Snoepjes, Koekjes & Moorkoppen....

Wanneer de laatste weken van het schooljaar aanbreken sluipt de stress het huis binnen. Ik ga extra gezond koken. Om de dag rustig te laten starten breng ik ontbijtjes op bed. Fruitsalades voor de nodige vitamines. En ik geef vooral  “op tijd naar bed “ advies. Dit alles om te voorkomen dat wij in de zomervakantie op zoek moeten naar een andere opleiding voor oudste of dat het examen voor jongste een jaar vooruit geschoven wordt.  Ik geloof dat ik meer stress heb gehad  dan oudste en jongste samen.

22-11-2002 * 28-06-2013

Wanneer wij op de cijfers wachten van oudste is jongste nog aan het mopperen over stencils die zoek zijn, boeken die in de kluis liggen en lesstof wat niet behandeld is.

Op de basisschool vond oudste al het huiswerk en toets gedoe af en toe boeie waardoor ik dealtjes sloot om fatsoenlijke cijfers op het rapport te krijgen. Voor elke V een snoepje, voor elke G een koekje en voor elke P een taartje. Zo kwam het dat oudste in zijn eentje aan de keukentafel 2 slagroomtaartjes aan het wegwerken was. Omdat de motivatie bij “sommigen onder ons” even  ver te zoeken was hebben wij de traditie in ere hersteld. Door de normering iets te verlagen kwamen wij op het volgende: voor elke 6 een snoepje,  elke 7 een koekje en elke 8 een MOORKOP.  De toetsen zijn voorbij en het wachten is op de cijfers die één voor één op het magister verschijnen. Wanneer de boeken worden ingeleverd is het tijd voor de traditionele “ laatste schooldag pannenkoekenfeest”. Ik ben ruim twee uur aan het bakken als jongste met een gezellige groep klasgenoten binnen komt vallen. Er wordt nog even gemopperd over boetes van beschadigde of zoek geraakte boeken en cijfers die tegen vallen. Het is een gezellige boel en zeker reden voor een feestje de hele groep is over inclusief mijn oudste, jongste en haar vriendje.
De MOORKOPPEN zijn verdiend!

B & J 

De gitaar en de accordeon worden erbij gepakt, om het feest compleet te maken gaan ze met zijn allen richting brug om de bootjesmensen een serenade te brengen. Laat daar nou net een docente langs fietsen die meteen afstapt om de mannen te boeken voor  “West 21”. De mannen zouden een welkome afwisseling zijn tijdens de saaie leerlingenoverleg in lokaal “West 21”. Dubbel van het lachen komen ze terug, ze vinden hun optreden blogwaardig.
Bij deze, een blog inclusief foto van het duo B & J. Wie weet wat deze blog jullie brengt.

Wanneer ik tegen oudste zeg dat de schoolstress nu echt voorbij is helpt oudste mij even uit de droom. Vakantie stress mam, dat is pas erg. Een schoon huis, konijn en hamster naar oma, koffer te vol, waar zijn de paspoorten, reistabletten, de plantjes en de post noem maar op. Ja mam, de stress gaat nu pas beginnen,  voor ons dan hé.

Met de vrolijke noten van de 2 Troubadours gaan wij er even tussen uit.

Op naar een stress loze vakantie.

Later M@rina

Rechtdoorgaand verkeer heeft voorgang...............

3 jaar is ons dochtertje wanneer wij  haar eerste fietsje gaan  kopen. De zijwieltjes die we nog hebben van onze zoon nemen wij mee zodat de fiets meteen rijklaar gemaakt kan worden. Ons meisje is 3 jaar en weet heel goed wat ze wil en dat zijn geen zijwieltjes aan haar fiets. Maar je kan nog  helemaal niet fietsen. Dat leer ik heus wel zonder zijwieltjes zegt ze met haar armpjes stijf over elkaar met twee wiebelende staartjes bovenop haar hoofd. Wij laten het maar zo na een valpartij denkt ze er vast anders over. Dit dametje is 1 zaterdag nodig om met vallen en opstaan te leren fietsen. Aan het eind van de middag roept ze; "zie je wel ik hoef niet met wieltjes”. 

