I am so Happy!

Bij thuiskomst zie ik een geel papiertje van TNT dat ze voor niets aan de deur zijn geweest. Gelukkig neemt Oma Gé de pakjes regelmatig in ontvangst.

Het is een behoorlijke envelop en voelt zacht aan. Mijn oog valt op de Noorse postzegels, Yes, I am so Happy! Oma Gé dit is niet zomaar een pakje, het is een pakje met een verhaal.

Afgelopen zomer zijn wij met de “bus” door Noorwegen gereisd.

Bij elk bijzonder uitzichtpunt zagen wij een bruin kioskje met de standaard souvenirs zoals trollen en elandgeweien. Wanneer wij in Alesund aankomen zien wij een souvenir winkel met prachtige Noorse truien, handschoenen, mutsen etc. zoals de Noren ze zelf dragen. Oudste wil een trui  waar sneeuwvlokjes en rendieren op staan. Jongste kijkt bij de traditionele souvenirs en manlief wil een heerlijk vest. Mijn oog valt op een paspop met een prachtig zwart/wit kimonovest. Ik trek hem aan en vraag de verkoopster hoe ik het vest het beste kan dragen. Ik twijfel en hang hem weer terug. Het is toch wel een erg mooi vest, geen rendier of sneeuwvlokje maar Fashion, de Noorse dames weten wel wat mooi is. Ik pak hem weer van de pop en leg hem op de stapel bij de kassa. Het is druk en de kassière helpt onder het afrekenen en inpakken andere klanten en collega’s. Ik sta op een afstandje te kijken wanneer ze mij twee enorme tassen overhandigd. We wandelen terug naar de camper om de dag erna weer verder te reizen. Ruim een week later en 100 km verder worden de nieuwe truien uit de tas gehaald. De tassen zijn van kastje naar kastje gegaan en ik vraag mij af waar mijn vest is gebleven. We zoeken alles na en komen tot de conclusie dat het vest wel is betaald maar niet in de tas zit. Die ben je kwijt zegt de rest. Je denkt toch niet dat iemand dat ontdekt heeft. Het ligt allang weer  in de winkel of is verkocht.

Ze heeft mij uit gebreid geadviseerd ze weet heus nog wel wie ik ben. In mijn beste Engels doe ik mijn verhaal aan de telefoon, het is het hoofdkantoor. Manlief probeert het telefoonnummer wat ik krijg. Het meisje met de lange blonde haren is op vakantie. Volgende week zaterdag kunt u het beste opnieuw “contacten”. Een week later verteld het meisje dat ze precies weet wie we zijn, ze was ons zelfs nog na gelopen. Het vest is direct apart gelegd. Zend mij een berichtje dan stuur ik het zo snel mogelijk naar u op. We zijn weer twee weken verder wanneer ik mij afvraag of het alsnog zoek is geraakt. Manlief belt opnieuw. Het meisje heeft het pakket klaar liggen maar wacht nog steeds op een sms met adres gegevens. 1 getalletje verschil en de sms komt niet aan. Opnieuw worden de gegevens uit gewisseld en gecheckt. Er kan niks meer mis gaan. En nu na 5 weken heb ik mijn prachtige zwart/witte kimono vest. Echt I am so happy!

Later M@rina!

Ik ga keihard janken........

