Het was toch zijn eigen keuze.............

Met zijn vieren zaten wij regelmatig hoestend en proestend op de achterbank van de Vauxhall Viva. Door een waas van rook zagen wij mijn vader achter het stuur zitten. Wanneer het eind van zijn shaggie in zicht kwam werd er alvast een nieuwe gedraaid. De één werd met de ander aan gestoken.

Het is februari '79, mijn zusje ligt in het ziekenhuis. Samen met mijn vader ga ik op bezoek. De sneeuwduinen liggen hoog op tegen de vangrails. Mijn vader rijdt stressvol stapvoets. Stress vraagt om een sigaret. Mijn vader steekt de één na de ander aan. Wil je ook een sigaret? Ik moet nog 13 jaar worden. Ik voel me best volwassen met deze vraag. Onwennig steek ik een sigaret op. Lekker? Vast niet. Vooral stoer.

Om op school bij de stoere rokers achterin het fietsenhok te mogen roken ben je een goedkeuring van je ouders nodig. Mijn moeder, die van haar leven nog nooit gerookt heeft, vult het formulier voor de

Vanaf  "Stoptober'" dagelijks artikelen in de krant.

school administratie in alsof het een oorkonde is. Ik besteed mijn zakgeld aan een pakje sigaretten om bij de eerst volgende pauze mee te kunnen roken. Ongemakkelijk en stuntelig stond ik daar, totaal niet op mijn gemak, ik was gauw genezen.

Ik kijk mee bij een zorgvak. Vandaag gaan de leerlingen bloeddruk meten. Voordat ze aan de slag gaan vraagt de docent wat de oorzaak van een hoge bloeddruk kan zijn. Rick dreunt zonder moeite het rijtje op; Meer dan 2 glazen alcohol per dag, stress, roken, overgewicht en te weinig bewegen. Dezelfde Rick roept dat zijn bovendruk erg hoog is. Gekscherend roept zijn buurvrouw dat hij ook niet vies is van een biertje. We pakken een andere meter voor een second opinion. De bovendruk van de 16 jarige blijft 156. Wanneer hij de klas verlaat hoor ik hem nog net zeggen; “zo, nu eerst een peukie”.

Een aanrader!

Bijna één op de vier zware  rokers haalt zijn 65 ste verjaardag niet lees ik in de krant. Mijn vader werd door zijn ongezonde leefstijl amper 62. Als ik er aan denk dat ik over 11 jaar 62 ben, krijg ik het Spaans benauwd. Ik wil nog zoveel leuke dingen doen. Het was toch zijn eigen keuze,  om de één met de ander aan te steken……

Gek dat rokers niet bang zijn voor de gevolgen van een sigaret en niet schrikken van de afschuwelijke verpakking. Negen van de tien keer zijn ze wel bang voor de hulpstoffen van medicatie bij een label wisseling. Keer op keer vind ik het bijzonder dat men liever een zak pillen haalt dan te stoppen met roken. Een sigaret in de ene hand en een luchtwegverwijder in de andere hand. Met een bloedvat-dichtslibbende-sigaret in de hand wordt een glas water met een opgeloste Acetylsalicylzuur cardio (bloedverdunner) naar binnen geklokt.
Je bent toch nooit te oud om te stoppen?

In de bereidingsles komt Rick er op terug; “ Was wat hé die bloeddruk”.

Zeker en dat op jouw leeftijd. Zag ik jou nou roken?

Dat is een dingetje, stoppen zou beter zijn zegt hij zacht.

Absoluut, misschien kunnen wij een dealtje sluiten...…..
Later M@rina!

Plofkraak achter het huis.....

