De kraamdagen...........

Het is alweer ruim twee jaar geleden dat ik samen met jongste op kraamvisite ging bij collega. Een paar dagen oud was haar dochtertje toen we haar gingen bewonderen. Piepkleine handjes met piepkleine vingertjes. Het gezichtje nog een beetje in de kreukels. Ongecontroleerde bewegingen met slaperige oogjes die af en toe open gaan. Wij knabbelen aan een beschuit met roze muisjes terwijl wij ondertussen luisteren naar het bevallingsverhaal. Heel even houden wij de kleine dame vast en ruiken wij het heerlijke Zwitsal geurtje. Met een vertederende glimlach gaan wij samen op de foto. Vanzelfsprekend bijt ik mijn tong af en ga ik niet mijn eigen horror- bevallingsverhaal vertellen. Daar zit de moeder echt niet op te wachten. Ongemerkt gaan je gedachten terug in de tijd. Heerlijk vond ik de kraamdagen. Ik kon het mij bijna niet voorstellen dat de kraamverzorgster na 10 dagen weer uit mijn leven zou verdwijnen. 

Bloemen, kadootjes en heel veel post!

Elke morgen zorgde ze voor een heerlijk schoon bedje. Rond koffietijd kwam ze naar boven met verse koffie en de post. De bloemen werden leuk op de vaas gezet en ze kon  heerlijk koken. Het zijn organisatietalenten. In 10 dagen tijd heeft ze 150 vriendinnen, familieleden, buren, collega’s, kennissen, vage kennissen en weet ik veel wie allemaal samen met manlief voorzien van koffie en beschuit met muisjes. Het drogen van tranen van moeder en kind is aan ze toe vertrouwd… Afgelopen weekend hadden wij voor het eerst een kraamfeest. Oudste nichtje heeft een zoontje gekregen.  Het is ons eerste achterneefje. En niet onbelangrijk het is het allereerste achterkleinkind van de familie. Wij hebben een trotse overgrootopa en overgrootoma. Een kraamfeest is helemaal nieuw voor ons en wij zijn benieuwd hoe dat in zijn werk gaat. Op een prachtige locatie is het gezellig versierd met blauwe slingers; Hoera een zoon, er zijn blauwe taarten met blauwe muisjes en we snoepen lekker veel kindersnoep.

Grote broer bij klein zusje.

Het krioelt er van de kleine mensjes die heen en weer rennen met loopfietsjes, zakjes chips, elkaar aan de oren trekken en zachtjes van de glijbaan afduwen. Jonge vaders en moeders bemiddelen, troosten, wiegen en verschonen luiers. Na het feliciteren en het bewonderen van het achterneefje staan wij aan de hangtafel met de andere oudooms en oudtantes te genieten van wat wij niet meer hoeven. We hebben het over studerende jongeren, de nieuwe liefdes, het uitgaan en de huwelijksjubileum’s onder ons. Nichtje en echtgenoot showen trots hun 8 weken oude zoon aan alle gasten, nemen de cadeautjes in ontvangst en proosten met hun geliefden. Het is een drukte van belang. Heftig hoor zo’n 100 man te gelijk op kraam bezoek. Wat lijkt het lang geleden mijmer ik met schoonzus. Het is lang geleden dat wij  op ons paasbest in bed zaten met ons kleine mensje stevig tegen ons aan geklemd en ons 10 dagen lang lieten verwennen door manlief en kraamverzorgster.

De kraamdagen die zou ik nog wel eens over willen doen.

Later M@rina!

Een witte roos voor John.........

