We wilden net gaan loten....

Het gebeurt regelmatig dat een klein smurfje in de wachtkamer zit te spelen en niet van plan is om mee naar huis te gaan wanneer de recepten klaar zijn.

Afgelopen dinsdag ben ik de ladekast aan het inruimen wanneer ik een moeder hoor bedelen of het smurfje eindelijk mee gaat.
Een klein dwingend stemmetje zegt; Zoooo, nog niet klahar…

Voor de grap zeg ik je mag best blijven maar dan moet je wel klusjes voor ons doen. Tegen collega zeg ik lachend aan het eind van de dag loten we altijd hé met wie ze mee gaan. Ze kijkt van de één naar de ander en roept mama ik ga mee hoor en rent de apotheek uit.

Hier in huis hebben wij 10 jaar geleden al een “loot trauma” op gelopen.  

6 jaar is jongste als ouders van vriendinnetje vragen of ze samen met vriendinnetje op boskamp van Y.M.C.A. in de bossen van Leusden mag.

Ik google me suf naar de organisatie en lees alles wat ik erover tegen kom. Mijn kleine meisje van 6 een hele week op boskamp dat moet wel heel vertrouwd voelen. Vriendinnetje heeft last van heimwee maar als jongste ook mee gaat ziet ze het helemaal zitten. Ze hebben er zin aan een hele week hutten bouwen en talloze activiteiten doen met leeftijdsgenoten uit heel het land. Een beetje onwennig staat ze tussen de andere mini mensjes. Na een laatste knuffel vertrekken wij met een brok in de keel. We horen de hele week niets, geen bericht goed bericht. Op ons gemakje rijden wij via het kantoor in Amersfoort naar Leusden om haar weer op te halen. Manlief moet nog wat spullen halen van kantoor. We zijn lekker op tijd zodat we nog even een bakje koffie kunnen drinken. Ik  blader  in mijn agenda waar mijn oog ineens valt op één van de paperassen van het kamp;  Rond tien uur staan de kinderen klaar om opgehaald te worden. Tien uur? Twaalf uur heb ik in mijn hoofd en in mijn agenda staan.

Het is elf uur, stond ze al ruim een uur geleden klaar? Ik grijp mijn laarzen en vlieg brullend op sokken naar de auto met oudste en manlief in mijn kielzog. Jij zei twaalf uur roept manlief. Ik weet het zeker, twaalf uur overal stond twaalf uur ik zie nu voor het eerst tien uur staan. We rijden zo hard we kunnen naar ons kleine meisje die waarschijnlijk al meer dan een uur op de uitkijk staat. De parkeerplaats is zo goed als leeg, er is geen kind meer te zien. We rennen naar de ingang en zien ons kleine meisje verloren rond lopen. Huilend vliegen we elkaar in de armen. Hoe kan dat nou vraag ik aan de leiding. Twaalf uur overal stond twaalf uur. Klopt, alleen in de laatste mail stond tien uur. De meeste ouders wilden eerder halen, vandaar. Ze wilden net gaan loten wie mij mee zou nemen omdat jullie maar niet kwamen snikt ons kleine meisje met grote krokodillen tranen.
Net op tijd hé zegt de leidster met een brede smile, wij wilden net gaan loten………
Later M@rina!

Tot over een half jaar!

Het is alweer een half jaar geleden dat wij voor controle naar de tandarts gingen. Een steeds terug kerend ritueel  is dat niemand als eerste in de stoel wil plaats nemen. Niet omdat we bang zijn voor de tandarts, allerminst, hij is super aardig. Het is de stilte en het haakje wat over de tanden krast en wat gaat hij zeggen, tot over een half jaar of…….

Ik ben niet gezegend met keihard tandglazuur zodat er al heel wat vullinkjes geplaatst zijn. Mijn laatste vulling is van ruim een half jaar geleden waar ik toevallig niets aan kon doen. Als gezond tussendoortje nam ik regelmatig krentenbollen van ’s Lands grootste kruidenier mee.

Gezond tussendoortje...

