Joehoe Patat!

Voor een toetje mag je mij wakker maken en al helemaal voor de Engelse Trifle Aardbeimascarpone. Alsof er een Engeltje over je tong piest. Afgelopen weekend had ik de Trifle gemaakt voor een feestje. Om mij heen  hoor ik de ohhs en aaahs en ze vragen naar het recept.Terwijl wij staan te genieten van de heerlijke aardbeitjes verteld de één na de ander over mislukte kookkunsten. In het kookboek staan bij recepten vaak fantastische foto’s maar na uren zwoegen lijkt het er niet op en blijkt het niet te eten. Menig gerecht  is in de groene container beland hoor ik aan de verhalen. Wij proberen hier ook regelmatig recepten uit en af en toe hebben wij ook een misser. Aan tafel wordt er dan heel hard gebruld dit is een weggooi recept, weg ermee! Al jaren maak ik op de verjaardag van oudste heerlijke pompoensoep. Het leek me leuk om eens een ander pompoen recept te proberen. In de Allerhande staat een prachtige foto van een Pompoentaart met pecannoten.

De ingrediënten: Bladerdeeg, pompoen, donkere basterdsuiker, hot peppersauce, tomatenketchup, blokjes ham, pecannoten, eieren en slagroom zijn stuk voor stuk lekker, dit samen gaat vast een heerlijke taart worden. Ik ben minstens een half uur bezig om de pompoen te schillen en in blokjes te snijden. De springvorm bekleed ik zorgvuldig met het bladerdeeg.  Het is nu alleen nog een kwestie van slagroom met eieren los kloppen en de overige ingrediënten te mengen. Wanneer  alles in de springvorm zit kan hij in de oven. Na 40 minuten wij hebben vast een smakelijke “Pompoentaart met pecannoten”. Ondertussen ruim ik de keuken alvast op en dek de tafel. Het is een behoorlijk gepruttel in de oven, af en toe kijk ik maar eens door het raampje. Het vocht van het pompoenvlees druppelt door de springvorm heen en de noten karamelliseren met de suiker. Het ruikt best lekker maar het ziet er niet aantrekkelijk uit. Eigenlijk is het één grote bende in mijn oven. Na 40 minuten roep ik de familie inclusief vriendinnetje van jongste aan tafel. De springvorm lekt en plakt aan alle kanten en ik vraag me af hoe hier taartpunten van gesneden moeten worden.

We proeven eerst voorzichtig. Harde taaie blokjes pompoen. Niet gaar is de conclusie. We zetten hem weer terug in de oven. Na een half uur proberen wij het opnieuw. Het ziet er iets steviger uit maar nog net niet gaar. Zullen we…..nog een kwartiertje ….. Ondertussen hoor ik gemopper; we hebben honger en het stinkt. We zijn anderhalf uur verder als we het nogmaals proberen. We kijken naar de drab op onze borden. Met lange tanden wordt er voorzichtig geproefd. Vriendinnetje kauwt dapper door. Het is een echte misser. We kijken elkaar aan en brullen; Dit is een weggooirecept, weg ermee!  We kieperen de hele bende in de kliko. Joehoe Patat! wordt er geroepen. Ik zet de frituurpan vast aan en race naar de winkel voor een zak patat.
Voortaan weer gewoon pompoensoep.

Later M@rina!

Om nog even terug te komen op het heerlijke toetje. Ik geef met plezier het recept van Francis door! 

Lukt altijd! Zie hieronder.

Engelse Trifle Aardbeimascarpone voor 12 personen!

www.wereldvanvrouwen.nl
Let op! Recept is voor 12 personen!

Toetje van Francis!

Een gelukkig "nieuw jaar"dan maar!