Al jaren staat hij op zolder. In een hoekje goed op slot. Een klein stevig loodzwaar kluisje. Vol met paperassen, belangrijke en minder belangrijke. De code is nogal ingewikkeld; zoveel keer naar rechts, zoveel keer naar links en hop weer terug en nog een keer helemaal rond. Ehh zoiets, ik ben niet goed in het onthouden van code’s. Jaren ging de knop soepeltjes van a naar b. Ineens was daar een ieniemienie geluidje tijdens het draaien, vanaf die tijd kreeg manlief  geen toegang meer tot het kleine stevige loodzware kluisje. Hij stond ons niet in de weg en de meeste paperassen zijn digitaal opgeslagen of op te vragen. Behalve mijn apothekersassistente diploma en het bewijs dat ik de eed heb afgelegd…………………………..

Wat moet ik ineens na 30 jaar met mijn diploma? Op facebook kwam een berichtje voorbij; “Welke

apotheker of apothekersassistente komt ons schoolteam versterken”. Nieuwsgierig ga ik samen met collega een PB sturen. Wat is precies de bedoeling, welke dagen en hoeveel uur? Collega haakt af. Wat als een grap begint eindigt in een serieuze chatsessie. Of ze mij mogen bellen. Na een leuk telefoongesprek met de teamleider spring ik nog dezelfde dag in de auto en rij ik richting de campus. Dat is even wat anders dan het kleine schooltje waar ik vroeger op zat.Wanneer ik het bereidingslokaal binnen loop snuif ik de heerlijke geur van een echte apotheek op. Nog geen uur later loop ik met een potlood langs de leerlingen om te autoriseren en de wegingen te controleren. De waterbaden, de mortieren, stampers, de stoffen en de bijbehorende geuren prikkelen de kennis van bereiden. Alle vakjes in mijn hoofd worden geopend, heerlijk “bereiden” of zoals wij het in vakjargon noemen; “makers”. Door de strenge wetgeving wordt er in de meeste apotheken al jaren niet meer bereid. Na een bijzondere middag komt de vraag van collega assistenten: Hoe vond je het, lijkt het je wat, doe je het…het is tijdelijk…proberen. Ik ga ervoor. Of ik een kopie van mijn diploma naar Personeelsbeheer wil mailen. Laat die nou net in de kluis liggen.

Manlief ontkomt er niet aan, de kluis moet open. Hij begint met gaatjes te boren rond de draaiknop. Helaas geen beweging. Het loodzware ding tilt hij in zijn uppie twee trappen naar beneden. Ik ren vooruit om deuren te open en obstakels aan de kant te schuiven.

Met de koevoet en slijptol gaat hij verder. De stukken cement en metaal vliegen ons om de oren maar de kluis blijft gesloten. Rond 22. 00 uur moeten we stoppen en sjouwen het loodzware ding de garage in. Samen met oudste gaat manlief de volgende dag verder met wrikken en boren. Langzaam komt er beweging in de deur. Onder het gruis komt een stapel papieren en talloze reserve sleutels tevoorschijn. Tussen de doopkaarten, verkeersdiploma’s,  cito toetsen uit de jaren ’70 ligt mijn Apothekersassistente diploma met de belangrijke stempel van de Inspecteur de geneesmiddelen.

Ik kan legaal aan de slag. Een nieuwe uitdaging, wordt vervolgd…………….

Later M@rina!

We hebben nog even.............

Ze is 9 jaar en heeft een droom. De modeacademie. We hebben nog even, wie weet. Tot die tijd zitten wij gezellig samen aan tafel te freubelen met naald en draad. Ik maak jurkjes, jassen en leuke broekjes voor jongste. Jongste maakt jurkjes en tasjes van de restjes.

Ze is 11 jaar, haar verjaardagsfeestje is een workshop kleding pimpen. Zus van manlief doneert vuilniszakken vol kleding van de 4 nichtjes. Op de markt koop ik naaigaren in felle kleuren, knopen in allerlei soorten en maten, te gekke

applicaties en sierlijke biaisbandjes om de kleding een make-over te geven. Op de grote tafel staan 2 naaimachines en de oude handnaaimachine van mijn oma te wachten op de designers in spé. De vuilniszakken worden midden in de kamer leeg gekieperd en de dames storten zich op de broeken, jurken, blousjes en al wat nog niet meer. Mouwen worden beenwarmers, spijkerbroeken worden spijkerrokjes en op jurkjes worden fel gekleurde linten genaaid. Er wordt geknipt, geplakt, genaaid of het een lieve lust is. Buiten worden stoelen klaar gezet en een uitgerolde behangrol doet dienst als catwalk. Na een snelle hap gaan de dames in de make-up, lange haren worden met toeters en bellen opgestoken en een vleugje  glitter zorgt voor de finishing Touch. De muziek schalt door de buurt wanneer de ouders plaats nemen op de stoelen. Eén voor één wiebelen de dames op hoge hakken voorbij over de catwalk.