Jongste gaat het ouderlijke nest verlaten voor een studie in de hoofdstad. Ze heeft flink gespaard om haar kamer leuk in te kunnen richten. De website van IKEA is uitvoerig bestudeerd en er is een lijstje gemaakt. Op een druilerige dag gooien wij de aanhangwagen achter de auto en vertrekken richting Groningen. Waarschijnlijk is IKEA bij uitstek het uitstapje bij slecht weer. Ruim 20 minuten zijn we bezig om een parkeerplaats te vinden. We lopen naar de ingang waar we voetje voor voetje mee schuifelen met de massa richting trap die ons naar de eerste verdieping brengt. Ik vraag me even af of ik bij Balorig ben. We zien dat de bankjes en bedden prima voldoen als trampolines en dat je in de voorbeeldkamers leuk verstoppertje kunt spelen. We schuifelen langzaam langs de artikelen. We slalommen om jankende en schreeuwende kinderen heen. Na ruim twee uur gaan wij een bakkie koffie halen en besluiten te  wachten totdat de meeste gezinnen weer vertrokken zijn naar misschien wel hun tent op een drassig veldje even verderop. We starten opnieuw en vervolgen onze route naar de keuken inrichting. Hier worden we vrolijk van de bordjes en kopjes in fleurige kleuren.

De buit is binnen......

Ondertussen is het 6 uur en moeten we de moeilijkste klus nog doen, een matras uitzoeken. We zien een vermoeide moeder die voor haarzelf en haar 4 kinderen een nieuw matras nodig is, ze staat op het punt om in huilen uit te barsten. De kinderen stuiteren van matras naar matras. Wij wachten geduldig tot ze klaar is. De verkoopster deelt mede dat haar werkdag met 5 minuten voorbij is. Ze gaat assistentie vragen. Jongste vraagt ondertussen of ze net zo hard mag gillen als die vervelende koters die hier rond rennen. Ruim een uur later lopen we met de pakbon van het matras en onze afgewerkte lijst richting magazijn. Vol goede moed beginnen we aan onze zoektocht naar de spullen. We komen er gauw achter dat de codes op het product verouderd zijn en niet overeen komen met de codes op het schap. We racen van rij F naar rij G van vak 1 naar vak 30, we pakken pakket 1 deel 1 maar deel 2 is zoek. Volgens de computer moeten er nog 2 matrassen middel hard zijn, maar waar, niet in vak G, het is ondertussen 20.00 uur. We hebben nog 1 uur en zijn bekaf. Ik ga gillen zegt jongste, dat ga je niet doen zeg ik, jawel dat ga ik wel doen en ik ga ook keihard janken, ik wil naar huis, de eerste 10 jaar wil ik niet meer naar IKEA. Dat laatste spijt me niks, maar het lijstje maken we af, nu we er toch zijn. We zien een meneer het één na laatste matras uit het schap pakken. We racen er heen en pakken het matras uit de stelling voordat hij bedenkt dat hij er twee nodig is. Het is kwart over 8 wanneer wij heel onhandig met 3 karren naar de kassa schuifelen. Op naar huis, nu alles nog in elkaar zien te krijgen. Die taak schuiven wij door. Voorlopig voor ons even geen IKEA.
Later M@rina!

Tot later M@rina!

De mannen bij ons in huis hebben het oog laten vallen op een camper op een één of andere veiling. Niet een klein kneuterig campertje waar de grijze golf de wereld in verkent. Maar één met een lounge bank, sfeerverlichting en een unieke print aan de buiten zijde. Met een schotel op het dak en een oventje aan boord. Ik sta niet te juichen. In Europa kan je je kont niet keren met zo’n bakfeest. Ik denk niet dat alles en iedereen de komende jaren nog met ons mee gaat. Bovendien wil ik tijdens de vakantie lekker rommelen in een tent op een niet te grote camping.

Ik wil gewoon net zoals voorgaande jaren de week voordat wij vertrekken de warme zolder op en alle kampeerspullen naar beneden gooien. Op vakantie wil ik niet poetsen, niet netjes zijn maar gewoon lekker aan rommelen. Ik zie het al voor me in zo’n grote deftige camper. Pas op, doe voorzichtig, jongens we gaan rijden, zit alles weer in de kastjes noem maar op.

Manlief is niet van het idee af te brengen en doet een bod. Voor we het weten zijn de beide mannen naar Arnhem afgereisd om de camper van dichtbij te gaan bekijken en om verder te onderhandelen. Ik ga niet mee, dat durven ze niet aan, ik ben verre van zakelijk, dat kost doorgaans te veel geld. Na twee opfrislessen bij de Rijschool reizen we ruim een week later af naar Arnhem om de camper te gaan halen. Tijdens het paasweekend gaan we met zijn allen op stap.

