Terug naar het gewone leven op gympen....

Ruim een week geleden slenterde ik met jongste door Wenen. Een prachtige muziek stad waar je toch zeker een concert moet hebben bij gewoond.

Ik google naar tickets maar de muzikanten zijn net zoals iedereen op vakantie. Wanneer wij door de stad fietsen spotten wij de in Mozart kostuum gestoken ticket sellers. Een flyer laat ons mooie zalen en een ingewikkeld speelschema zien. De mannen zijn vriendelijk en niet opdringerig. Houden jullie van Opera en ballet? Dan is deze voorstelling voor jullie gemaakt.  Where do you come from vragen ze aan jongste. “Holland, Amsterdam, are You student”?  For a student a special prise. Een upgrade: In Vak B van 54 voor 40 euro.

Best deftige gympen

Voor moeder dezelfde prijs. Deal. In de tijd dat hij de kaarten gaat reserveren fietsen wij naar het pinautomaat. Wat kan ons gebeuren, zonder bluf is het leven duf. Helaas de uitgekozen avond is uitverkocht. Niet getreurd, wij mogen naar het prachtige Albertina, het klopt dat de datum niet in het schema staat. Promised, vraag ik voor de zekerheid. Promised! Dresscode is niet belangrijk, alhoewel zegt hij knipogend tegen jongste een leuk jurkje is wel leuk. Wij fleuren ons op met een fancy jurkje, vrolijke ketting, een likje crème, beetje mascara en gympen. Hakjes zijn niet handig, dat kan alleen Maxima. Om half 8 melden wij ons bij het Albertina. Een keurige meneer staat voor de gesloten deur en wijst ons naar het restaurant om de hoek. Wij komen voor het concert. “Het concert, oh, de deur gaat om kwart voor 8 open”. Kijkt hij nou verbaasd? Geen probleem, het is prachtig weer en genoeg te zien.  Op het trappetje van het monument zitten wij selfies te maken wanneer er een man strak in het pak naar ons toe komt gelopen. Een vriendelijk “Frouleu” volgt, ” u komt voor het concert, mag ik u voor gaan”.

De trap naar het Albertina

In ons keurige jurkje op gympen volgen wij deze meneer door het prachtige gebouw naar de Hall of the Muses. De kaarten worden gecheckt en hij gaat ons voor naar de stoelen op de derde rij van achteren. Niet echt een upgrade. Ik ga proberen in mijn steenkolen Engels ons een paar rijen naar voren te kletsen zeg ik tegen jongste. “Best een goede plaats meneer maar ik vind het geen upgrade”. Heel spijtig maar alles is uitverkocht. De leidinggevende neemt het over. Heel stoer zeg ik dat ik het fijn vind dat alles is uitverkocht, maar dat het niet weg neemt dat ik het niet fijn vind dat wij niet de plek krijgen die ons is beloofd. Vriendelijk lachend pakt hij de kaartjes “gereserveerd” van de twee stoelen in het nisje en brengt ons naar deze fantastische plaats.Ondertussen stroomt de zaal vol met een Amerikaans reisgezelschap. Na ruim anderhalf uur opera, ballet, Mozart en Straus loopt de zaal leeg. Bij de zaaldeur wacht de deftige meneer op ons; “Do you have enjoyed? Absolutely zeggen wij met een brede smile. “I have a little present for you”. Galant reikt hij ons de cd van het programma aan. Lachend verlaten wij het Albertina terug naar het gewone leven op gympen.
Later M@rina!

Daar is de as van Tante Rie uitgestrooid......