Op naar een stress loze vakantie daar eindigde mijn blog zo’n 7 weken geleden mee. Voordat wij in de auto zitten zijn er bij ons in huis vele soorten van stress. Bij jongste is het vooral de “inpakstress” . Hoe krijg ik zo veel mogelijk mee in mijn koffer met nog ruimte over om te kunnen shoppen. Bij oudste is er vooral “wiepaktervoormijinstress”. Wanneer iemand anders voor je inpakt kun je die ook de schuld geven wanneer je ontdekt dat er geen onderbroeken of deo in de koffer zit. Bij manlief is het vooral de “elektronica stress”. Een stekkertje, een opladertje en vooral veel snoertjes moeten mee in de koffer. En tenslotte mijn “hethuismoetschoonstress”. Want stel je voor dat mijn collega die de plantjes en de post komt doen ziet dat ik een rommelkont ben. Of stel je voor dat ons wat overkomt en dat “ze” in ons huis op zoek moeten naar iets. Ik moet er niet aan denken. Ruim een week voordat we op vakantie gaan sop ik alles wat ik tegenkom.  Zo gauw er was in de wasmand zit gaat de wasmachine aan.  Zo snel het kan ligt de was gestreken en wel weer in de kast. De ramen zeem ik van binnen en buiten want de vliegenpoepjes die ik zie zijn misselijkmakend. En mijn grootste niet hobby: de tuin ontdoe ik van elk onkruidje.

De RV onder de avocado boom in Miami

Een dag voor vertrek verschoon ik nog snel alle bedden en sop ik de koelkast uit. De avond voor ons vertrek liggen wij laat, heel laat,
dood moe in bed om na 4 uur lichte slaap met het zogenaamde “rommelmarktgevoel” wakker  te worden van de wekker.
Het avontuur gaat beginnen. We nemen een kopje koffie en een broodje mee voor onderweg.  Het wakker worden en klaar voor vertrek maken duurt manlief te lang. Wij gaan nu vertrekken hoor ik hem roepen! Plassen ik moet echt nog een keer plassen. Ik sluit af kan ik meteen nog even plassen,  dan merkt hij het niet. Waar bleef je nou? Oh de vaatwasser…Wanneer wij de A28 oprijden bedenk ik mij dat ik vergeten ben de koelkast leeg te maken. Gauw nog een  Whap naar collega oppasser. Hé hé ik drink de koffie langzaam op en geef mij over aan de vakantie. Vanaf nu geen vakantie stress meer maar een stress loze vakantie! 3 weken lang zijn we met een RV rond getrokken. Onderweg lezend, bloggend, zingend en we hebben goede voornemens uitgewisseld voor na de vakantie. Vanaf dag 1 wordt het huiswerk bij gehouden, ik ga nu echt de oogarts bellen, de badkamer wordt aangepakt, minder hard werken, iets harder werken, op tijd naar bed, meer bewegen, altijd de tanden poetsen, fotoboek voor december klaar noem maar op. Maar nu ik hier zo zit lijkt het alweer eeuwen geleden dat wij in een keurig onderhouden huis thuis zijn gekomen. Met een hoofd vol belevenissen, ideeën, inspiratie en goede voornemens  hebben wij de draad weer helemaal opgepakt. Na de zomervakantie heb ik soms nog meer een Nieuwjaars gevoel dan op 1 januari.
Nou.....Een gelukkig “nieuw jaar” dan maar!

Later M@rina!

Snoepjes, Koekjes & Moorkoppen....

Wanneer de laatste weken van het schooljaar aanbreken sluipt de stress het huis binnen. Ik ga extra gezond koken. Om de dag rustig te laten starten breng ik ontbijtjes op bed. Fruitsalades voor de nodige vitamines. En ik geef vooral  “op tijd naar bed “ advies. Dit alles om te voorkomen dat wij in de zomervakantie op zoek moeten naar een andere opleiding voor oudste of dat het examen voor jongste een jaar vooruit geschoven wordt.  Ik geloof dat ik meer stress heb gehad  dan oudste en jongste samen.

22-11-2002 * 28-06-2013

Wanneer wij op de cijfers wachten van oudste is jongste nog aan het mopperen over stencils die zoek zijn, boeken die in de kluis liggen en lesstof wat niet behandeld is.

Op de basisschool vond oudste al het huiswerk en toets gedoe af en toe boeie waardoor ik dealtjes sloot om fatsoenlijke cijfers op het rapport te krijgen. Voor elke V een snoepje, voor elke G een koekje en voor elke P een taartje. Zo kwam het dat oudste in zijn eentje aan de keukentafel 2 slagroomtaartjes aan het wegwerken was. Omdat de motivatie bij “sommigen onder ons” even  ver te zoeken was hebben wij de traditie in ere hersteld. Door de normering iets te verlagen kwamen wij op het volgende: voor elke 6 een snoepje,  elke 7 een koekje en elke 8 een MOORKOP.  De toetsen zijn voorbij en het wachten is op de cijfers die één voor één op het magister verschijnen. Wanneer de boeken worden ingeleverd is het tijd voor de traditionele “ laatste schooldag pannenkoekenfeest”. Ik ben ruim twee uur aan het bakken als jongste met een gezellige groep klasgenoten binnen komt vallen. Er wordt nog even gemopperd over boetes van beschadigde of zoek geraakte boeken en cijfers die tegen vallen. Het is een gezellige boel en zeker reden voor een feestje de hele groep is over inclusief mijn oudste, jongste en haar vriendje.
De MOORKOPPEN zijn verdiend!

