucht fiets ik naar huis. Waar was je mam, wat was er nu eigenlijk?

Terwijl ik op de website kijk vertel ik het verhaal…….ik zie een foto van een aantal relaxte dames….het zijn “Kovacs” de dames uit het voorprogramma. Stond ik nu bij hen in de kleedkamer.

Aardige dames zeg ik, vanavond ga ik dankzij de aardige organisatie ook horen hoe aardig ze zingen.

Later M@rina!


Of tot Facebooks Minuut van Marina

Op weg naar 23 vierkante meter..........

Zaterdagmorgen half 7, de wekker gaat. Ik ben geen ochtendmens en druk de wekker tig keer uit. Wat was er vandaag, ach natuurlijk, oudste gaat verhuizen.

Waren wij vorig jaar op zoek naar een kamer in de hoofdstad deze zomer stond in het teken van een "kamer~zoek~tocht" in de lichtstad. Op de valreep lukt het om er één te bemachtigen. Vandaag is het zover oudste gaat het nest verlaten.

Afgelopen week werden de nodige spullen verzameld. Met jongste was het doel bewust shoppen, ze wist precies wat ze wel en niet wilde hebben. Met oudste gaat het een beetje anders. Bij alles wat ik op noem of laat zien komt steevast de opmerking moet dat. Voor de zoveelste keer zijn wij in korte tijd bij IKEA en de irritatie grens is bijna bereikt. Dit keer niet omdat alles is uitverkocht en overal kinderen lopen te schreeuwen, dit keer is het oudste, hij heeft het druk met WIFI en kijkt zo min mogelijk op van zijn schermpje. Gelukkig maakt jongste hem enthousiast en het winkelwagentje raakt voller. De  berg spullen die in de woonkamer wordt verzameld groeit gestaag.

Het is ondertussen kwart voor 7, ik spring uit bed, zet een pot thee en smeer een stapel broodjes. Ik pak emmers uit de kelder en gooi ze vol met sopdoekjes en een mega fles Ajax. Oudste had een andere planning dan wij hadden. Zo komt het dat wij op dit vroege tijdstip staan te hannesen met een dakbak, het fietsenrek en de laatste spullen die in de auto gestouwd moeten worden. Op de valreep wordt de laptop en de e reader van de bank gegrist. Niet onbelangrijk in zijn geval. Met een mok koffie in de hand springen wij in de overvolle auto om half slaperig richting het zuiden te rijden. Alsof wij op vakantie gaan zegt jongste.

Op weg naar 23 vierkante meter helemaal voor zichzelf. Voortaan alles mogen laten slingeren, alleen maar koken en eten wat je lekker vind en thuis komen wanneer je wil……het studentenleven gaat beginnen. Behalve het kiekje van de kamer heb ik verder nog geen idee. Het blijkt een jaren 30 woning te zijn met een ronde deur aan de rand van het centrum.

De kamer klinkt nog hol en ruikt muf. Wanneer het huurcontract is getekend en de sleutels zijn overhandigd beginnen wij met poetsen. Eerst een eigen geurtje maken. De spullen worden uit geladen en de kamer begint stukje bij beetje te leven. Na een broodje en het opruimen van de rotzooi wandelen we nog even door de stad. Krijgen we straks ook een knuffel? Zwaai je ons ook uit? Hij blijft zitten waar hij zit. Na een high five vertrekken wij…………….

In de auto ziet jongste de e reader en zijn zonnebril liggen. 

Ze belt hem vanuit de auto, nu moet je wel uitzwaaien, tenminste als je je e reader wilt hebben……..
Met een grote grijns, al zwaaiend zien wij hem door zijn ronde voordeur verdwijnen......
Tot later M@rina!

Tot Minuut van Marina op Facebook! 

Ik ben benieuwd naar zijn koffiebonen........

Geen idee wat ik mij er bij voor moest stellen. De berg van kruisen of Kruisberg een (inter) nationaal bedevaartsoord zo’n 12 km ten noorden van de stad Siauliai in Litouwen.