Bij de eerste vakantie voorbereidingen van jongste blijkt de klerenkast een grote teleurstelling te zijn. Heb je wat te doen mam? Shoppen? Het wordt treinen naar Groningen. De dagkaarten zijn in de aanbieding, met treinen hebben wij geen hinder van dure parking en onderweg vast bijzondere mede reizigers. Op het station staan twee getatoeëerde bebaarde jongemannen in het zwart met reuze oorbellen al een tijdje te redeneren. Ze vragen zich hardop af of de trein naar Zwolle wel gaat komen. "Niet als je op het perron richting Groningen blijft staan"; zeg ik voorzichtig. Ohhhh is dat het, jeeehhhh dacht al. Terwijl wij in de trein stappen zien we ze binnen door steken naar perron 2 om opnieuw te gaan staan wachten.

Station Groningen

In Assen stappen een Opa en Oma met veel moeite in. Niet dat ze zwaar beladen zijn maar het lichaam werkt niet zo soepel mee. Misschien staan ze op de wachtlijst voor een nieuwe knie of heup of is de operatie pas geweest maar niet geslaagd. Ze ploffen met een smak op de lage stoelen en deppen met een zakdoek de zweetparels van het voorhoofd. Twee kleindochters komen er achter aan gehuppeld en settelen zich bij het raam. Het tasje van de oudste gaat open en er komt een boterhamzakje met blauw slijm uit. Je weet wel, ons kroost liep er ook regelmatig mee te smeren, een te dun zakje met blauwe of groene zeepsop. Als je er maar lang genoeg mee freubelt knapt het zakje en sliert de zachte massa over je mooie bank of is je keukenvloer ineens een glijbaan. Oma vind het “niet mooi” dat ze het heeft mee genomen. Je had papa beloofd dat je er niet meer mee zou smeren. En nou heb je het toch gedaan. Heb ik helemaal niet beloofd, is gewoon leuk. Op zijn Grunings zegt Oma nog één keer dat het niet mooi is.  

Ondertussen krijg ik Boomerang film les van jongste. Ik blijf maar opnemen en weer wissen. Opa en Oma houden mijn Boomerang les goed in de gaten. Het brengt haar bij haar belofte. Een foto maken voor later en voor “mama”. Maar eerst de puntzak met de mooie goudkleurige toffees. Terwijl de toffees ontdaan worden van de wikkel en de monden worden vol gepropt maakt Oma verschillende kiekjes voor later. Ze is net op tijd klaar als we Haren voorbij treinen en de voorstad van Groningen binnen denderen. De dametjes moeten goed opletten. Oma heeft bij diverse kantoren gewerkt en die kan ze nu mooi laten zien. Ze rekt en strekt terwijl ze druk aan het aan wijzen is. Zien jullie het grote rode gebouw, daar heeft Oma gewerkt. En zien jullie het voetbalstation met het lage gebouw, dat was een mooie tijd. En die daar, met die rode stenen.......Heb je daar ook gewerkt? Je hebt wel op veel plaatsen gewerkt......……zegt de oudste verveelt.

Nee, daar heb ik niet gewerkt, daar is de as van Tante Rie uitgestrooid. En daar wil ik ook uitgestrooid worden………. later........

Later M@rina!

130 seconden om mij af te vragen wat ik hier doe......

Wij hebben te maken met een jeugd trauma. “Ons mam”, zo heet ik tegenwoordig nadat oudste is uitgevlogen naar Brabant, heeft haar kroost niet mee genomen naar de Efteling. Ik vond het te ver en te duur. Nu oudste in Brabant woont en werkt vind hij het not done dat wij er nog nooit zijn geweest. De rollen worden omgedraaid, oudste neemt ons mee naar de Efteling en we zijn bij hem te gast.

Dat ik dat gedurfd heb .....