B & J 

De gitaar en de accordeon worden erbij gepakt, om het feest compleet te maken gaan ze met zijn allen richting brug om de bootjesmensen een serenade te brengen. Laat daar nou net een docente langs fietsen die meteen afstapt om de mannen te boeken voor  “West 21”. De mannen zouden een welkome afwisseling zijn tijdens de saaie leerlingenoverleg in lokaal “West 21”. Dubbel van het lachen komen ze terug, ze vinden hun optreden blogwaardig.
Bij deze, een blog inclusief foto van het duo B & J. Wie weet wat deze blog jullie brengt.

Wanneer ik tegen oudste zeg dat de schoolstress nu echt voorbij is helpt oudste mij even uit de droom. Vakantie stress mam, dat is pas erg. Een schoon huis, konijn en hamster naar oma, koffer te vol, waar zijn de paspoorten, reistabletten, de plantjes en de post noem maar op. Ja mam, de stress gaat nu pas beginnen,  voor ons dan hé.

Met de vrolijke noten van de 2 Troubadours gaan wij er even tussen uit.

Op naar een stress loze vakantie.

Later M@rina

Rechtdoorgaand verkeer heeft voorgang...............

3 jaar is ons dochtertje wanneer wij  haar eerste fietsje gaan  kopen. De zijwieltjes die we nog hebben van onze zoon nemen wij mee zodat de fiets meteen rijklaar gemaakt kan worden. Ons meisje is 3 jaar en weet heel goed wat ze wil en dat zijn geen zijwieltjes aan haar fiets. Maar je kan nog  helemaal niet fietsen. Dat leer ik heus wel zonder zijwieltjes zegt ze met haar armpjes stijf over elkaar met twee wiebelende staartjes bovenop haar hoofd. Wij laten het maar zo na een valpartij denkt ze er vast anders over. Dit dametje is 1 zaterdag nodig om met vallen en opstaan te leren fietsen. Aan het eind van de middag roept ze; "zie je wel ik hoef niet met wieltjes”. 

In groep 6 krijgt ze op haar verjaardag een echte opoe fiets. De wereld wordt  groter voor haar. Ze gaat alleen op de fiets naar school, naar ballet of uit school met vriendinnetjes mee. Moeders is niet meer nodig, rond een uur of vijf fietst ze alleen naar huis. 

Zo’n 5 jaar geleden op een vrijdagmiddag rond de klok van vijf hoor ik geen vrolijk stemmetje dat roept: ik ben thuis, maar er wordt een aantal keer venijnig op de deurbel gedrukt. Wanneer ik open doe, staan er twee opgewonden standjes. Een huilende en boze 11 jarige dochter die diep beledigd is en een mopperende dame op leeftijd. Ze zijn in botsing gekomen. De dame op leeftijd, op zich wel aardig, maar behoorlijk opgewonden over de torenhoge schade aan haar elektrische Sparta fiets waar ze geen dag zonder kan vanwege haar reuma is kapot door mijn dochter. Hoe gaan wij dit op lossen zegt ze. Doordat ze door elkaar heen tetteren kan ik er geen touw aan vast knopen. Ik vraag ze binnen te komen en zet een kopje koffie. De gemoederen bedaren iets maar de dames zijn het niet met elkaar eens. Bovendien wil de dame zo snel mogelijk naar huis want haar man kan niet te lang alleen zijn. Maar hoe?  Ik stel haar gerust dat ik haar naar huis breng zo gauw duidelijk is wat er precies is gebeurt. Ik pak pen en papier en geef het aan de dames. Er wordt getekend door een snikkende dochter en een mopperende dame. Ik krijg de indruk dat dochterlief inderdaad de schuldige is. Mevr. fietste vanuit de stad rechtdoor. Dochterlief fietst haar tegemoet en sloeg linksaf. Ze keek keurig over haar schouder, stak haar linkerhand uit maar zag de dame op de Sparta, met flinke snelheid en een blik op oneindig, niet aankomen. Een botsing was het gevolg. Beide dames rolden met hun fietsen over de grond.  Weet je wat deze fiets kost en wat dit wel niet gaat kosten zegt de dame voor de zoveelste keer.