Wij rijden door het glooiende landschap. Onderweg breekt de zon langzaam door. Wanneer wij de autoweg verlaten komen wij op een smal landweggetje. Uit het niets doemt de enorme berg met kruisen voor ons op. De wandeling naar de Kruisberg start met het kopen van een kruis bij één van de verkoop stalletjes op de parkeerplaats. Dagelijks worden er kruizen bij gezet ter herinnering aan blijdschap, verdriet, geboorte etc.

Langzaam lopen wij richting de Kruisberg met ons kruisje. Een sirene stilte de brandende zon en de vele kruisen in talloze maten en vormen geven een unheimische gevoel waardoor de emoties jongste de baas worden. Ze vind het maar niks en voelt zich ineens erg verdrietig en ongemakkelijk. Stil kijken wij om ons heen en lezen de berichtjes en namen op de kruisen. Op het bovenste puntje plaatsen wij ons kruis met ieder zijn eigen gedachten. Wanneer wij terug wandelen verdwijnt het zonnetje en verliest de magische Kruisberg zijn schitteringen. Met het zicht op de donkere natte sombere berg zitten wij hoog en droog in de camper aan de koffie wanneer er een eenzame jongen met zijn racefiets aan de hand langs loopt. Hij draait zich om en komt naar ons toe. Of wij een fietspomp voor hem hebben. Zijn band is gerepareerd maar moet nog opgepompt worden. Het pompje wat wij hebben past niet op het ventiel. Hij wandelt verder op zoek naar hulp. Als ik even later naar buiten ga zie ik hem nog steeds lopen.

Ons kleine kruisje staat rechtsonder

Ik vraag of alles ok is. No, not ok, ik ben hier in the middle of nowhere, niemand heeft een pomp, mijn Iphone is leeg, ik ben mijn groep kwijt en heb al 20 km gelopen. Koud, nat en klappertandend doet hij zijn verhaal. Ik vertel hem dat ik een Duitse camper heb gezien  met een fiets achter op, ze hebben vast een pompje.

Liepen wij ’s middags heel stil in het zonnetje tussen de kruisen, nu ren ik met een klappertandende jonge Duitser in de stromende regen tussen alle kruisen door op zoek naar het echtpaar. Wij zijn elkaar kwijt wanneer ik het echtpaar heb gevonden. Ze beloven om naar onze camper te komen.

Bij de ingang tref ik hem opnieuw. Ik neem hem mee om zijn Iphone op te laden en weer warm te worden. Ondertussen maak ik een kopje Senseo voor hem. Op zijn Iphone ziet hij dat zijn vrienden hem al meerdere malen hebben gebeld. Het pompje past maar de band was niet goed geplakt. De jongens kunnen er over een klein uur zijn. Hij werkt voor een koffie company en zijn vrienden zijn onderweg in zijn koffie Company auto. Hij wil ons graag als dank koffiebonen toe sturen.

Wij zwaaien de jongens uit en vervolgen ieder onze reis.

Ik ben benieuwd naar zijn koffiebonen, ik wacht geduldig, wie weet………

Tot later M@rina!

Nog leuker ............... tot Facebooks minuutvanmarina

Voor de liefhebber Geschiedenis Kruisberg

Ook gebruik gemaakt van de knalaanbieding via Land van ANWB?

Wanneer de schouwburg het theaterseizoen afsluit nemen de open lucht theaters het stokje over. In een straal van 30 km zijn wij verwend met prachtige theaters midden in het bos waar avond na avond kluchten worden opgevoerd, dol komische opera’s spelen en zingen en natuurlijk niet te vergeten het Shakespeare theater. Om te voorkomen dat de mensen zich verveelden is  Dr Broekema al  in 1949 in Diever met Shakespeare begonnen. Een bouwkeet werd het onderkomen voor de spelers. In de bomen vóór het toneel werd een kraaiennest gebouwd, van waaruit dokter Broekema licht en geluid verzorgde. Al jaren spelen zij voor een vol theater met maar liefst 1000 zitplaatsen. 

Knal aanbieding!!!!