De luchtbedjes worden opgepompt en we logeren op 7 hoog met een prachtig uitzicht over de lichtstad. Na een luxe ontbijt van vers gebakken broodjes staan wij om tien uur bij de ingang van het park om direct een sprintje te trekken richting “De Baron”. Een achtbaan met een vrije val van 37,5 meter met meer dan 90 km/u met vervolgens nog twee keer een wokkel er achter aan. De 501 meter lange rit duurt in totaal zo'n 130 seconden. We arriveren te gelijk met bussen vol steigerende pubers die allemaal voor ons uit rennen naar De Baron. We sluiten aan achter kilo’s snoep, chips, energydrank, cola en wat er allemaal nog meer in een rugzak op schoolreisje gaat. Het wachten gaat beginnen. Twee treintjes rijden af en aan. De rijen splitsen in voorste rij of maakt niet uit. Tuurlijk mijn familie gaat voor de eerste rij. Ondertussen wachten wij anderhalf uur. De zakken snoep worden leger en de jeugd onrustiger. We zijn bijna bij de medewerker die de tickets uit deelt. Ineens stoppen de treintjes, het blijft stil. Wat gebeurt er nu, zo’n 36 wachtenden verlaten de binnen wachtruimte en krijgen een VIP ticket mee.

Er wordt wat omgeroepen, helaas voor niemand te verstaan. Ondertussen staan wij twee en een half uur in de rij voor de eerste attractie. We vragen de medewerker wat er omgeroepen wordt. Een storing, kan 3 minuten maar kan ook 3 uur duren. Denkt u niet dat wij het fijn vinden om te weten dat er een storing is.

Heel de rij overleefd...zijn wij eindelijk aan
de beurt... Is er een storing... (jongste)

Staan wij nu te wachten op niets. Dat kan, u staat hier op eigen risico. Misschien kunt u ons twee en half uur wachten ook compenseren met een VIP kaart. Daar gaat de leiding gevende over die zal ik oproepen. Ondertussen maakt hij van zijn handen een toeter en roept zo hard als hij kan dat wachten op eigen risico is en de storing 3 minuten maar ook 3 uur kan duren. Al mopperend verlaten de school kinderen de rij. Daar komt de leidinggevende, hij heeft goed nieuws, over 3 minuten is alles weer draaiende. Wij krijgen een ticket en lopen door naar de voorshow. De schuifdeuren gaan open. Daar zit ik tussen twee mensen die ik lief heb, mijn brein draait op volle toeren, mijn voeten bungelen hoog boven de grond. Met mijn ene hand houd ik de beugel en de hand van jongste vast en met mijn andere hand duw ik mijn bril in mijn ogen. 130 seconden om mij af te vragen wat ik hier doe.
Voorzichtig open ik mijn ogen weer.

Nog een keer zegt jongste.

Ga gerust je gang als ik maar niet hoef.

Later M@rina!

Laadpunt, even een TESLA gevoel (-;

Begin maar met de toonladder in Es zegt muziek juf. Hoe ging het ook al weer. Was het nu 1, 2 of 3 mollen. Ik ben de kluts kwijt. Juist nu ik zo trots ben dat ik de theorie van diploma A heb gehaald. Overigens ging het examen niet zonder slag of stoot.

Zaterdagmorgen vroeg rij ik langs collega muzikant om samen naar het muziekcentrum in Dieverbrug te rijden. Mijn stiefvader is één van de examinators, dus ik moet extra goed mijn best doen. Wanneer collega muzikant is ingestapt en ik de rit wil vervolgen beginnen er op mijn dashboard lampjes te branden. Ik zeg nog maar niets, dat geeft alleen maar stress. Er verschijnt tekst; contoleer u laadspanning. Geen idee. Ik krijg het een beetje benauwd maar rij stug door. Het is nog minstens 15 km. We kletsen over koetjes en kalfjes. Ondertussen verschijnt er een volgend lampje. Ik krijg visioenen van niet op tijd komen. Voorzichtig vertel ik van de meldingen. Collega muzikant pakt haar mobiel. Niet je moeder appen, zeg ik meteen, dan krijgt die het ook Spaans benauwd. Nee hoor, ik google, ik denk dat het de dynamo is, dan laad hij niet meer op. Dat klinkt eng. We moeten nog 4 km, 2 km, als hij nu stopt bel ik bij een huis aan en vraag met mijn liefste lach of ze ons willen brengen. Nog 1 km, lopend zouden we het redden. Nog 500 meter…..gelukkig wij zijn er, ik rij de parkeerplaats op en de auto stopt er mee.