Tot later!!!

We rijden langs Opa en Oma, eten bij het chauffeurscafé, halen vriendin met manlief op, kortom we hebben een hoop lol met de Family Bus. Na weken van speuren naar tips op het camperforum ’s, spulletjes kopen om comfortabel te kunnen vertoeven in deze bus gaan we een weekend oefenen op de parkeerplaats bij de broer van manlief. Het douchen is een beetje koud, de waterdruk staat niet helemaal goed, er komt ergens water naar binnen, maar waar. Nieuw kitrandje en ook dat is op gelost. Eindelijk is het zover. Behangen met oranje brillen, Hawaii slingers zijn we gistermorgen met een valse start vertrokken vanuit ons kleine stadje richting Noorwegen. H et leek er even op dat we een lekke band hadden maar gelukkig, loos alarm. De ventiel zat er niet goed op. Na een luxe reis waarin we onderweg al rijdend koffie hebben gezet, heen en weer konden lopen voor ons natje en droogje kwamen we aan in Denemarken. Gisteravond zaten we niet voor ons tentje met een olielampje maar zaten we met de schotel richting Mekka om de voetbalwedstrijd tot diep in de nacht te kunnen volgen.

We zitten hier heerlijk voor de camper, molen de Vlijt verruilt voor een windmolen, uitzicht op een watertje waar her en der een zeilbootje dobbert. Hoe relaxed. De komende weken onthaasten in Scandinavië. We zijn er even tussen uit………Fijne zomer allemaal, probeer er van te genieten waar je ook bent!

Tot later M@rina!

Een vuilniszak vol glimmende glitter stoffen...........

4 jaar is oudste wanneer ze op ballet gaat. Na eerst 2 jaar algemeen gedanst te hebben kiest jongste onvoorwaardelijk voor klassiek ballet. Elke woensdagmiddag fietsen we samen naar de muziekschool.

Waar gaan we beginnen...

De les begint zittend op de grond in een kringetje rond de juf. Een vertel rondje om elkaar beter te leren kennen. De juffen zijn jonge ondernemende meiden en gaan voor het eerst een dansvoorstelling organiseren. Een voorstelling met 300 kinderen vanaf een jaar of 4 jaar tot ruim 70 jaar, wat een organisatie. Alle kinderen krijgen een brief mee met de vraag of we hen willen helpen. Bijvoorbeeld als oppasmoeder achter de schermen, bij het schminken en ook niet onbelangrijk kostuums naaien. De juffen hebben een thema bedacht en gaan het uitwerken. Ze komen terug van het stoffenspektakel met kilo’s stof van een paar euro per meter. Stoffen die glitteren en glanzen en in de praktijk baggerstoffen om mee te werken. Talloze naalden knappen op de lovertjes en  de spoel spanning zit aan het eind van het project vol met stofjes en zilverdraadjes. Kruip vooral niet achter de naaimachine als je niet in top conditie bent want deze glibber-glitter stoffen vliegen alle kanten op.

Zo is het geworden........Koraal 2014!