Gedachteloos  nam ik met grote kracht een hap van de bol. Tijdens het kauwen voelde ik het knarsen en knappen. Het volgende moment heb ik een steentje en een halve kies in mijn hand. Dat is balen. Wanneer ik de volgende dag boodschappen doe kan ik het niet laten om tegen de bakker te zeggen de verkering is uit, je hebt mij krentenbollen verkocht met een steentje er in. Een grapje natuurlijk, hij kan er tenslotte ook niks aan doen. Bakker vind het geen grap en roept collega erbij. Alle gegevens worden genoteerd en ik hoor zo snel mogelijk. Bij thuiskomst kijkt manlief mij verbaasd aan. De manager van ’s Lands Grooste Kruidenier belde net. Over een steentje in de krentenbol, heb je een klacht ingediend.  Welnee,  maar ik heb de verkering  uit gemaakt met de bakker vanwege het steentje. Of je even terug wil bellen. Wij willen graag een begroting van de tandarts zegt ze aan de telefoon. Wie weet moet u een brug of een kroon, wij willen dat graag goed oplossen. De tandarts denkt dat het probleem met 1 bezoek van 85 euro is opgelost.  De begroting gaat naar het hoofdkantoor en ik zit binnen het halve jaar in de tandartsstoel met een half verdoofde mond. Met stijve wang fiets ik met de nota meteen door naar de supermarkt. Met een grote lach en haar oprechte excuses overhandigd ze het geld.

De kies doet het alweer driekwart jaar prima.

Geduldig zitten wij vandaag te wachten.  Ik zie weinig tot geen leven in de behandelkamer of bij de balie. Tea Time? Wij bladeren in tijdschriften ondertussen stiekem kijkend naar andere wachtenden die zenuwachtig schuifelen op hun stoel. Er komt leven in de brouwerij.  Keurig in het wit gestoken assistentes met grote glimlach en stralend witte tanden  lopen naar hun werkplek. We mogen verder komen. Ik ga als eerste in de stoel,  jongste zit verkneuterend te wachten op de zin, u mag bij de balie een afspraak maken…. Zijn er nog bijzonderheden vraagt de Tandarts. Ondertussen krast het haakje van links naar rechts en van boven naar onder. Niet dat ik weet. Het ziet er goed uit, tot over een half jaar! Pfff. Wanneer we weglopen zegt de assistente lachend maar dan moet je natuurlijk geen krentenbollen met steentjes eten. Die staan sindsdien niet meer op ons boodschappenlijstje.Tot over een half jaar, zeker weten!

Later M@rina!

Ontdek jouw wereld.......

Het plannen van een vakantie gaat bij ons behoorlijk chaotisch en kan binnen een week veranderen van het koude Noorden naar het warme Zuiden. Het lijkt mij wel leuk om dit jaar ideetjes op te doen op de Vakantie beurs. Manlief voelt er niet veel voor.  Zonde van de tijd, alles is op internet te vinden, krijg ik van hem te horen. Als ik nu eens toegangskaarten win, ga je dan mee? Wie weet…. Ik doe mee aan een mail & win en ik win de kaarten. Ik vraag of hij mee gaat of dat ik een slachtoffer moet zoeken!  Hij gaat mee. Ik bekijk de reistijden zodat wij goed voorbereid op stap gaan. De koffie zit net in de kopjes als ik zie dat het al half 9 is. De trein vertrekt om kwart voor,  ik begin te stressen dat we dat niet meer gaan halen. Met grote passen verlaten wij mopperend het huis. We springen snel in de trein. Een dame ziet dat ik niet incheck. Vanaf het perron roept ze; je moet inchecken anders ben je straks aan de beurt. Valt vast mee, geen tijd meer de trein gaat vertrekken roep ik terug. Wanneer ik zit kijk ik nog even naar de reistijden op mijn mobiel. Sorry, je had je koffie wel op kunnen drinken. We moesten iets voor kwart voor 9 van huis dan konden we met de 10 voor 9 trein.  Ssttttt sist manlief me toe; STILTECOUPÉ.  Ja hoor, daar komt de conducteur, hoe klets ik mij hier uit. Met mijn liefste lach doe ik een beetje hulpeloos mijn verhaal; Te laat, hard gerend, anders geen aansluiting, Vakantiebeurs Express, inchecken …….Waar gaat u heen?  Naar de vakantiebeurs. Geeft niks mevrouw, u bent niet de enige vandaag. Fijne dag!  Ppff.  In Zwolle ga ik direct  inchecken en haal een beker “goedmaak koffie”. We zijn tenslotte een gezellig dagje uit.  Drummers en dansers brengen ons naar de “Vakantiebeurs Expres” trein .