In groep 6 krijgt ze op haar verjaardag een echte opoe fiets. De wereld wordt  groter voor haar. Ze gaat alleen op de fiets naar school, naar ballet of uit school met vriendinnetjes mee. Moeders is niet meer nodig, rond een uur of vijf fietst ze alleen naar huis. 

Zo’n 5 jaar geleden op een vrijdagmiddag rond de klok van vijf hoor ik geen vrolijk stemmetje dat roept: ik ben thuis, maar er wordt een aantal keer venijnig op de deurbel gedrukt. Wanneer ik open doe, staan er twee opgewonden standjes. Een huilende en boze 11 jarige dochter die diep beledigd is en een mopperende dame op leeftijd. Ze zijn in botsing gekomen. De dame op leeftijd, op zich wel aardig, maar behoorlijk opgewonden over de torenhoge schade aan haar elektrische Sparta fiets waar ze geen dag zonder kan vanwege haar reuma is kapot door mijn dochter. Hoe gaan wij dit op lossen zegt ze. Doordat ze door elkaar heen tetteren kan ik er geen touw aan vast knopen. Ik vraag ze binnen te komen en zet een kopje koffie. De gemoederen bedaren iets maar de dames zijn het niet met elkaar eens. Bovendien wil de dame zo snel mogelijk naar huis want haar man kan niet te lang alleen zijn. Maar hoe?  Ik stel haar gerust dat ik haar naar huis breng zo gauw duidelijk is wat er precies is gebeurt. Ik pak pen en papier en geef het aan de dames. Er wordt getekend door een snikkende dochter en een mopperende dame. Ik krijg de indruk dat dochterlief inderdaad de schuldige is. Mevr. fietste vanuit de stad rechtdoor. Dochterlief fietst haar tegemoet en sloeg linksaf. Ze keek keurig over haar schouder, stak haar linkerhand uit maar zag de dame op de Sparta, met flinke snelheid en een blik op oneindig, niet aankomen. Een botsing was het gevolg. Beide dames rolden met hun fietsen over de grond.  Weet je wat deze fiets kost en wat dit wel niet gaat kosten zegt de dame voor de zoveelste keer.

Nu komt de frustratie en woede van ons anders zo lief en beleefd meisje eruit. U begon meteen tegen mij te foeteren of ik niet kon uitkijken. Snikkend roept ze;  ik deed het toch niet expres en u heeft geen één keer aan mij gevraagd of ik mij pijn heb gedaan. En alles doet mij zeer. De dame tettert;  maar ik schrok toch ook en dit gaat wel een paar honderd euro kosten. Met geen enkel gevoel of begrip voor de snikkende 11 jarige tettert ze door. Ik heb meelij met ons meisje. Ik stel voor dat ik de verzekering bel en dat Mevr. zo snel mogelijk contact opneemt met haar fietsenmaker. Dan breng ik u nu gauw naar huis naar u man. Wij laten een boos en verdrietig meisje achter.

Wanneer een paar weken later  bekend is wat de reparatie gaat kosten wil Mevr. het geld rechtstreeks van ons hebben en niet via de verzekering. Die mensen zijn niet te vertrouwen en het duurt een eeuwigheid.  De paar honderd euro blijkt uiteindelijk 75 euro te zijn. Ik stap gelijk in de auto en vraag nog even  aan jongste of ze mee wil met een doosje Merci, voor de schrik en het ongemak dat Mevr. gehad heeft. Zoals ze als 3 jarige standvastig nee zei tegen zijwieltjes, blijft ze bij haar standpunt het is niet eerlijk dat ze niet vroeg hoe het met mij ging.

Later M@rina!

Paniek!