Nu komt de frustratie en woede van ons anders zo lief en beleefd meisje eruit. U begon meteen tegen mij te foeteren of ik niet kon uitkijken. Snikkend roept ze;  ik deed het toch niet expres en u heeft geen één keer aan mij gevraagd of ik mij pijn heb gedaan. En alles doet mij zeer. De dame tettert;  maar ik schrok toch ook en dit gaat wel een paar honderd euro kosten. Met geen enkel gevoel of begrip voor de snikkende 11 jarige tettert ze door. Ik heb meelij met ons meisje. Ik stel voor dat ik de verzekering bel en dat Mevr. zo snel mogelijk contact opneemt met haar fietsenmaker. Dan breng ik u nu gauw naar huis naar u man. Wij laten een boos en verdrietig meisje achter.

Wanneer een paar weken later  bekend is wat de reparatie gaat kosten wil Mevr. het geld rechtstreeks van ons hebben en niet via de verzekering. Die mensen zijn niet te vertrouwen en het duurt een eeuwigheid.  De paar honderd euro blijkt uiteindelijk 75 euro te zijn. Ik stap gelijk in de auto en vraag nog even  aan jongste of ze mee wil met een doosje Merci, voor de schrik en het ongemak dat Mevr. gehad heeft. Zoals ze als 3 jarige standvastig nee zei tegen zijwieltjes, blijft ze bij haar standpunt het is niet eerlijk dat ze niet vroeg hoe het met mij ging.

Later M@rina!

Paniek!

Afgelopen vrijdag staat oudste bij het konijnenhok wanneer hij op de grond een wormpje ziet bewegen. Jakkes, ik heb een bloedhekel  aan alles wat kruipt en worm heet. De koffie smaakt meteen een stuk minder lekker. Ik hoop op toeval maar voor de zekerheid ga ik gewapend met stoffer en blik het hok grondig schoonmaken. Ik kan er niet omheen onder de schuiflade zitten wormpjes. Ik sop het hok flink uit en voorzie het van verse stro. Om ellende te voorkomen ga ik naar  de dierenkliniek om de hoek voor het blauw/witte doosje met wormmiddel. Een beetje onwennig sta ik aan de balie. Dit was vroeger mijn apotheekje waar ik heb gewerkt. In de wachtkamer staat een leestafel met daar omheen bezorgde baasjes en hun dieren. Ik ben aan de beurt en voor mijn gevoel luistert iedereen mee als ik zachtjes tegen de assistente zeg: Ons konijn heeft wormpjes, ik wil graag een wormmiddel. Zag u wormpjes of waren het maden vraagt de assistente. Dat weet ik niet, ik ben niet zo van de wormpjes. Een konijn heeft bijna nooit wormen, u kunt het beste het konijn zo snel mogelijk ophalen als u al niet te laat bent. Te laat bent? herhaal ik zachtjes. Konijnen met wormen zijn vaak niet meer te redden. Maar daar is toch dat wormmiddel voor. Er bestaat geen middel u kunt het beste uw konijn door de dierenarts laten bekijken. Ik krijg een Bench en fiets zo snel mogelijk naar huis. Heel relaxed gaat Bounty mee in Bench op de voordrager en ik sjees terug.

Niks aan de hand, kerngezond!