Toch geef ik me keer op keer op om de kleding te naaien. Er is toch niks leuker wanneer die baal stof verandert in prachtige danskleding. Eens in de twee jaar ben ik van de partij en ga samen met zo’n 25 andere vrijwilligers aan de slag voor de twee dansjuffen. Ik krijg een enorme vuilniszak met stof en een summiere uitleg van de juf hoe ze het hebben wil. Ze heeft geen plaatje en geen patroon. Ik vertrouw op jou zegt dansjuf.  De bak met burda’s en knippie’s van jaren geleden haal ik te voorschijn en begin met raderen, knippen, naaien, passen en bijstellen. Onze jongste genoot van de voorstellingen. Wat was ze nog klein in haar allereerste dansvoorstelling. In haar blauwe jurkje met witte schortje en haar haar strak in een knot stuiterde ze het podium op. Ze zet het kartonnen huisje voor haar neer en  ploft sierlijk op haar kont en strekt haar korte beentjes om het huisje. Alice in Wonderland. Vertederend kijken we samen met de opa’s en oma’s naar het tafereel. De jaren na Alice in wonderland zagen we haar in de voorstellingen dansen als zeemeermin, ijskoningin, Godin van Egypte en dit jaar als Koraal.  Vanaf haar 4^de tot nu toe ging ze elke week trouw naar de dansjuf met heel veel plezier. Eindelijk zit ze in de gevorderde groep met spitzen die ze als 4 jarige zo bewonderde.  Wanneer jongste in haar groen/blauwe jurk  het podium op danst begint  mijn hart te bonsen en pink ik stiekem een traan weg. Ze gaat uitvliegen. Helaas moet ze stoppen met dansen bij de muziekschool en haar juf Claudia. Wie weet pakt ze de draad in Amsterdam op. Weer een periode afgesloten.

Later M@rina!

PS. Leuk artikel in de katern "Tijd" van het dagblad Trouw! 

Scrol naar beneden klik op ouder bericht en je ziet de prachtige foto gemaakt door Jörges Caris  met 

bij behorende verhaal van Roos Menkhorst!

Aan Tafel......................

Samen zakken wij......

Het is klokslag 15.00 uur wanneer jongste met de laptop op schoot op de bank plaats neemt . Ze heeft 2 schermen open. Op het ene scherm wordt gekeken naar Fashion Planet en op het andere scherm zien we de schoolsite.

Vijf schooljaren heeft jongste samen met honderden anderen naar dit moment toe gewerkt. “Het moment” van wachten waarin je hoopt dat de telefoon niet gaat rinkelen maar je naam onder het kopje: Hoera Geslaagd op de schoolsite verschijnt.

Vanmorgen hebben we eerst uitgeslapen en uitgebreid ontbeten, koffie gedronken en zijn nog even gezellig de stad in geweest. Ineens was het twee uur. Nog een uur te gaan voordat het echte wachten begint.

Voor de zekerheid heb ik vanmorgen taart gehaald. In ons stadje waren de meesten wel zeker van hun zaak, rond tien uur waren de taarten al zo goed als uitverkocht.

Het moment komt nu steeds dichterbij, tuurlijk slaagt jongste, maar toch….ik ga bloemen halen. Wanneer ik rond twee uur terug kom heeft jongste haar groene schooltas samen met de vlag bij de voordeur klaar gezet.

Het is bijna drie uur, we krijgen een beetje een raar gevoel in de maag. Het echte wachten gaat nu beginnen, de minuten tikken langzaam weg. Wordt je tussen 3 en 6 niet gebeld dan ben je geslaagd.

Het is nog maar net kwart over 3 wanneer de telefoon gaat.

Het zal toch niet waar zijn, gezakt? een her?  geschiedenis? Jongste schrikt zich een hoedje, een beteuterde stem zegt neem jij maar op mama, vast een her voor geschiedenis en ze begint hartverscheurend te huilen.

Met Opa hoor ik aan de andere kant, weet ze al of ze geslaagd is, dan kan ik het kaartje voor 5 uur op de post doen. Opa het wachten is net begonnen u belt op een erg ongelukkig moment. Dan gooi ik hem er weer op tuut tuut tuut……..Arme Opa, kon hij toch ook niet weten.

Rond half 4 verschijnen de eerste berichtjes op facebook, gezakt, een her. Elke 10 minuten wisselt jongste van scherm om de site te vernieuwen.

Het is 4 uur wanneer de teamleider op facebook zet: de telefoon wordt neer gelegd…………Mam ik ben geslaagd. Hoezo? Hij zegt: ik leg de telefoon neer…………Ik ga de vlag…..