Gisteren was het alweer 12 jaar geleden dat terroristen doelbewust met gekaapte passagiersvliegtuigen de Twin Towers binnenvlogen. 
De televisiebeelden kunnen wij ons als de dag van gisteren herinneren. Mensen die schreeuwen, huilen, rennen en vallen, overal stof, bloed en chaos. Je kan je er toch geen voorstelling van maken hoe het zal zijn om met duizenden mensen tegelijker tijd te moeten rennen voor je leven. 10 jaar na dato werd het “National September 11 Memorial & Museum” geopend.  Een vader van een omgekomen brandweerman heeft geld gedoneerd om dit mogelijk te maken. Vandaag is het 6 weken geleden dat wij 9/11 Memorial in New York bezochten. Op onze eerste dag in New York gaan wij met de metro richting de plaats waar ooit de Twin Towers stonden. Manlief met jongste zijn hier 4 jaar geleden samen geweest toen het nog een enorme bouwput was. De bouwput is nu een prachtig herinneringspark.  Op de plaats van het World Trade Centrum North en South staan twee laaggelegen waterbakken die constant worden gevuld met water dat langs de muren naar beneden komt. Langs het monument is in koper een reling gebouwd met hierop de lijst met de namen van alle slachtoffers. Wij gaan eerst naar het Memorial Centrum voor de familieleden van de slachtoffers. Erg indrukwekkend. Bij binnenkomst gaat het lawaai van buiten over in een serene stilte. Je loopt een route door verschillende vakken waar in het midden een brandweerman met indringende stem staat te vertellen over de nachtmerrie waarmee zij te maken hadden via hun werk. Langzaam schuifel ik stil langs de wanden en vitrines. De wanden hangen vol met posters met “Vermist”. Deze hebben weken in New York gehangen in de hoop om vermiste familieleden terug te vinden. Wij zien persoonlijke foto’s van jonge mensen die aan het begin van hun leven stonden zoals moeders in de speeltuin, een vader met zijn pasgeboren baby. Vermist, Vermist, duizenden keren zien we het hangen. In de vitrines staan spullen zoals ze gevonden zijn onder het puin met een dikke laag stof en gesmolten door de hitte van kerosine die het vliegtuig verloor. Tastbare herinneringen voor familieleden die ze hebben afgestaan aan het museum. Twee revolvers in elkaar versmolten. Een paar pumps met verbrande zolen, een aktetas met laptop en aantekenpapier. Kleding van hulpverleners. Gesmolten bestek. Naamkaartjes vertellen ons van wie de spullen waren of wie ze geschonken hebben. Billborden laten sms-jes zien die verstuurd zijn door mensen in het vliegtuig die aanvoelden dat het niet pluis was. Zoals; Julia hier ben ik, John, ik denk dat het vliegtuig gehackt is en dat dit niet goed gaat aflopen, don’t forget, i love you forever….Een geluidsband laat de laatste minuten van de gezagvoerder horen, de paniek en de angst in zijn stem bezorgt ons kippenvel.

9/11 was voor ons een ramp over zee. Maar ineens krijgt de ramp een gezicht. Wat moet het verschrikkelijk zijn geweest, de sirenes, de hitte en de paniek.

We lopen door naar het herdenkingspark. Het park is in de eerste plaats voor de nabestaanden van slachtoffers. Bijna 3000 namen zijn in de koperen rand van de waterbakken gegraveerd. Het Memorial Centrum zorgt er elke morgen voor dat op de geboortedag van het slachtoffer een witte roos in zijn of haar naam gestoken wordt. Op een bankje zitten wij stil om ons heen te kijken.  Het is donderdag 1 augustus en de geboortedag van John Gerard. Naast de witte roos hebben zijn geliefden rode rozen gestoken. Langzaam lopen wij uit de stilte en worden wij weer opgeslokt door het hectische leven in New York.

Later M@rina!

Florence Nightingale's

We zijn op visite wanneer ik  een gemiste oproep  van oudste zie. Wanneer ik hem terug bel hoor ik dat hij “echt” ziek is.  Hij klaagt de hele week al over een zere kaak. Nadat ik met een zaklantaarntje in zijn mond had gekeken vermoedde ik dat er een verstandskies door kwam. Na een futloze week met zeurende hoofdpijn wil het niet meer lukken. De pijn wordt heviger en we zien geen puntje doorbreken. Hij is vaste klant bij de KNO- en Longarts waardoor het me beter lijkt om geen risico te nemen.  Ik bel de CHD en doe mijn verhaal. Zo’n twee uur later zitten wij in de wachtruimte waar iedereen elkaar doodstil  van top tot teen zit te bekijken. Ineens vliegt de deur open en komen er  twee jochies van een jaar of 12, 13 binnen stormen. De oudste van de twee ondersteunt zijn  arm  met zijn hand waar we een wond zien. Het bloed gutst eruit en druppelt op de grond. Het vriendje verdwijnt net zo snel als hij kwam. Vanuit de assistentenpost komt de Huisarts-chauffeur een kijkje nemen.