Bij de kliniek zet ik Bounty op de grond om mijn fiets te stallen. In mijn ooghoek zie ik nog net een nieuwsgierig konijntje de wijde wereld intrekken. In een reflex schiet ik op de grond en grijp haar in haar nekvel. Niet goed afgesloten dus. In de wachtruimte zit een dame met een poezenmandje waaruit klaaglijk gejammer komt. Een pittige Jack Russell met een lastige nekkraag ruikt Bounty en komt grommend steeds dichterbij. Ik wordt er een beetje zenuwachtig van. Alle ogen zijn op de balie gericht wanneer een klant binnen komt met de vraag of er  tijd is om een spuitje te geven. Euthanasie! Euthanasie in de dierenwereld. Aan de balie, zonder protocol of gefluister achter deuren. Gelukkig, wij zijn aan de beurt. Een akelige geur van ontsmettingsmiddel doet Bounty flink stampen. Van top tot teen wordt ze bekeken. Als u maar niet te laat bent zegt de aardige dierenarts. Mijn maag draait om. Is ze niet gesteriliseerd? Wil je langer plezier van je konijn hebben dan is dat een must. Lekker belangrijk nu. Ze ziet geen wormen en voelt niks geks aan het lijfje. Super gezond. Ik denk dat je er op tijd bij bent. Bij warm weer lokt de stinkpoep vliegen die eitjes leggen waar dan weer maden uit komen. Die maden kunnen ze oplikken. Met een vacht spray van 22 euro ex BTW kan je het voorkomen. Wij betalen het consult van 25 euro en over de sterilisatie en spray denken wij nog even na. Met een kerngezonde Bounty fiets ik opgelucht naar huis. Een ervaring rijker. Eerst maar eens koffie.
Later M@rina!

Eindelijk gezinsuitbreiding....

Ruim 22 jaar geleden zijn we verhuisd van de flat naar de binnenstad. Eindelijk een tuin met ruimte voor een voederpaal en een muur om een nestkastje aan op te hangen. Op regenachtige middagen worden er meters pinda’s geregen om de vogeltjes te lokken. Tijdens de vogeltellingen tellen wij trots pimpelmees, koolmeesjes, een  roodborstje, musjes en een vrolijk zingende Merel.  Mevr Kraai en spreeuw tellen wij wel mee maar zijn niet onze favorieten. De spreeuwen laten de besjes in no time verdwijnen en de kraaien maken van de pindaketting een ravage. Door de jaren heen hangen wij op 3 plaatsen nestkastjes maar met de gezinsuitbreiding wil het maar niet lukken. In januari zien wij de meesjes op huizenjacht  gaan en hopen wij  dat er een bordje verhuurd  op komt te staan. Maar helaas keer op keer gaat het feest niet door. Wat is er  mis met onze nestkastjes.

Stekelige apenboom en het nestkastje

Hangen ze te veel in de zon, te veel kabaal of zeggen wij  gekscherend hebben ze geen leuk behangetje . Afgelopen winter borstel ik de huisjes maar eens goed uit wie weet helpt het. Het voorjaar heeft lang op zich laten wachten maar ineens zie ik een pimpelmees druk kwetteren op de top van de stekelige apenboom. Wanneer ik haar volg zie ik pimpelmees haar echtgenoot kwetterend op de uitkijk staan op de Leilinden van de buren.
Na 22 jaar krijgen wij gezinsuitbreiding.  Aan de drukke straatkant zijn de pimpelmeesjes druk met het verzamelen van nestmateriaal om te kunnen nestelen. We zien ze af en aan vliegen met wormpjes. Wat een gedrevenheid ik verheug op de dag dat ze gaan uitvliegen en we de vliegles kunnen volgen. Afgelopen week zie ik tweets met foto’s van donzige vogeltjes.

Kloek met 6 kuikens bij opa en oma

Ik krijg een geboorte aankondiging van de 6 kuikentjes bij mijn ouders. Het zal niet lang meer duren. Maar tijdens het snoeien van de buxus onder het nestkastje vind ik het erg stil. Het geeft een onrustig gevoel en ik haal de keukentrap er maar eens bij. Heel voorzichtig doe ik het deksel omhoog. Ik zie een eitje en twee piepkleine pimpelmeesjes met hun bekje wagenwijd open. Ze zijn dood. Ik spring van de trap om het slechte nieuws te brengen. Ooh zegt jongste toen ik naar school fietste zag ik een dood gekleurd vogeltje aan de overkant liggen. Dat vertel je nu pas.  Als ik alles moet melden wat ik onderweg dood aan de kant van de weg zie liggen als ik naar school fiets zegt jongste.  Alsof ze een hele veestapel tegenkomt op haar route van 950 meter. Wat had je dan willen doen vragen ze  mij. Wormpjes geven. Ze hebben gekwetterd van de honger en de kou dat is toch vreselijk. Je weet dat vogels wormen eerst zelf inslikken voor een goede spijsvertering voordat ze het aan hun jongen  geven zegt oudste. Jakkes daar had ik niet aan gedacht.  Ik zal het hokje maar leeghalen. Maar nu nog even niet. Ik moet  het even verwerken dat er  een familiedrama heeft plaatsgevonden in ons vogelhuisje. Later M@rina!