Eerst zeker weten, samen staren we 25 minuten lang naar het scherm die we bijna  elke minuut verversen. Zou die teamleider van jou niet weten wat hij ons allemaal op dit moment aan doet. Of zitten de docenten te gniffelen in de lerarenkamer en houden ze ons extra lang in spanning.

Ineens is daar na 5 jaar zwoegen en zweten met ups en downs “Het moment” onder het kopje: Hoera Geslaagd, verschijnt de naam van mijn jongste en haar vriendje!

Het was het wachten waard, we rennen naar buiten met vlag, tas en fototoestel en samen zakken wij door het tuinbankje.

Later M@rina!

Racen op Ameland....

Samen met jongste ben ik een aantal dagen op Ameland. Het is prachtig strand en fietsweer. We gebruiken de fiets goed om de leuke  winkeltjes te bezoeken en om naar het strand te fietsen. De gemiddelde leeftijd van de toerist is in deze periode  boven gemiddeld of is zwanger met kleine kotertjes. De oudere generatie huurt bij voorkeur een fiets met 7 versnellingen of een elektrische fiets. De jonge generatie heeft allerlei toeters en bellen op de fiets nodig om kroost en bagage te kunnen vervoeren.

Wij niet. Wij zijn geen spectaculaire fiets nodig om Ameland te verkennen. Wij kunnen dat prima op eigen kracht. Bovendien willen wij ook niet het eiland over racen maar willen wij alles goed bekijken. ’s Morgens zien wij de elektrische fietser  na een stevig ontbijt het Hotel verlaten met een accu in de hand waar je minstens 30 km mee kan fietsen, nou ja, eigenlijk racen. Links en rechts worden we in gehaald door de stoere 65+ op hun stalen ros, met de neus in de wind en de handen stevig aan het stuur. Ze hebben geen tijd om naar de omgeving te kijken want ze moeten het verkeer goed in de gaten houden. Ze lachen om ons slakkengangetje en wij lachen om hun neus in de wind met een blik op oneindig .

Bij het fietsen over de dijk  komen wij talloze racemonsters tegen.

Onze “Hallo” wordt door de snelheid niet gehoord. Wij stoppen regelmatig om een foto te maken van een lammetje of kuikentje en poseren uit gebreid bij de Dijkgraaf.Bijna aan gekomen bij het Vogelbroedreservaat verstaan we elkaar bijna niet door krijsende vogels.  Ze vliegen hoog, laag en scheren rakelings langs elkaar heen om hun nest te verdedigen. Her en der liggen langs de dijk gesneuvelde vogels en konijnen.  Kievit vogels kijken beteuterd naar hun leeg geroofde nesten. Wanneer we iets te ver naar de dijk kant fietsen krijsen de vogels  als gekken. Jongste vind het fietstochtje niet zo leuk meer. Stoer fiets ik op mijn gemakje door. Als het gevaarlijk zou zijn, roep ik naar haar dan zou er een bordje staan.

Nog maar een paar meter.  Ik kijk achterom en zie een mega zeemeeuw laag over me heen scheren die vervolgens in het haar van jongste grijpt. Ze schrikt zich rot en zet het op het fietsen. Met de fietsroutekaart wapper ik naar de zeemeeuw. Het kaartje is ieniemienie bij die reuze vogel. Hij scheert nogmaals laag over haar heen, pikt in haar haar en wil zich met zijn klauwen afzetten op haar schouder. In één klap is jongste alle lammetjes en kuikentjes vergeten.Woedend schreeuwt ze; als ik een pistool had knalde ik jullie allemaal neer! Rot meeuwen! Haar hand verandert in een venijnige pistoolvorm en haar vertederende ach en ohhh's verandert in een pieuw pieuw. Hadden wij nou maar een elektrische fiets, wij snappen het helemaal!

Later M@rina!