Hij vraagt wat er is gebeurt en met wie hij is gekomen. Ik ben alleen, mijn ouders zijn niet thuis.  Bedremmeld verteld hij dat ze met de bal aan het spelen waren toen hij in glas terecht kwam.  Ga daar maar zitten zegt  hij tegen het jochie ik kom zo bij je.  Ik kan het bloeden niet aanzien en haal een stapel handdoekjes uit de wc om het bloed te stelpen en zijn bloedspoor uit te wissen.
De Huisarts-chauffeur komt terug met doekjes en een opschrijfboekje om naam, adres, geboortedatum en huisarts te noteren voordat hij weer terug gaat naar zijn post. Het is één bloedbende. Het jochie schokt en beeft als een rietje. Hij begint te zweten en ineens valt zijn hoofd naar voren. Het lijkt er op dat hij gaat flauw vallen zegt een mede wachtende.  Ik haal gauw een stapel handdoekjes en maak ze kletsnat en leg ze in zijn nek. Ik ga naast hem zitten en leg mijn hand op zijn rug. Het trillen stopt,  ik voel het warme lijfje ontspannen. Waar zijn je ouders, kan ik ze voor je bellen. Mijn moeder werkt en kan niet gebeld worden, mijn vader is naar Zwolle maar ik weet zijn telefoon nummer  niet uit het hoofd. Volgende  patiënt wordt er geroepen. De “hoofdpijn” patiënt zegt dat het jochie maar voor moet gaan. Ik loop een stukje met hem mee,  de Huisarts-chauffeur komt weer te voorschijn en neemt hem  van mij over. Ik sta mijn handen nog te wassen als oudste wordt binnen geroepen. Ik ben verbaasd. Geen assistente kijkt naar hem om. Er wordt niet gevraagd of hij pijn heeft of hoe hij zich voelt of waar zijn ouders te bereiken zijn. Bij de CHD geen Florence Nightingale’s. Deze middag zal hij wel niet snel vergeten. Wel slim van hem om naar de CHD te fietsen.
De hele situatie blijft mij verbazen, eigenlijk ben ik nieuwsgierig naar de afloop.

Later M@rina!

Joehoe Patat!

Voor een toetje mag je mij wakker maken en al helemaal voor de Engelse Trifle Aardbeimascarpone. Alsof er een Engeltje over je tong piest. Afgelopen weekend had ik de Trifle gemaakt voor een feestje. Om mij heen  hoor ik de ohhs en aaahs en ze vragen naar het recept.Terwijl wij staan te genieten van de heerlijke aardbeitjes verteld de één na de ander over mislukte kookkunsten. In het kookboek staan bij recepten vaak fantastische foto’s maar na uren zwoegen lijkt het er niet op en blijkt het niet te eten. Menig gerecht  is in de groene container beland hoor ik aan de verhalen. Wij proberen hier ook regelmatig recepten uit en af en toe hebben wij ook een misser. Aan tafel wordt er dan heel hard gebruld dit is een weggooi recept, weg ermee! Al jaren maak ik op de verjaardag van oudste heerlijke pompoensoep. Het leek me leuk om eens een ander pompoen recept te proberen. In de Allerhande staat een prachtige foto van een Pompoentaart met pecannoten.

De ingrediënten: Bladerdeeg, pompoen, donkere basterdsuiker, hot peppersauce, tomatenketchup, blokjes ham, pecannoten, eieren en slagroom zijn stuk voor stuk lekker, dit samen gaat vast een heerlijke taart worden. Ik ben minstens een half uur bezig om de pompoen te schillen en in blokjes te snijden. De springvorm bekleed ik zorgvuldig met het bladerdeeg.  Het is nu alleen nog een kwestie van slagroom met eieren los kloppen en de overige ingrediënten te mengen. Wanneer  alles in de springvorm zit kan hij in de oven. Na 40 minuten wij hebben vast een smakelijke “Pompoentaart met pecannoten”. Ondertussen ruim ik de keuken alvast op en dek de tafel. Het is een behoorlijk gepruttel in de oven, af en toe kijk ik maar eens door het raampje. Het vocht van het pompoenvlees druppelt door de springvorm heen en de noten karamelliseren met de suiker. Het ruikt best lekker maar het ziet er niet aantrekkelijk uit. Eigenlijk is het één grote bende in mijn oven. Na 40 minuten roep ik de familie inclusief vriendinnetje van jongste aan tafel. De springvorm lekt en plakt aan alle kanten en ik vraag me af hoe hier taartpunten van gesneden moeten worden.