Vakantie BEURS ontdek jouw wereld

Op de stoel ligt een tasje met folders al op ons te wachten. Het feest gaat beginnen.  Reisbureaus hebben alles uit de kast gehaald om ons een reis te verkopen. De komende 10 jaar hoeven wij geen beurs meer te bezoeken,  de tas met folders is bijna niet meer te tillen. Rond drie uur hebben wij geen voeten meer over en kunnen we geen reisbureau meer zien. Onderweg naar het station gaan we langs Starbucks voor het echte vakantie gevoel.

Manlief vertrouwt mij niet meer en zoekt zelf uit hoe laat de trein terug gaat richting het Noorden. Onderweg kletsen we gezellig met oude bekenden.  In Zwolle moeten wij overstappen richting Groningen.  Nog een kwartiertje en we zijn thuis. Wat gebeurt er nu. Hij stopt niet!  Slapende overbuurvrouw schrikt wakker van mijn gegil.  Hij stopt in Assen zegt ze slaperig, dit is de intercity. Dat is lekker,  een half uur heen, kwartier wachten en een half uur terug.
Zal ik ook zo gaan mopperen…. ach vergissen is menselijk……..ik doe mijn jas maar weer uit.

Later M@rina!

Hoe overleef ik........................

Weten jullie het nog?

De blog van juni 2013 Te Koop
minuutvanmarina.blogspot.nl/2013/06/te-koop

De blog over het winkeltje via het web www.ILFS.nl

Sinds gisteren staat jongste met haar webwinkeltje ILFS in het tijdschrift;
Hoe overleef ik ...........

Ik ben natuurlijk apetrots!

Het heeft even geduurd...........

Nog niet zo lang geleden is ‘s lands grootste kruidenier in ons stadje verbouwd. Hij is een beetje groter en een beetje hipper geworden. Helaas is de hele inventaris door elkaar gehusseld en zijn de looppaden iets smaller gemaakt. Het gevolg is dat  ik regelmatig de 4 daagse loop omdat ik me rot zoek of dat ik in een file van winkelwagentjes terecht kom. Nog een vervelende bijkomstigheid is dat de parkeertarieven flink omhoog zijn gegaan. Gemiddeld ben ik  één á twee euro kwijt. Grotendeels ligt dat natuurlijk aan mij zelf. Direct om 8 uur de boodschappen doen bespaart parkeergeld, een goed voorbereid boodschappenlijstje scheelt denkwerk. Geen lange praatjes voor de gezelligheid is ook een ding. Regelmatig arriveer ik tegelijk met vriendin op het vroege uur die nog even zwaait als ze de kassa al passeert terwijl ik nog niet halverwege de winkel ben. Vriendin is hip. Ze gaat niet langs de kassa met de caissière maar ze scant en betaald bij de betaalpaal. Ik niet, ik heb minstens drie keer alles in mijn handen. Mijn wekelijkse boodschappen passen niet op de te korte kassaband waardoor ik heen en weer ren tussen winkelwagen en het boodschappenkratje. Als mijn laatste artikel op de band ligt zie ik aan het eind van de band een enorme stapel  boodschappen tegen elkaar aan gedrukt.  Het is hard werken en het zweet breekt me soms uit. Het lijkt wel of de caissières hun stopwatch aanzetten om te kijken hoe snel ze de boodschappen langs de scan kunnen halen. Giftig ben ik laatst gestopt met het inpakken nadat de muffin’s uit het bakje over de band rolden. Kun je een beetje voorzichtig met mijn boodschappen doen vraag ik het meisje achter de kassa. Terwijl ze razend snel door scant zegt ze; rot bakjes hé die klikken zo maar open.

De scan en de betaalpaal.