Oplaadpunt, even een TESLA gevoel.......

Ik bel manlief met de trieste mededeling. Vast de dynamo, ga je examen nou maar maken, komt straks wel. Na ruim een uur verlaat ik opgelucht de examen ruimte. Eerst koffie en dan op zoek naar hulptroepen. Mijn garage geeft een service nummer door. Daar vraagt een aller vriendelijkste dame mij het hemd van het a-technische lijf en beloofd dat de ANWB er binnen een uur is. Ik ga kijken bij de rest van de kandidaten en hoor dat mijn toets al is na gekeken. Snel even in kijken, met 1 oog zie ik de ANWB de straat al in rijden. Dat is snel, top.

Zo, dus je bent door gereden zegt ANWB meneer. Eh ja ik had examen en niet onbelangrijk ik ben geslaagd. Mijn weekend kan niet meer stuk. Lachend kijkt hij onder de motor kap, tis de dynamo, eerst maar eens aan de stroom. Een grote accu wordt naast mijn stoel geplaatst. Met de ANWB in mijn kielzog vertrek ik richting Meppel. Hoe ga je nu naar huis. Och zover is het niet; lopend, fiets van de garage of manlief bellen. Stap maar in, tis niet druk. Super bedankt ANWB meneer, als het toch niet druk is, nog een boek mee uit MiniBIEBbers? Hij houd niet van lezen. 

En zegt manlief als ik de keuken binnen stap.
Tis de dynamo, hij staat bij de garage!

Je examen?
Dik geslaagd, auto kapot of niet mijn weekend kan niet meer stuk. 

Tot Later M@rina!

Leuk als je minuut van marina volgt!

Ik mag dat toch zeker zelf weten........

We zijn voor een gezellig weekendje naar Callantsoog verkast. Samen met vriendin doe ik in het dorp de boodschappen voor het avondeten. We gaan voor een hamburger, aardappeltjes, komkommersalade en een bloemkool. Ik lees “land van herkomst Holland”, is dat even fijn, kunnen wij vanavond de smaaktest doen zeg ik tegen vriendin.

De ochtend van vertrek ren ik de AH binnen voor een paar boodschappen. Terwijl ik haastig een zakje met sperziebonen vul vraagt een oudere dame steunend op haar rollator aan mij wat er op het bordje bij de bloemkool staat. Bloemkool, bonus aanbieding lees ik hardop voor. Dat bordje niet, snauwt ze terug, het “Land van herkomst” bordje. Nog nooit op gelet; Land van herkomst Spanje. Dat bedoel ik nou valt de dame op leeftijd tegen mij uit. Dan hoef ik hem niet. Prima, niemand zegt dat u die bloemkool moet kopen, ik ga verder met mijn boontjes. Ja hoor'es gaat ze verder met haar wijsvingertje omhoog naar mij gericht; bloemkolen uit Spanje zijn niet te eten, die hoef ik niet, en die boontjes, komen die uit Egypte, hoef ik die ook niet.

Ik wil gewoon even snel boodschappen doen en heb niet zoveel met dames op leeftijd die zeuren over een bloemkool of boontjes die niet uit Holland komen. Beetje jennend vraag ik of ze wel eens op vakantie gaat. Hoezo, wat heeft dat er mee te maken. Lijkt mij lastig de trolley is dan al bijna gevuld met bloemkool en boontjes uit Holland. Vakantie daar heb ik de leeftijd niet meer voor. Mevrouw ik zie nergens een groenteboer staan die zegt dat u een bloemkool uit Spanje moet eten, persoonlijk zie ik het als een rijkdom dat ik hier kan kiezen uit talloze groenten die er allemaal even vers en knapperig uit zien. Demonstratief gooi ik een Spaanse bloemkool in mijn kar. Bij mijn dochter in Brabant ligt wel een Hollandse bloemkool in het schap moppert ze verder, ze heeft mij een fotootje gestuurd. Misschien wil u dochter u een bloemkool sturen kets ik terug. Ik ga gauw verder om mijn lijstje af te werken. Wanneer ik terug ren voor een vergeten limoen zie ik dat ze een vakkenvuller bij de lurven heeft genomen die nu het bordje staat voor te lezen. Snel, weg wezen. Te laat, in mijn ooghoeken zie ik de rollator weer aankomen. Hoor'es roept ze, ik mag dat toch zeker zelf weten. Wat mag u zelf weten. Dat ik  geen bloemkool uit Spanje wil. Tuurlijk mag u dat zelf weten maar val mij er verder niet mee lastig.