Afgelopen vrijdag staat oudste bij het konijnenhok wanneer hij op de grond een wormpje ziet bewegen. Jakkes, ik heb een bloedhekel  aan alles wat kruipt en worm heet. De koffie smaakt meteen een stuk minder lekker. Ik hoop op toeval maar voor de zekerheid ga ik gewapend met stoffer en blik het hok grondig schoonmaken. Ik kan er niet omheen onder de schuiflade zitten wormpjes. Ik sop het hok flink uit en voorzie het van verse stro. Om ellende te voorkomen ga ik naar  de dierenkliniek om de hoek voor het blauw/witte doosje met wormmiddel. Een beetje onwennig sta ik aan de balie. Dit was vroeger mijn apotheekje waar ik heb gewerkt. In de wachtkamer staat een leestafel met daar omheen bezorgde baasjes en hun dieren. Ik ben aan de beurt en voor mijn gevoel luistert iedereen mee als ik zachtjes tegen de assistente zeg: Ons konijn heeft wormpjes, ik wil graag een wormmiddel. Zag u wormpjes of waren het maden vraagt de assistente. Dat weet ik niet, ik ben niet zo van de wormpjes. Een konijn heeft bijna nooit wormen, u kunt het beste het konijn zo snel mogelijk ophalen als u al niet te laat bent. Te laat bent? herhaal ik zachtjes. Konijnen met wormen zijn vaak niet meer te redden. Maar daar is toch dat wormmiddel voor. Er bestaat geen middel u kunt het beste uw konijn door de dierenarts laten bekijken. Ik krijg een Bench en fiets zo snel mogelijk naar huis. Heel relaxed gaat Bounty mee in Bench op de voordrager en ik sjees terug.

Niks aan de hand, kerngezond!

Bij de kliniek zet ik Bounty op de grond om mijn fiets te stallen. In mijn ooghoek zie ik nog net een nieuwsgierig konijntje de wijde wereld intrekken. In een reflex schiet ik op de grond en grijp haar in haar nekvel. Niet goed afgesloten dus. In de wachtruimte zit een dame met een poezenmandje waaruit klaaglijk gejammer komt. Een pittige Jack Russell met een lastige nekkraag ruikt Bounty en komt grommend steeds dichterbij. Ik wordt er een beetje zenuwachtig van. Alle ogen zijn op de balie gericht wanneer een klant binnen komt met de vraag of er  tijd is om een spuitje te geven. Euthanasie! Euthanasie in de dierenwereld. Aan de balie, zonder protocol of gefluister achter deuren. Gelukkig, wij zijn aan de beurt. Een akelige geur van ontsmettingsmiddel doet Bounty flink stampen. Van top tot teen wordt ze bekeken. Als u maar niet te laat bent zegt de aardige dierenarts. Mijn maag draait om. Is ze niet gesteriliseerd? Wil je langer plezier van je konijn hebben dan is dat een must. Lekker belangrijk nu. Ze ziet geen wormen en voelt niks geks aan het lijfje. Super gezond. Ik denk dat je er op tijd bij bent. Bij warm weer lokt de stinkpoep vliegen die eitjes leggen waar dan weer maden uit komen. Die maden kunnen ze oplikken. Met een vacht spray van 22 euro ex BTW kan je het voorkomen. Wij betalen het consult van 25 euro en over de sterilisatie en spray denken wij nog even na. Met een kerngezonde Bounty fiets ik opgelucht naar huis. Een ervaring rijker. Eerst maar eens koffie.
Later M@rina!

Eindelijk gezinsuitbreiding....

Ruim 22 jaar geleden zijn we verhuisd van de flat naar de binnenstad. Eindelijk een tuin met ruimte voor een voederpaal en een muur om een nestkastje aan op te hangen. Op regenachtige middagen worden er meters pinda’s geregen om de vogeltjes te lokken. Tijdens de vogeltellingen tellen wij trots pimpelmees, koolmeesjes, een  roodborstje, musjes en een vrolijk zingende Merel.  Mevr Kraai en spreeuw tellen wij wel mee maar zijn niet onze favorieten. De spreeuwen laten de besjes in no time verdwijnen en de kraaien maken van de pindaketting een ravage. Door de jaren heen hangen wij op 3 plaatsen nestkastjes maar met de gezinsuitbreiding wil het maar niet lukken. In januari zien wij de meesjes op huizenjacht  gaan en hopen wij  dat er een bordje verhuurd  op komt te staan. Maar helaas keer op keer gaat het feest niet door. Wat is er  mis met onze nestkastjes.