De meest ingenieuze decors worden gebouwd en de kostuums zijn prachtig. Het is elke keer weer een feestje. 

Dit jaar was ik behoorlijk laat met kaarten kopen zodat ik bot ving op de site.

Ik heb geluk, ook Shakespeare doet aan marketing. Net voor onze vakantie viel de Kampioen op de deurmat met een spetterende aanbieding.

De kaarten zijn normaal zeker niet te duur, maar toch, ik ben gek op koopjes. In plaats van 14 euro + 1 euro administratie kosten + 1 euro verzendkosten via de website van Shakespeare kan ik als Platina lid van de ANWB  al voor 9,45 inclusief annuleringsverzekering kaarten kopen.

58 euro Land van ANWB????

Niet gek, een verschil van 4 euro pp daar kunnen we in de pauze een warme worst voor kopen.

Ik log in met mijn lidmaatschapsnummer, selecteer een datum en vul het aantal kaarten in. Op naar de kassa, adres gegevens, e-ticket, ideal, Rabobank en daar verschijnt het bedrag; 58 euro. Dat klopt niet.. ..ik annuleer. 58 euro gedeeld door 4 kaarten is 14,50. Misschien heb ik het niet goed gelezen. Opnieuw. Goed opletten, datum, 4 kaarten in het winkelmandje, (4 x 9,45) dat wordt dan 37,80. Bliep 58 euro…hm….raar. Ik ga naar de site van Shakespeare, ik kies een datum en sleep 4 kaarten naar mijn winkelmandje.

58 euro inclusief........

Er verschijnt een bedrag; 58 euro dat is inclusief 1 euro verzendkosten en 1 euro administratie kosten. Vrijwilligers zorgen ervoor dat de kaarten twee dagen later bij mij op de deurmat liggen.

De ANWB moet zich vergissen, een bedrag van 16 euro is te veel om te laten liggen. Ik klim in de pen en stuur een mailtje met de vraag of er een vergissing in het spel is. Ik hoor natuurlijk graag om alsnog via de ANWB te mogen profiteren van de aanbieding. Ik krijg een bevestiging van ontvangst, verder blijft het stil.

Gelukkig heeft de COOP in Diever nog precies 4 kaarten die ze voor mij 1 dag vast houden! Ik betaal 56 euro. Geen administratiekosten, geen verzendkosten en geen reserveer kosten. Top COOP!

Het zit mij niet lekker, als dit geen vergissing is, dan is het een misleidende advertentie. Toch nog een keertje mijn bevindingen voor leggen via de Info van de ANWB? Op de ontvangstbevestiging na komt er geen enkele reactie. 
Ik ben benieuwd hoeveel mensen er gebruik hebben gemaakt van deze knalaanbieding. 

Tot later M@rina!

Extra leuk als je de pagina op facebook een like geeft!
minuutvanmarina

Moet je rondjes rennen van de fysio ?

Wanneer kan Dropje gehaald worden vraagt oudste aan mij. Hoezo, vraag ik?

Ben al drie keer voor nop naar zijn hok geweest, ik vergeet steeds dat hij er niet is.

Ik ga Oma zo bellen om te vertellen dat wij gezond en wel thuis zijn en dan overleg ik het. Mijn moeder vraagt vrijwel meteen of het goed is dat ze het konijn komen brengen. Dat vind oudste vast een top idee want hij loopt steeds voor nop naar zijn hok. Nou hij mag hem van mij hebben zegt mijn moeder mopperig. Was het geen gezellige logé?  Nou nee, vorig jaar was hij aardig wat makkelijker, dat hoor je nog wel.

Met grote vraagtekens leg ik de telefoon neer. Zou ons pitbull konijn een kip te grazen gehad hebben?

Wat is er nou gebeurt vraag ik haar wanneer ze de keuken binnen loopt. Dat smerige konien is hem gesmeerd. Ik vond hem zo zielig in dat kleine hokje, ik dacht toen ik het hok ging schoonmaken, weet je wat, ga jij maar eens lekker in de ren. In de ren doen was niet zo moeilijk maar toen ik hem weer terug wilde zetten is hij hem gesmeerd. Ik heb alles uit de kast gehaald om dat beest te lokken. Oma bouwde een trappetje van stenen en legde op elke steen een snoepje. Hij zal wel gedacht hebben we zijn hier niet bij het circus. Hij zette het op het rennen onder de auto door, langs de rododendrons over het gras, want rennen kan hij ……  en hoppa de vijver in.