Na een heerlijk dagje strand staan er twee pannen met bloemkool op het gas. We gaan de proef op de som nemen. In no time zijn beide pannen schoon leeg. Het is heerlijk. Of is dat het Nescafé vakantie gevoel. Ik vraag mijn tafelgenoten welke nu knapperiger of zachter van smaak was.

Dan nu de uitslag…..helaas.....ik weet niet meer in welke pan de Hollandse bloemkool zit…… zie je nou wel een bloemkool is een bloemkool…….

Later M@rina!

In ieder geval jij blij, ik blij.........

Het waren drukke dagen, weken en maanden de afgelopen tijd. We vlogen van hot naar her. Gezellige drukte, verdrietige drukte, verplichte bezigheden maar ook leuke uitstapjes. Ondertussen waren wij nog steeds bezig met het afwerken van de verbouwing. Vervelende nieuwe klussen die door klussen op ons pad kwamen. We zijn er letterlijk en figuurlijk klaar mee. Ik ben blij te kunnen vertellen, dat op de lamp na,  ook de keuken klaar is. En nog leuker, nu het behangetje aan de muur zit en de tafel en stoelen bezorgd zijn, het weer een gezellig honkje is. We eten relaxed aan tafel gezellig zittend op een pimpelpaars bankje met het rijke gevoel of ik elke dag bij de Brasserie zit.

Na 15 maanden struikelen over sausemmers, plamuurmessen, kwasten en talloos ander gereedschap is het tijd voor opruimen en weg doen.

Mijn weekje vrij heb ik goed besteed aan het sorteren, opruimen en weggooien van hard geworden kwasten, verf blikken die bijna leeg zijn, jampotjes wit uitgeslagen van de terpentine, verpakkingsmateriaal en de restjes behang die nooit meer gebruikt gaan worden. Nu ik toch bezig ben haal ik de stelling vakje voor vakje leeg en breng de schroevendraaiers weer bij de schroevendraaiers, de autozooi bij de autozooi, vliegers bij de vliegers en de ammonia bij de ammonia. Ik zie dat we maar liefst 5 liter Ammonia hebben staan. Terwijl ik me voorgenomen heb om de eerste 5 jaar geen kwast meer aan te raken. Mismanagement.

Wie oh wie, je ziet het 1, 2 of 3 bloemen!

Om de garagevloer schoon te kunnen vegen zet ik alle fietsen buiten. Fiets van oudste valt van ellende uit elkaar. Alles wat met state tape geplakt kan worden is geplakt en dan nog fietst hij met uitstekend metaal wat alle kanten op slingert. Het antwoord op mijn Whats apje naar oudste of de fiets weg mag blijkt de raarste vraag ooit, 14 dagen geleden nog gebruikt, fietst prima. Raar hij was toen niet eens in Meppel. Mijn opoe fiets staat sinds de kinderen uit de fietsstoeltjes zijn werkeloos. Nadien heb ik me zelf op een prachtige fiets getrakteerd. Ik fiets een stukje en kom er gauw achter dat de rem het niet doet. Meteen door naar de fietsenmaker voor een opknapbeurt. Is nu geschikt bevonden voor een flinke boodschappentas of mee naar de hoofdstad. Ondertussen heb ik 3 dozen verzameld voor de rommelmarkt. Hoezo rommelmarkt, jongste is 20, de leeftijdsgrens is bij DMD 12 jaar. Marktplaats heb ik geen zin aan. Wat zal ik doen verkoophoek, weggeefhoek of de kringloop? Ik heb een beter plan. Het is bijna weekend en ik wil wel een vrolijk bont gezelschap van bloemen op de vaas. Als ik nu eens een foto collage maak met alles wat ik in de aanbieding heb tegen ruil van 1, 2 of 3 mooie bloemen. Wie weet welke verhalen of ontmoetingen de bloemen brengen. In ieder geval jij blij en ik blij! Ik hoor graag via een PB wat je wilt komen halen!!!