Ze weet het zeker, het wordt de modeacademie in Amsterdam.

Ze is 15 jaar wanneer wij afreizen. Stiekem hoop ik dat Amsterdam groot en kil is. Wie weet kan ik een beetje ombuigen naar Arnhem, Groningen of nog dichterbij Zwolle. De docent op de open dag wint er geen doekjes om. Hoe oud ben jij eigenlijk, waar kom je vandaan? Drenthe, jeetje, misschien kun je eerst een jaartje gaan werken. Wel een beetje jong vind u niet moeders. Pfff wat denken ze wel niet, dat wij hier onder een hunebed leven. Ze heeft toch nog een heel jaar te gaan, maar we nemen het mee mevrouw de docent.

Ze is 17 jaar wanneer ze ons uitzwaait vanaf haar leuke kamer op de derde verdieping. Ze gaat vol overtuiging beginnen aan haar droom. Ze bikkelt en gaat als een speer. Het is gezellig om bij haar op bezoek te gaan. Amsterdam is haar dorp, met haar supermarkt, met haar bus, met haar flat en haar huisgenoten.

Ruim 3 jaar later. Ik App jongste dat ik ben aangekomen in het Hotel. Vlakbij waar straks “iNDiViDUALS GEN24 Collection Presentation” gaat plaatsvinden.

Photo by Team Peter Stigter

Waar ik straks op één van de stoeltjes ga zitten luisteren, kijken en genieten. De beat schalt door de studio, genodigden zitten op hun plaats, fotografen staan paraat. De ruimte is schemer en mysterieus. Het is echt, heel echt, zo professioneel, het is professioneel. Ambitieuze AMFI studenten hebben 20 weken keihard gewerkt. Ik zit, ik kijk, ik luister en zie de meest ingenieuze, modieuze, spectaculaire creaties voorbij komen.
Het afstuderen is begonnen. She did it!
Later M@rina!

Heerlijk bakken met pakjes & zakjes.......................

Op facebook zie ik de 365 dagen challenge van Honig en de tegenhanger Koken met Karin veelvuldig voorbij komen. Een oeverloze discussie tussen beide aanhangers volgt. Karin is denk ik bang dat de Honig familie scheurbuik krijgt en Honig blijft geduldig uitleggen dat de pakjes uitstekend te combineren zijn met een zak verse groente. Af en toe moet een pakje toch kunnen, rebels ga ik met een goedkoop mixpakje voor zoete kaneelbroodjes aan de slag.

Deze zondagmorgen leent zich er uitstekend voor. Tegen de tijd dat de rest uit bed komt heb ik warme geurige kaneelbroodjes op tafel staan. Een fluitje van een cent, tenminste als ik de verpakking mag geloven.

In 15 minuten oven klaar. Het zakje voor de kaneelvulling met 100 ml koud water omroeren en zacht laten worden voor het beste resultaat. De bakmix, melk en olie in een schaal doen en met een elektrische handmixer mengen. Nu ben ik onlangs verwend met een keukenmachine met power die kan ik nu mooi testen. Alles gaat in de mengkom en de mixerhaken in de machine. Ik start met langzaam mengen en voer de power op. 3 minuten op de hoogste stand, dat lijkt mij niet wijs dan zit het plafond er ook onder. Standje 3 lijkt mij voldoende.