Stekelige apenboom en het nestkastje

Hangen ze te veel in de zon, te veel kabaal of zeggen wij  gekscherend hebben ze geen leuk behangetje . Afgelopen winter borstel ik de huisjes maar eens goed uit wie weet helpt het. Het voorjaar heeft lang op zich laten wachten maar ineens zie ik een pimpelmees druk kwetteren op de top van de stekelige apenboom. Wanneer ik haar volg zie ik pimpelmees haar echtgenoot kwetterend op de uitkijk staan op de Leilinden van de buren.
Na 22 jaar krijgen wij gezinsuitbreiding.  Aan de drukke straatkant zijn de pimpelmeesjes druk met het verzamelen van nestmateriaal om te kunnen nestelen. We zien ze af en aan vliegen met wormpjes. Wat een gedrevenheid ik verheug op de dag dat ze gaan uitvliegen en we de vliegles kunnen volgen. Afgelopen week zie ik tweets met foto’s van donzige vogeltjes.

Kloek met 6 kuikens bij opa en oma

Ik krijg een geboorte aankondiging van de 6 kuikentjes bij mijn ouders. Het zal niet lang meer duren. Maar tijdens het snoeien van de buxus onder het nestkastje vind ik het erg stil. Het geeft een onrustig gevoel en ik haal de keukentrap er maar eens bij. Heel voorzichtig doe ik het deksel omhoog. Ik zie een eitje en twee piepkleine pimpelmeesjes met hun bekje wagenwijd open. Ze zijn dood. Ik spring van de trap om het slechte nieuws te brengen. Ooh zegt jongste toen ik naar school fietste zag ik een dood gekleurd vogeltje aan de overkant liggen. Dat vertel je nu pas.  Als ik alles moet melden wat ik onderweg dood aan de kant van de weg zie liggen als ik naar school fiets zegt jongste.  Alsof ze een hele veestapel tegenkomt op haar route van 950 meter. Wat had je dan willen doen vragen ze  mij. Wormpjes geven. Ze hebben gekwetterd van de honger en de kou dat is toch vreselijk. Je weet dat vogels wormen eerst zelf inslikken voor een goede spijsvertering voordat ze het aan hun jongen  geven zegt oudste. Jakkes daar had ik niet aan gedacht.  Ik zal het hokje maar leeghalen. Maar nu nog even niet. Ik moet  het even verwerken dat er  een familiedrama heeft plaatsgevonden in ons vogelhuisje. Later M@rina!

Te koop!

Wanneer ik een jaar of 12 ben vraagt de buurman aan mij of ik wat geld wil verdienen. De buurman werkt op de betoncentrale waar ze sierstenen bakken. Sommige stenen zijn licht beschadigd. De buurman mag deze stenen mee nemen zodat ik ze kan verkopen. Eind jaren 70 zijn deze stenen helemaal in. De stenen zijn multifunctioneel toepasbaar voor muurtjes en is een blikvanger in elke tuin.  2 stenen met een plank erover staat erg leuk op je slaapkamer voor de  boeken en snuisterijtjes. Mijn eerste winkeltje. Op een groot stuk karton schrijf ik Te Koop, sierstenen voor Fl. 2,00 per stuk. Met een stuk of 20 stenen zit ik geduldig op de stoep te wachten tot een voorbijganger stopt. Jaren later op de middelbare school zijn corsages van gekleurde panty’s helemaal hip. Met Sinterklaas krijg ik een startpakket met stukken gekleurde panty’s, binddraad, meeldraadjes, stampertjes en een boekje vol voorbeelden.

Ik ga aan de slag en ze worden erg leuk. Door de corsages op te doen naar school maak ik reclame. Mijn tweede winkeltje. Ik ben blij met twee klasgenoten die een corsage willen kopen voor Fl.2,50. Klasgenoot Aly bestelde ook een corsage. Ze heeft wel erg veel noten op haar zang. Het voorbeelden boekje wordt uitvoerig bestudeerd voordat ze weet wat ze wil. Wanneer ik haar de mooie corsage overhandig ben ik erg benieuwd naar haar reactie. In plat Staphorst zegt ze: Ik had soe edacht as ik oe nou disse skelp geef dan kunnen wij geliek oversteken en stoan we kiet. Een foeilelijke schelp met een paar stipjes zilververf her en der er op geknald drukt ze mij in de handen. Overdonderd ben ik. Weg geld. Ik ben niet geschikt voor de handel. Hier in huis is dat wel anders. Jongste is  al weken druk bezig met een winkeltje op zetten. Dat gaat wel even wat anders dan in de jaren ’70. Wekelijks worden er pakjes bezorgd voor de webwinkel. Het kartonnen bord is vervangen door een tweet.