We proeven eerst voorzichtig. Harde taaie blokjes pompoen. Niet gaar is de conclusie. We zetten hem weer terug in de oven. Na een half uur proberen wij het opnieuw. Het ziet er iets steviger uit maar nog net niet gaar. Zullen we…..nog een kwartiertje ….. Ondertussen hoor ik gemopper; we hebben honger en het stinkt. We zijn anderhalf uur verder als we het nogmaals proberen. We kijken naar de drab op onze borden. Met lange tanden wordt er voorzichtig geproefd. Vriendinnetje kauwt dapper door. Het is een echte misser. We kijken elkaar aan en brullen; Dit is een weggooirecept, weg ermee!  We kieperen de hele bende in de kliko. Joehoe Patat! wordt er geroepen. Ik zet de frituurpan vast aan en race naar de winkel voor een zak patat.
Voortaan weer gewoon pompoensoep.

Later M@rina!

Om nog even terug te komen op het heerlijke toetje. Ik geef met plezier het recept van Francis door! 

Lukt altijd! Zie hieronder.

Engelse Trifle Aardbeimascarpone voor 12 personen!

www.wereldvanvrouwen.nl
Let op! Recept is voor 12 personen!

Toetje van Francis!

Een gelukkig "nieuw jaar"dan maar!

Op naar een stress loze vakantie daar eindigde mijn blog zo’n 7 weken geleden mee. Voordat wij in de auto zitten zijn er bij ons in huis vele soorten van stress. Bij jongste is het vooral de “inpakstress” . Hoe krijg ik zo veel mogelijk mee in mijn koffer met nog ruimte over om te kunnen shoppen. Bij oudste is er vooral “wiepaktervoormijinstress”. Wanneer iemand anders voor je inpakt kun je die ook de schuld geven wanneer je ontdekt dat er geen onderbroeken of deo in de koffer zit. Bij manlief is het vooral de “elektronica stress”. Een stekkertje, een opladertje en vooral veel snoertjes moeten mee in de koffer. En tenslotte mijn “hethuismoetschoonstress”. Want stel je voor dat mijn collega die de plantjes en de post komt doen ziet dat ik een rommelkont ben. Of stel je voor dat ons wat overkomt en dat “ze” in ons huis op zoek moeten naar iets. Ik moet er niet aan denken. Ruim een week voordat we op vakantie gaan sop ik alles wat ik tegenkom.  Zo gauw er was in de wasmand zit gaat de wasmachine aan.  Zo snel het kan ligt de was gestreken en wel weer in de kast. De ramen zeem ik van binnen en buiten want de vliegenpoepjes die ik zie zijn misselijkmakend. En mijn grootste niet hobby: de tuin ontdoe ik van elk onkruidje.

De RV onder de avocado boom in Miami

Een dag voor vertrek verschoon ik nog snel alle bedden en sop ik de koelkast uit. De avond voor ons vertrek liggen wij laat, heel laat,
dood moe in bed om na 4 uur lichte slaap met het zogenaamde “rommelmarktgevoel” wakker  te worden van de wekker.
Het avontuur gaat beginnen. We nemen een kopje koffie en een broodje mee voor onderweg.  Het wakker worden en klaar voor vertrek maken duurt manlief te lang. Wij gaan nu vertrekken hoor ik hem roepen! Plassen ik moet echt nog een keer plassen. Ik sluit af kan ik meteen nog even plassen,  dan merkt hij het niet. Waar bleef je nou? Oh de vaatwasser…Wanneer wij de A28 oprijden bedenk ik mij dat ik vergeten ben de koelkast leeg te maken. Gauw nog een  Whap naar collega oppasser. Hé hé ik drink de koffie langzaam op en geef mij over aan de vakantie. Vanaf nu geen vakantie stress meer maar een stress loze vakantie! 3 weken lang zijn we met een RV rond getrokken. Onderweg lezend, bloggend, zingend en we hebben goede voornemens uitgewisseld voor na de vakantie. Vanaf dag 1 wordt het huiswerk bij gehouden, ik ga nu echt de oogarts bellen, de badkamer wordt aangepakt, minder hard werken, iets harder werken, op tijd naar bed, meer bewegen, altijd de tanden poetsen, fotoboek voor december klaar noem maar op. Maar nu ik hier zo zit lijkt het alweer eeuwen geleden dat wij in een keurig onderhouden huis thuis zijn gekomen. Met een hoofd vol belevenissen, ideeën, inspiratie en goede voornemens  hebben wij de draad weer helemaal opgepakt. Na de zomervakantie heb ik soms nog meer een Nieuwjaars gevoel dan op 1 januari.
Nou.....Een gelukkig “nieuw jaar” dan maar!