Mijn moeder heeft een web van draadjes over de vijver gespannen om te voorkomen dat de reigers haar vissen pikken. Dropje blijkt uitstekend te kunnen zwemmen maar zijn oren bleven achter de draden hangen zodat hij niet ver kwam. Mijn moeder niet al te best te been gaat op een drafje naar de schuur op zoek naar een schepnet in de hoop dat ze hem uit de vijver kan vissen.

Tegen de tijd dat zij terug is, rent het konijn kletsnat alweer door de tuin, opnieuw achter de rododendrons langs, onder de auto door dwars door het gaas naar de buurman toe waar doorgaans een hond op de oprit ligt. Wat een geluk de buren inclusief hond zijn niet thuis. Ze glippen gauw de tuin in om verder te gaan met hun poging konijn vangen.

Laat de buurman nou thuis komen. Oma gaat eten koken, ze kan het konijn niet meer zien. De buurman neemt haar taak over. . . Ze willen het konijn de garage in jagen en vangen door er een deken op te gooien. Opa heeft een jas in de hand en de buurman een deken. Het konijn schreeuwt moord en brand maar stinkt er in. In de hoek van de garage kunnen ze haar pakken.

Buurvrouw van de andere kant komt eens even poolshoogte nemen.

Wat was je toch aan het doen buurvrouw. Moet je rondjes rennen van de fysio………

Tot later M@rina!

Leuk als je een kijkje neemt op Facebook minuutvanmarina

Altijd-tijd-te-kort-syndroom!

Voordat wij met zijn allen in de bus zitten op weg naar onze reisbestemming stel ik het moment van vertrek steeds een paar minuten uit. Ik glip nog even het huis in om zeker te weten of het gas uit is, de ramen gesloten zijn, geef planten nog gauw wat water. Alsof ik geen zin aan de vakantie heb.

Met nu nog een dag reizen voor de boeg, bedenk ik mij dat de vakantie ineens voorbij is. Ik zit onrustig op mijn stoel heen en weer te schuiven met twee stemmetjes in mijn hoofd. Eigenlijk heb ik geen zin om naar huis te gaan en eigenlijk ben ik in mijn hoofd de was al in de machine aan het stoppen. Tijdens de rustpauze betrap ik mijzelf erop dat ik al wat ga opruimen. In de bloedhete bus ben ik de lege waterflessen aan het verzamelen, sorteer ik de stink was, ruim de bakken met kleren opnieuw in. Ik vraag aan jongste of ze haar mega chaotische bak ook wil ordenen. Geen idee waar dat voor nodig is sist jongste mij toe. Als ik thuis kom kiep ik de bak in één keer bij de wasmachine leeg, bemoei je niet met mijn zooi. Zolang je nog op een camping staat, door een stadje wandelt, lekker op een terrasje zit is het vakantie. 

Groeten uit Riga

We stelden de terug reis nog een dagje uit. Een extra rustdag om uitgerust aan de lange terug reis te beginnen. Onderweg kan ik lezen, maak sudoku’s, lekkere hapjes maken en ..... al denken aan thuis. Aan mijn goede voornemens voor het komende jaar. Doorgaans heb ik meer goede voornemens na een zomervakantie dan op 1 januari. Tandarts bellen, minstens elke dag een half uur intensief bewegen, geen week overslaan met baantjes trekken in het zwembad, de overtollige winter kilo’s samen met de kilo’s van vorig jaar moeten er echt af, badkamer aanpakken staat al 3 jaar op het lijstje, de naaimachine weer is op tafel zetten om de te dure stof die ik 2 jaar geleden in een opwelling heb gekocht nu toch echt om te toveren tot een prachtige jas, alle uitgescheurde recepten in scannen en digitaal te ordenen in een kookboek en vooral flink opruimen en weggooien.