Waarop ik haar toe sis; nee jij smijt met mijn boodschappen en ik wil dat je daar mee stopt.  Dit was voor mij de druppel. Ik ga geen boodschappen fitness meer doen bij de AH.  Ik ben duidelijk geen trendsetter maar een trendvolger maar het wordt tijd voor scannen en een boodschappenlijstje. De eerstvolgende keer kijk ik van een afstandje toe hoe men de scanner gebruiksklaar maakt.  Ik sta even te klungelen maar na 5 minuten vlieg ik door de winkel met in mijn ene hand het boodschappenlijstje en in mijn andere hand de scan. De boodschappen geef ik meteen een goed plaatsje in mijn mee genomen kratje en op de scan zie ik meteen de prijzen van de artikelen. Af en toe schrik ik van de prijs zodat ik het gauw terug zet in het schap. Wanneer alles op mijn lijstje is afgevinkt ga ik naar de betaalpaal. Na het pinnen wandel ik heel relaxed de winkel uit. Dat ik dit niet eerder ben gaan doen. Laat nou sinds kort het eerste uur parkeren gratis zijn. Wat zal ik een tijd en geld overhouden in 2014 door het bewust boodschappen doen en het gratis parkeren!
Het heeft even geduurd maar ik ben overstag.

Later M@rina!

Dan ben je aan het discrimineren.......

Afgelopen week valt er een envelop op de deurmat. Ik vouw het kaartje open en zie staan; Veel sterkte……. ik schrik en tegelijker tijd moet ik ook wel een beetje lachen. “Veel sterkte met het verlies van jullie konijn Bounty”. Namens de dierenartsen en assistentes. Het weekend waarin Monster*  de benen had genomen was Bounty het konijn ziek geworden. Tijdens de vrijdagavondborrel zat ze stilletjes onder de stoel.  Ze hupte niet van de één naar de ander en zat niet als eerste op de bank. Haar voerbakje bleef onaangeroerd en haar oortjes hingen er slapjes bij. Zaterdag werd het niet veel beter. Stilletjes staart ze voor haar uit. Ze doet geen poging om er vandoor te gaan wanneer ik theelepeltjes water voer. Om de beurt gaan huisgenoten bij haar op ziekenbezoek. Wij maken ons allemaal zorgen. Tot na middernacht blijf ik water en ananassap geven in de hoop dat ze weer gaat eten.

Vrijdag 20 december

Ik bied haar alles aan wat ze lekker vindt maar Bounty komt niet in beweging. Zondag vindt oudste dat we de Spoed Eisende Hulp voor Konijnen moeten raadplegen. Het is waar,  ik ga bellen. Oudste gaat mee, Bounty zit onderweg stil bij hem op schoot. In de praktijk gaat haar oortje alert omhoog. De dierenarts ziet een haak aan de kies waardoor kauwen  misschien wel zeer doet. Een plasje en een keuteltje geeft hoop, de darm ligt nog niet stil. Het bruine plasje kan duiden op een blaas ontsteking. De kiezen kunnen worden  bijgeschaafd en met een echo kan gekeken worden of ze blaasontsteking heeft. Eerst twee injecties,  een pijnstiller en Metoclopramide om de darm te prikkelen. Dat is een antibraakmiddel dat valt onder
Cat 2.* Daar word je zo suf van als een konijn en ons konijn is al zo suf. Ik vind het maar niks. De dierenarts stelt me gerust, het wordt veelvuldig gebruikt en dieren worden er niet suffig van. We moeten gaan dwangvoeren, dat betekend elke 3 uur een spuitje Brinta. Rond half 8 eet ze vast weer zelf. Vol goede moed gaan we naar huis. Maandagmorgen kan ik bellen om een afspraak te maken voor de kiezen en de echo. Stilletjes zit ze in de keuken. In de loop van de middag wordt ze suffer en suffer en uiteindelijk zakt ze door haar pootjes. Zo verdrietig om te zien.

In een handdoek ligt ze als een baby op de armen van oudste. Bounty ons konijn wat zo graag een hondje had willen zijn gaat dit niet redden. We weten niet wat we moeten doen.  We leggen haar voorzichtig terug en niet veel later zien we geen beweging meer in het lijfje. Dit is wel heel erg in één weekend geen Monster en geen Bounty meer.We begraven haar op haar lievelingsplekje in de tuin naast de buxus en de druif.  Met z'n vieren nemen we afscheid van Bounty met de keukenrol binnen hand bereik. Deze verdrietige toestand moet ik maar niet wereldkundig maken zeg ik in het algemeen. Als je niet over Bounty een blog schrijft ben je aan het discrimineren sist oudste me toe.