Later M@rina!

Snoepjes, Koekjes & Moorkoppen....

Wanneer de laatste weken van het schooljaar aanbreken sluipt de stress het huis binnen. Ik ga extra gezond koken. Om de dag rustig te laten starten breng ik ontbijtjes op bed. Fruitsalades voor de nodige vitamines. En ik geef vooral  “op tijd naar bed “ advies. Dit alles om te voorkomen dat wij in de zomervakantie op zoek moeten naar een andere opleiding voor oudste of dat het examen voor jongste een jaar vooruit geschoven wordt.  Ik geloof dat ik meer stress heb gehad  dan oudste en jongste samen.

22-11-2002 * 28-06-2013

Wanneer wij op de cijfers wachten van oudste is jongste nog aan het mopperen over stencils die zoek zijn, boeken die in de kluis liggen en lesstof wat niet behandeld is.

Op de basisschool vond oudste al het huiswerk en toets gedoe af en toe boeie waardoor ik dealtjes sloot om fatsoenlijke cijfers op het rapport te krijgen. Voor elke V een snoepje, voor elke G een koekje en voor elke P een taartje. Zo kwam het dat oudste in zijn eentje aan de keukentafel 2 slagroomtaartjes aan het wegwerken was. Omdat de motivatie bij “sommigen onder ons” even  ver te zoeken was hebben wij de traditie in ere hersteld. Door de normering iets te verlagen kwamen wij op het volgende: voor elke 6 een snoepje,  elke 7 een koekje en elke 8 een MOORKOP.  De toetsen zijn voorbij en het wachten is op de cijfers die één voor één op het magister verschijnen. Wanneer de boeken worden ingeleverd is het tijd voor de traditionele “ laatste schooldag pannenkoekenfeest”. Ik ben ruim twee uur aan het bakken als jongste met een gezellige groep klasgenoten binnen komt vallen. Er wordt nog even gemopperd over boetes van beschadigde of zoek geraakte boeken en cijfers die tegen vallen. Het is een gezellige boel en zeker reden voor een feestje de hele groep is over inclusief mijn oudste, jongste en haar vriendje.
De MOORKOPPEN zijn verdiend!

B & J 

De gitaar en de accordeon worden erbij gepakt, om het feest compleet te maken gaan ze met zijn allen richting brug om de bootjesmensen een serenade te brengen. Laat daar nou net een docente langs fietsen die meteen afstapt om de mannen te boeken voor  “West 21”. De mannen zouden een welkome afwisseling zijn tijdens de saaie leerlingenoverleg in lokaal “West 21”. Dubbel van het lachen komen ze terug, ze vinden hun optreden blogwaardig.
Bij deze, een blog inclusief foto van het duo B & J. Wie weet wat deze blog jullie brengt.

Wanneer ik tegen oudste zeg dat de schoolstress nu echt voorbij is helpt oudste mij even uit de droom. Vakantie stress mam, dat is pas erg. Een schoon huis, konijn en hamster naar oma, koffer te vol, waar zijn de paspoorten, reistabletten, de plantjes en de post noem maar op. Ja mam, de stress gaat nu pas beginnen,  voor ons dan hé.

Met de vrolijke noten van de 2 Troubadours gaan wij er even tussen uit.

Op naar een stress loze vakantie.

Later M@rina