Dat moet toch lukken zou je denken, tijd genoeg het aankomende jaar, nu oudste ook de deur uit gaat om elders te studeren.

Heb je ook last van het lege nest syndroom vragen de mensen om mij heen. Welnee ik heb al jaren last van het “altijd-tijd-te-kort-syndroom”.

Ons eerste reis uur zit erop, nog 6 uur te gaan, rond vieren zijn we weer thuis. Laat ik dan maar beginnen met de wasmachine aan te zetten, post bekijken, boodschappen doen, onze geliefden bellen dat wij weer veilig thuis zijn, konijn ophalen, vriendin bedanken voor het oppassen van het huis, de zieken bezoeken….. Het echte leven gaat weer beginnen, altijd tijd te kort.

Tot later M@rina!

of tot Facebook minuutvanmarina !

Trappetje op, trappetje af......

Wat is er nou gezelliger om met de klas het jaar af te sluiten met een bbq. Ik stel de tuin beschikbaar en ga met oudste mee om de boodschappen te doen. Op naar de supermarkt voor bier en naar de slager voor het vlees, bij voorkeur veel en erg scherp zoiets als spareribs. Nog een paar bakken kant en klare salade en het feest kan beginnen.

Ik hou van koken en lekker eten en hou niet van kant en klare zooi. Tussen de studenten zitten vast een paar fijnproevers zodat ik mijn beste beentje voor zet met een heerlijke vruchten salade en een aardbeien trifle.

Tijdens het kokkerellen deelt oudste mee dat studie genoot zijn hond mee neemt, of dat goed is, maakt eigenlijk ook niet of je het goed vind, ik heb al gezegd dat het goed is. “Hond” vind het niet leuk om alleen thuis te zijn. Hij heeft geen idee of het om een hondje of om een hond gaat.

Rond de klok van zes druppelen de mannen binnen.

Relaxed in haar etagewoning.

Wanneer oudste naar het station rijd om een paar reizigers op te halen staat studie genoot met “Hond” voor de deur. Vriendin geeft een prachtige bos rozen voor de gastvrijheid. Ik bewonder “Hond”  van net 7 maanden, hij komt mij tot aan mijn middel. Zijn enorme staart zwaait van links naar rechts langs de muur in de gang. We willen elkaar passeren in het smalle gangetje wanneer “Hond” ineens een ruk aan de riem geeft. Hij rent de keuken door recht op het konijnenhok af. Het konijn vliegt met een gang van minstens 100 km/uur trappetje op trappetje af in zijn etage woning. Studiegenoot rent erachter aan en grijpt “Hond” bij zijn lurven.

Het konijn is niet meer te stoppen en blijft rennen trappetje op trappetje af. Wanneer de aandacht even verslapt neemt “Hond” opnieuw een sprong richting  hok, het konijn vliegt dwars door het gaas de keuken in, de kamer door met in zijn kielzog “Hond” die hem een natte lik over de rug geeft. Ze vliegen onder de tafel en de bank door de erker in. Een stuk of wat studenten komen er aan gerend om niets van het tafereel te missen. Vriendin wil het schreeuwende konijn oppakken helaas het gaat haar niet lukken. Hond wordt af gevoerd en konijn rent naar de kamer en suite. Gauw gooi ik de schuifdeuren dicht.

Buiten wordt met vereende krachten het gaas gerepareerd wanneer oudste niets vermoedend terug komt van het station. Je hebt wat gemist man zeggen de jongens,  jeetje hij ging dwars door het gaas, hij lag al bijna op de bbq. Verschrikt gaat oudste de kamer binnen waar konijn doodstil in de hoek ligt. Voorzichtig leg ik haar in een doos met stro. Langzaam komt ze bij haar positieven. Ik mag haar zowaar aaien.

Zou ze ons dankbaar zijn omdat we haar hebben gered, wie weet …...dat zou fijn zijn. 

“Hond” ondanks de ravage dan toch ook een beetje dankjewel……..

Later M@rina!