Dat is het laatste wat ik wil, dus bij deze, Dag lieve Bounty, voor jou deze blog!
Later M@rina!

*Monster was onze Hamster zie blog; Je hebt hem geplet mama!

*Metoclopramide, Cat 2, zie www.rijveiligmetmedicijnen.nl interessante site!

Kerstkaartenadministratie

Kerstkaarten versturen is een heel gedoe. Elk jaar neem ik mij voor om op tijd aan de klus te beginnen. Helaas krijgen wij regelmatig pas  inspiratie als de kerstdagen voorbij zijn. Ons kaartje valt doorgaans op de mat als het gewone leven weer is begonnen. Door de jaren heen is de lat steeds hoger komen te liggen. Na de gezellige tijd van glitter en lintjes kwamen er leuke fotokaarten. Meteen een jaarlijkse update van oudste en jongste voor de ooms en tantes. Die tijd is ook voorbij ze gaan niet meer lachend op de foto voor een kerstkaart. Na o.a. een woordzoeker en 3D bril stuurden wij vorig jaar een kaart met een win actie; Waag een gokje in 2013 en vul de Bingo kaart in. We hadden een hoop lol onder de spelers. De prijzen oa een diner voor twee en een eigen gebakken taart zijn met veel plezier uit gereikt.

"Kerstkaartenadministratie"

Maar nu 2014, de inspiratie is even zoek. Mijn moeder maakt zich zorgen waar het kaartje blijft. Nogmaals een Bingokaart zou ze zeer waarderen. Schoonvader mist in zijn kaartenmand met 98 kaarten nummer 99, of het nog gaat komen?  Zus vraagt zich af wat ze dit jaar kan winnen. Gelukkig, gisteren, 4 januari, manlief kreeg de geest. Hij heeft de hele dag geplakt en geknipt achter zijn scherm om de zaak “Nieuwjaarskaart 2014” rond te krijgen. Ik begin vast met het schrijven van de enveloppen. Het eerste kerstkaartje wordt rond Sinterklaas al bij ons bezorgd vanaf die tijd is het zorg om de “kerstkaartenadministratie” goed bij te houden. Van wie hebben wij een kaartje gekregen? Wie moet er beslist een kaartje krijgen! Ook erg belangrijk, wie mogen we absoluut niet vergeten. Een ingewikkelde administratie. Ik spit mijn adressenboekje door. Een stukje geschiedenis komt voorbij. Af en toe zet ik een kruis door een naam. Te lang niet meer gezien of gesproken. Ik heb nog een behoorlijke stapel kaarten en ik heb het gevoel dat ik mensen mis in mijn lijst. Alle binnen gekomen kaartjes worden gecontroleerd. Waarom heb ik de adressen van nichtjes niet meteen in mijn adressenboekje geschreven. Dat wordt googelen, detelefoongids.nl , whapjes en sms’jes versturen.Wat een klus.

 Nauwkeurig hou ik een lijst bij wie ik heb gehad anders gaat het geheid mis. Als ik dat niet doe weet ik zeker dat iemand straks twee kaarten krijgt en iemand anders geen één. Dat kunnen we niet gebruiken. Rond middernacht zijn de enveloppen geschreven, postzegels geplakt en de nieuwjaarskaart er in gestopt. Vanmiddag heb ik ze op de bus gedaan, als het goed gaat worden ze vandaag of morgen bezorgd. De "nieuwjaarskaartenadministratie" kan bijna worden afgesloten.
Bijna ….ben ik jou vergeten......sorry? Laat het me weten zodat ik je alsnog een kaart kan sturen. Dit jaar geen Bingokaart maar;
Een inspirerend 2014….? Dat willen we zien!

Ben je nieuwsgierig naar de inspiratie onder familie en bekenden.

Binnenkort zie je op http://www.2014.ebbe.rs/  vast leuke inzendingen.

Huize Marina wenst jullie allemaal veel geluk, liefde en vooral inspiratie toe voor 2014!

Later M@rina!