Later M@rina!

Hele kostbare minuutjes.......

Het is vrijdag, de wekker gaat om 7 uur. Ik ben vandaag vrij om te doen wat ik wil en ik wil heel veel. Er liggen overal stapeltjes kranten, de stofzuiger moet door het huis, het aanrecht wil ik ontdoen van overbodige potjes en niet te vergeten de stoel met kleren van werk, poets, mooi, warm en koud opruimen. Tijd voor “het minuutje” toe passen; Alles wat je tegenkomt wat binnen een minuut kan, meteen doen! Niet op de trap stapelen maar meteen doorlopen naar boven. Niet de wasmand op het overloop parkeren maar meteen de kast inruimen. Niet de stapel kranten verzamelen maar meteen doorlopen naar de kliko. In no-time heb je een keurig opgeruimd huis en ook nog tijd voor andere dingen. Ik spring mijn bed uit om naar het zwembad te snellen voor een half uur baantjes trekken. Men zegt dat je meer energie krijgt als je de dag begint met sport, dat komt goed uit, want ik wil veel energie vandaag. In het zwembad zijn heel wat zwemmers die stil staand zwemmen om de week door te spreken, het wordt 30 minuten slalom zwemmen. Ik verbrandt hierdoor vast extra calorieën wat beloond wordt met nog meer energie.

Bij thuiskomst begin ik met een lekker kopje koffie en start meteen “het minuutje”. Rond het middag uur is het huis keurig opgeruimd en heb ik nog heel wat minuutjes over om te shoppen. Eerst naar de bouwmarkt voor de blauw geglazuurde buitenpotten met Lavendel. Rond drie uur kom ik aan bij het tuincentrum voor konijnenvoer en fleurige tuinversieringen. Ik parkeer de auto en pak mijn tas waar mijn mobiel uitglijd. Mijn oog valt op het één naar het andere berichtje wat op het schermpje voorbij komt. Onze gezinsapp blijft maar blieben. Manlief apt; Bericht van jongste, ze is veilig, iets met bus en publiek in Stockholm… Wat heb ik door “mijn minuutjes” gemist. Manlief en oudste sturen het één na het andere berichtje van een bus of vrachtwagen in Stockholm. Er komt een doorstuur berichtje via manlief; Pap ik ben het ‘Lijn”, ik ben veilig, we weten alleen niet wat er aan de hand is, we zijn bang dat er een terroristische aanval is, het is behoorlijk dichtbij maar we zijn veilig. Ik zak terug in de autostoel, doe de deur weer dicht en blijf heeel veeel minuutjes stil afwachten. Mijn jongste is voor een trip van 3 dagen in Stockholm, wat is daar gebeurt.

Er volgen foto’s, filmpjes en getallen van doden en gewonden via Nu.nl. De minuutjes worden minuten en ik blijf turen op mijn schermpje in de hoop op iets van jongste.

Wil je dat ik bel, mam? Ja heel graag…..

Ik hoor geroezemoes op de achtergrond, stemmen in allerlei talen maar door alles heen hoor ik de stem van jongste. Nog nooit zo blij geweest met haar stemmetje aan de telefoon.

Hele kostbare minuutjes om nooit te vergeten.

Later M@rina!