Punt 2. Deeg rollen: Het deeg uit de schaal halen, op een lichtjes met meel besprenkeld werkblad, tot een bal kneden en 5 minuten laten rusten. Ik doe mijn best, maar mijn handen zitten onder de kleverige drap, met mijn tanden trek ik de mouwen van mijn vest omhoog, ik verlies een deel deeg wat in de mixerhaken achter blijft. Mopper de mopper,  tandje hoger misschien. Beetje bloem erbij, even lijkt het wat, maar nee dit gaat hem niet worden. De mannen komen af op het geluid van mixer en mopper de mopper.

Hoppa in de kliko ermee....

Of ik de gebruiksaanwijzing goed heb gelezen. Volgens manlief moet je starten met 3 minuten op de hoogste stand en 1 minuut na mixen. Zonder bril misschien mopper ik, het is altijd voorzichtig mengen en dan flink mixen. Oké, oké hoor ik oudste zeggen, wij wachten af.

Ondertussen is het kaneelprutje klaar voor gebruik.Terug in de kom, beetje bloem erbij en een tandje hoger mixen. Opnieuw alles op het besprenkelde aanrecht. Voorzichtig kijken de mannen om het hoekje of er nog een warm kaneelbroodje gaat komen. Met mijn handen onder de kleverige deegzooi ben ik net  op zoek naar een pedaalemmer zak. Met een half oog bekijk ik de doos van top tot teen en vraag mij toch werkelijk af of de dames in het Gooi ook zo zitten te hannesen met het pakje van “de Gooische bakker”. Mijn oog valt op de foto van handmixer met deeghaken. Misschien was mijn handmixer zo slecht nog niet tetter ik. Je had de bereidingswijze toch heel goed door genomen vraagt manlief. Hoezo, twijfel je aan mij? Als je deeghaken ipv mixerhaken had gebruikt was de nieuwe mixer vast zo slecht nog niet ketst hij terug.

Later M@rina!

Een lol dat ze hebben en blij dat ik ben.......

Jongste vierde dit jaar oud & nieuw samen met haar lief in Frankrijk. Op oudejaarsdag krijg ik een berichtje; “Vandaag gaan wij naar Mont Saint- Michel”. Jaloers, stuur ik terug, wij waren er in 1988 vlak voor onze bruiloft, stuur je een leuke selfie? “Hahahaha wauwie lang geleden”; verschijnt er op mijn schermpje. 

Mont Saint-Michel

Afgelopen weekend pakken wij de foto’s erbij. Bijna 30 jaar geleden, echt lang zegt jongste. Ben er net 22 jaar, vlak voor ons huwelijk, iets ouder dan jongste nu is. Samen bladeren wij door het album. Er wordt gelachen om mijn lange haar met krullen door permanent. Mijn eigen gemaakte creaties worden bekritiseerd. Het is te kort, te lang, gekke schouder vulling, te brede riem en noem maar op.

Lief lachend zit ik te poseren naast de koelbox en ons bordeaux rode golfje voor Mont Sint-Michel. Wij bladeren verder; Kerst 1988, samen in ons flatje. Op de foto staat een armetierig kerstboompje en een salontafel. Hey mijn tafel zegt jongste…..

Een wit ovaal vormige salontafel, de eerste aankoop na ons huwelijk van onze zuurverdiende centen. Weloverwogen gekocht op de meubel afdeling van de  V & D in Zwolle. Levertijd 6 weken. Het zou er om spannen of wij dit pronkstuk met Kerst in de kamer zouden hebben. In de week voor kerst krijg ik een telefoontje van de klantenservice, een vriendelijke dame wil een breng afspraak maken. Wij zijn die week geen dag thuis, geen probleem, met alle plezier bezorgen ze de tafel bij mijn moeder. ’s Avonds rijden wij snel door om het klusje te klaren. Voorzichtig leggen wij de tafel op een dekentje in de achterbak en crossen naar huis. Op de parkeerplaats zet manlief de tafel tegen de auto zodat hij de rest van de spullen kan  pakken.