WWW.ILFS.NL

Al meer dan 1500 volgers houden haar dagelijkse tweetjes met leuke hebbedingetjes in de gaten. Ze hoeft niet met een ring of ketting om naar school om reclame te maken. Er staat hier een wit tentje waarin elk artikel een professionele fotoshoot ondergaat voordat het op de site wordt gezet. Niks op de stoep met een tafeltje maar met de laptop op schoot houd ze alles in de gaten. Ondertussen is ze druk aan het Facebooken, twitteren en skypen. Ze ziet hoeveel bezoekers er online zijn, of er een artikel in een winkelmandje wordt gelegd en of ze door surfen naar de kassa en betalen via Ideal. Gaat de koop door of wordt de transactie afgebroken? Jongste haar taak is zorgen voor voorraad, een leuke website en deze vooral goed bijhouden met de nieuwste trends en knallende foto’s. En hopelijk vooral veel naar de post wandelen om de bestellingen weg te brengen. We zijn benieuwd het feest kan beginnen. Later M@rina!

Een broodje of een schoen......

Afgelopen maandagmorgen bezorgt de stofzuiger mij flink wat irritaties. Tijdens het zuigen schuift de buis heel langzaam in elkaar. Nu ben ik met mijn 1.66 niet super lang maar van een kabouter stofzuigertje wordt ik niet echt vrolijk. Kriegelig klik ik slang en buis van elkaar en spring op de fiets richting Scheer & Foppen. Het is niet de eerste keer dat ik met een halve stofzuiger richting stad fiets.

Onze eerste Dyson gaf naar een jaar of 4 een ietwat branderig geurtje en stopte er abrupt mee. Veel te snel natuurlijk want een Dyson zeggen ze gaat minstens 10 jaar mee. Een Dyson is een zakloze stofzuiger. Een energiezuinig apparaat met een enorm zuig vermogen. Anno 2013 kunnen wij niet zonder een stofzuiger. Daar ik à technische ben ga ik de eerstvolgende zaterdag samen met manlief op stap voor een nieuwe stofzuiger. Misschien valt het wel onder garantie, maar waar is de bon en hoe lang hebben we dit ding eigenlijk? We laten ons eerst maar eens informeren voordat we over onze stakende Dyson vertellen. Misschien toch eentje kiezen met een wat zwaardere motor. We krijgen een uitgebreide uitleg en een demo van alle onderdelen afzonderlijk. Bij het wiel aan gekomen draait de verkoper de klep open en laat ons een uit spoelbaar filter zien. Heel belangrijk ongeveer één keer per maand dit filter uitkloppen en afspoelen onder lauw water. Goed laten drogen voordat u hem terug plaatst in het wiel verteld de verkoper. Is dat  nieuw vraagt manlief dat had onze Dyson namelijk niet. Nee, dat is niet nieuw. Een stofloze stofzuiger heeft een filter nodig om de micro kleine deeltjes ver van de motor te houden. Onze Dyson heeft geen filter zeggen wij. Echt wel zegt de verkoper alle Dyson’s hebben een filter en als u dat niet op tijd schoonmaakt verbrandt u binnen de kortste keren de motor.