Met extra hoge poten nu een bureau

Met een smak gooi ik het portier dicht. De kleine move die de auto hierbij maakt is genoeg om de tafel op de straat te laten kletteren. Langs de hele rand een flinke beschadiging die niet eenvoudig met een likje verf is weg te werken. Met buikpijn ga ik naar bed, ’s nachts ga ik nog een keer kijken en hoop ik dat ik het heb gedroomd. Na het weekend trek ik de stoute schoenen aan en bel met de klantenservice. Aan de vriendelijke dame vertel ik over mijn domme actie en vraag of het mogelijk is of de tafel bij hun geschuurd en opnieuw gelakt kan worden. Nog dezelfde middag wordt ik terug gebeld, ze waarderen mijn eerlijkheid. Wij van V & D vinden het heel vervelend en zorgen ervoor dat de tafel kosteloos wordt omgeruild. Maakt u de bezorgers maar niets wijzer. Enkele weken later staan er twee vrolijke kerels aan de deur. “Wij komen u tafel omruilen”; zeggen ze lachend, “wij weten van niks, is er wat gebeurt dan”.

Een lol dat ze hebben en blij dat ik ben.

1988 echt lang geleden, lang leve de goeie oude tijd en de lieve mensen van de V & D.

Later M@rina!

De hoogste tijd om te geven....

Afgelopen donderdag ging de muziek niet door. Ineens stond er niets op de agenda. Een leuke gelegenheid om naar jongste te treinen. Gehaast plof ik neer in het eerste treinstel. Ik wurm mij uit de jas en wil mijn sjaal in de tas met het presentje stoppen. Alleen waar heb ik die tas. Tuurlijk nog in de fietstas in de stalling. Wat dom, ik had het jongste beloofd, kniepertjes uit Drenthe. In Zwolle eruit en terug treinen is geen optie. Dat kost minstens een uur. Gelukkig jongste kan lachen om mijn sukkeligheid. Bij de piano op centraal treffen wij elkaar om samen verder te bussen. In onze kerstkleding gaan we op stap in de gezellig verlichte drukke stad vol toeristen en feestvierende werknemers op weg naar hun eindejaar borrel. We galmen de kerstliedjes mee bij de kerstboom op de dam, kijken naar het Lightfestival, eten heerlijk en kletsen gezellig bij. 

Smakelijk!

Rond middernacht strijk ik neer op mijn luchtbedje tussen onze lege wijnglazen en het half lege zakje nootjes. Nog geen twee uur later voel ik de keiharde ondergrond. Luchtbedje is lek, op de tast maak ik een bedje op de bank. Met een kussen op de leuning en de beentjes krom dommel ik verder. Eén voor één floepen de lampen aan met als finishing touch een lief piepje, het is de wekker. Ze houd net zoals haar vader van gadgets. Wanneer jongste vertrokken is naar school verhuis ik naar haar bed voor nog een uurtje slaap. Rond tien uur schrik ik wakker, spring onder de douche, na koffie en een broodje trek ik de deur achter mij dicht.

Bijschrift toevoegen

Via het winkelcentrum loop ik al shoppend richting de bus. Ik strand bij de HEMA voor een lunch. Achter mij staat een HEMA meisje rustig te wachten. Tegen dat ze betaald heeft is haar pauze voorbij. Ik bied haar aan om voor te gaan. “Het hoeft niet”; zegt ze, “maar het mag wel”; zeg ik. Ze schuift voor mij langs en rekent af. In het plat Amsterdams hoor ik haar zeggen; “scan mijn kaartje ff voor mevrouw hiero, ze liet mij voor”. Een fikse korting omdat ik haar voor liet. Met trolley, tas en dienblad schuifel ik naar een tafeltje. Wanneer ik mij gesetteld heb en van mijn eerste hap geniet hoor ik naast mij; “Mevrouw, mevrouw”….ik kijk op,  twee puber meisjes met voor hun een dienblad met wat restjes. Bedoelen jullie mij? Ja mevrouw, eet smakelijk! Dank je, wat aardig. Hebben jullie de vakantie gevierd? Ja met warme chocomelk en brownie, we hebben kerstontbijt gehad maar hadden nog trek ratelt het meisje verder. Het recept van de aardappelsalade die ze gemaakt had dreunt ze op. Jammer dat ik moet gaan uit de “grote anonieme stad”. Fijne vakantie dames. U ook een fijne vakantie en een hele gezellige jaarwisseling. Liefde geven doet liefde ontvangen, vandaag al twee keer mogen ontvangen, de hoogste tijd om te geven. Bij thuiskomst zit mijn kadootje nog in de fietstas. Ik breng het meteen langs iemand die een opkikkertje kan gebruiken…..
Later M@rina!

Dat ik een rommelkont ben wist ik maar blijkbaar ook een viespeuk.........

Talloze mailtjes en telefoongesprekken verder hebben wij afgelopen week een project van 25 maanden afgesloten. Projectje “keuken”! Het is één dossier map vol aftersale bonnen geworden.

In 2015 hakten wij de knoop door, het kon zo niet langer met de badkamer. Van het één komt het ander en zo gebeurt het dat het halve huis op de schop gaat.

Na diverse zaterdagen brainstormen onder het genot van heerlijke koffie, bonbon en een klein likeurtje tekenen wij september 2015 voor een fantastische badkamer en keuken. Januari 2016 verhuizen wij met ons bedje naar zolder en met ons campinggasstelletje voor een half jaar naar de schuur. Februari 2016 komt de vrachtwagen voor rijden.

Aardig mailtje......

Op een klein paadje na is de hele keuken vol gebouwd met dozen. Eitje voor de monteur zeggen de mannen, tis net lego, de kastjes klikt hij zo in elkaar. De monteur die een half uur later arriveert denkt daar heel anders over. Voordat hij nog maar een doos heeft uitgepakt, heb ik de volle laag al gehad. Ik vlucht enorm snel naar het kantoor en hij vlucht met zijn eerste van minstens honderd sigaretten naar buiten.

Met de telefoon aan het oor begint hij stress vol te schuiven met de dozen. Verkoper is  gebeld door monteur en deze komt zo snel mogelijk om te kalmeren en op gang te helpen. Na ruim een week keukenstress vertrekt de monteur en maken wij de balans op.

Tijdens het afnemen van de deurtjes zie ik steeds een patroon van strepen. Ik maak foto’s en toon ze aan verkoper. Het is zeker raar. Hij beloofd de fabrikant te sturen. Niet de fabrikant maar een aftersale medewerker staat op de stoep met een emmer vol schoonmaakmiddelen. Ik krijg schoonmaak les, helaas, de strepen verdwijnen niet.

Fabrikant krijgt opnieuw een belletje. Het tweede bezoek wordt gepland en aftersale medewerker nummer twee staat op de stoep voor een lesje schoonmaak. We kruipen samen nogmaals over de keukenvloer en hij reinigt de kastjes met thinner, wasbenzine en een beroemde gele vetoplosser. De strepen gaan niet weg. Hij gaat het regelen, tot over een tijdje, dan kom ik waarschijnlijk alle paneeltjes vervangen. Ruim een maand later, staat nummer 1 weer op de stoep; Namens fabrikant kom ik het deurtje halen voor onderzoek.

Schoonmaakadvies

Wanneer ik begin oktober ga mailen of er al iets bekend is verschijnt er een doorstuurmailtje van 28 september in mijn mailbox; het deurtje is beoordeeld... het deurtje is vies... ons advies aan de klant is om deze hoogwaardige keuken beter te onderhouden. Helaas hebben ze tijdens het boenen en schrobben in de fabriek de scharnieren uit zijn verband gerukt zodat er alsnog een nieuw deurtje besteld moet  worden. Maandag 11 december hebben de service monteur en ik elkaar de hand maar geschud. De keukenverkoper vind ons allang niet meer boeiend, de aftersale is een interim manager nodig. Verspilde energie.

Dat ik een rommelkont ben wist ik maar blijkbaar ook een viespeuk. 
'T is maar dat u het weet.

Later M@rina!