Onze Dyson heeft echt geen filter maar de motor is wel verbrand zeggen wij voorzichtig. Hoe oud is jullie stofzuiger? Een jaar of 3 hooguit 4. Wij vroegen ons eigenlijk af hoelang de garantie is. Dan heeft hij het nog lang vol gehouden als u het filter nog nooit hebt schoon gemaakt zegt de verkoper genoeglijk. Onjuist gebruik daar zit geen garantie op. Doe deze Dyson maar zegt manlief en als onze Dyson toch een filter heeft eet ik mijn schoen op. Lachend fietsen wij met de grote doos onder de arm naar huis. Wat wordt het tussen de middag een broodje of een schoen? Een schoen natuurlijk! De gebruiksaanwijzing waarschijnlijk iets te snel door gebladerd. Scheer & Foppen vertelde mij afgelopen maandag dat 1 telefoontje naar Dyson voldoende is. Het valt onder garantie en er zijn geen kosten aan verbonden. Tevreden fiets ik terug naar huis. Gisteren is het pakket met de nieuwe buis al bezorgt. Wat een service. Gelukkig waren de mannen van Scheer & Foppen manlief en zijn schoen allang weer vergeten. 

Later M@rina!

Politie volgen!

Afgelopen weekend woonden wij tijdelijk in één van de knusse huisjes van Marinapark in Volendam. Samen met o.a. Italianen, Hongaren en Chinezen liepen wij de toerist uit te hangen op de Dijk. Heerlijk kibbeling gegeten, op de foto in klederdracht en een sleutelhanger met een klompje eraan gekocht. Bij de visafslag luisteren wij naar een stukje geschiedenis van Volendam. Als geboren en getogen Volendammer zegt de verteller dat er eigenlijk aan Volendam geen zak aan is.

De toerist denkt dat wij nog in apenpakjes lopen. Er liggen nauwelijks nog boten in de haven. In de winkels kopen de Chinezen hun rotzooi terug die in China is gemaakt. Edam dat is pas een leuk dorpje daar zouden jullie een kijkje moeten nemen.

Zelf zaten we aan een dagje Amsterdam te denken. In de Amsterdamse Arena kunnen we gebruik maken van P+ R. Voor 8 euro parkeren plus max 5 retourtjes openbaar vervoer naar Amsterdam Centraal. Een koopje. Samen met vriendin en gezin rijden wij richting de Amsterdamse Arena.
Het A4-tje waar het adres op staat ligt nog in het huisje zodat de Tom Tom mij niet de precieze de route kan vertellen. Wij zullen ongetwijfeld een bordje hebben gemist want we blijven maar rondjes draaien rondom de Arena. Ineens zien wij een ingang. Maar dat was waarschijnlijk voor iets anders bedoeld. Gelukkig geen tegenliggers wel een zoekende auto die aansluit in de rij. Wanneer wij weer op de openbare weg staan beginnen wij vol goede moed opnieuw. Helaas de juiste weg zien wij boven of onder ons. Wat een geluk dat heel Amsterdam nog op één oor ligt en er geen voetbalwedstrijd op de planning staat. Geen kip op de weg. Een volgende poging nu rijd ik met pubers in auto voorop. Via diverse GPS systemen vanaf de achterbank krijg ik snelle aanwijzingen maar niet de juiste. Er komt ons een politie auto tegemoet en ik bedenk mij geen moment. Ik ga stapvoets rijden en draai het raampje omlaag. Politie meneer voelt mij feilloos aan, ook hij tempert zijn snelheid en steekt zijn hoofd uit het raam.

Politie volgen..........

Excuses dat ik u vraag te stoppen maar ik wil graag parkeren in de Arena maar kan de ingang niet vinden roep ik naar de agent. Hij zwaait met zijn armen en gebaart de route maar ziet mijn hulpeloosheid. Weet je wat. Volg mij maar. Vliegensvlug keer ik de auto en we appen het plan door naar vriendin die deze actie al lang aan zag komen. Wanneer de politie auto langzaam in beweging komt zien wij ineens een bordje omhoog gaan: Politie volgen! Pubers liggen dubbel van het lachen. Daar gaan wij onder politie begeleiding naar de Parking van de Arena. Onderweg worden er druk foto’s gemaakt en flink getwitterd: De politie is je beste vriend. Vlak voor de Arena krijgen de heren een melding waardoor onze wegen zich weer scheiden. Voordat het zwaailicht aan gaat en de mannen er met hoge snelheid vandoor gaan kan ik nog net roepen; Je bent een engel!

Later M@rina!