Alle schotels op Mekka gericht.......

Wij hebben vorige week de camperplaats verlaten om verder richting de Elzas te rijden. Op zoek naar een camping ~voor het camping life gevoel~ vlakbij de kleurrijke dorpjes met kronkelende weggetjes tussen de wijnranken door. Voor het middaguur wandelen manlief en ik met een plattegrond over de camping in Riquewihr. Plaats nummer 73 is een ruime plaats op een splitsing. We zitten eerste rang als de nieuwkomers zich installeren. Het contrast is hier groot; links van ons zit een jong Spaans stelletje met hond onder een luifel te schuilen voor de regen met een slaapplaats in de achterbak van hun Volkswagen Touran.

Rechts van ons rijdt een man op leeftijd een autootje de garage van zijn Concorde uit. Wanneer wij de bussss op de plaats manoeuvreren worden wij aller hartelijkst verwelkomd door de van oorsprong Eindhovense overbuurvrouw. Even Nederlands praten; ik ben al 40 jaar getrouwd met een Duitser. U gaat mij toch niet vertellen dat u ook nog een huis hebt zegt ze schaterlachend. Ondertussen rijdt de Franse camper club met veel bombarie de camping op, in no time hebben de onberispelijk schone campertjes hun blinkende schotel op Mekka gericht. De nieuwkomers wandelen eerst de camping over en bekijken de bomen uitvoerig. Niet zozeer of de boom schaduw bied maar of de schotel tussen de bomen door de satelliet kan contacten. Aan het eind van de middag worden we op een twee uur durende “zet de camper op zijn plek” show getrakteerd. Moeder de vrouw navigeert als een heuse verkeersbrigadier manlief tussen de bomen door. Haar grote voorkomen in haar enorme blokjes bloes zorgt er voor dat ze niet aan de aandacht ontsnapt van campinggenoten. Aan de gebaren van manlief  te zien is er geen ontvangst via de satelliet.

De oprij blokken worden weer achter de wielen vandaan gehaald en de camper wordt gedraaid. De Francaise staat tussen de bomen te springen om contact met de chauffeur te behouden. Haar voorkomen danst vrolijk van schouder tot navel mee. Verkeerde BH zou jongste gezegd hebben, ik denk geen BH. Nadat de schotel de nodige rondjes heeft gedraaid en er geen satelliet wordt gevonden begint het circus opnieuw. De vrouw des huizes doet 5 stappen naar links en 5 stappen naar rechts alsof ze bezig is met de ontknoping “van wie is de mol”. Manlief  krabt zich eens achter de oren voordat hij nogmaals achter het stuur springt. Twee uur later heistert blokjes bloes zich de camper in en ploft voor de tv. Wij schrikken op van een Engelse nieuwkomer; “Excuus me”; Hoe is de satelliet verbinding hier? Geen idee, we hebben het niet geprobeerd. Het plekje hier schuin achter is erg mooi en geen bomen. Hij gokt het erop. We horen de satelliet draaien en draaien, no connection.

Wat denk je zegt “mijn” manlief, hij springt in de bus en haalt onze schotel uit zijn zomerslaap, hij zoemt van links naar recht en Yes connection.

So sorry neighbour, no connection, it is not a tree, it is our BUSSS

Later M@rina! 

Wij zijn busssssers.....

We zijn aan het camperen met onze bus van ruim twintig jaar oud. Een mega bus zodat ik met inpakken niet hoeft te wikken en te wegen. Hoogstwaarschijnlijk gaan er te veel broeken en te veel schoenen mee. Camperaars zijn een apart slag volk. Ze groeten elkaar nauwelijks, zijn erg op de centen en kunnen op het camper forum overal over zeuren. Een camperaar slaapt niet uit maar gaat vroeg uit de veren om de watertap te vullen en de poepdoos te legen. Zo kunnen ze fris en fruitig de reis vervolgen. Het liefst komen ze voor het middaguur aan op de volgende locatie. Reserveren is doorgaans niet mogelijk, wie het eerst komt wie het eerst maalt. Voor 15.00 uur heb je een ruime keuze, na 15.00 uur kun je genieten hoe de rest martelt om zijn huis op 4 wielen ergens tussen probeert te drukken. Trouwens 9 van de 10 keren gebeuren er

ongelukken doordat “camperaarster” net niet tevreden is,  zodat manlief met de zweetdruppels op zijn voorhoofd nog één keer probeert beter in te parkeren. En dan gaat het mis. Zo zien wij een camping beheerder een mega tak uit het zonnescherm van nieuwe buur zagen. ’s Morgens rond 08.00 uur ronken de eerste motoren. Wij hebben vakantie en slapen uit. Onder het genot van een heerlijk kopje Senseo schuif ik rond half elf de gordijntjes opzij. De eerste nieuwe buren zijn al gearriveerd. Her en der zie ik niet eerder geziene crocs op de deurmatjes voor de camper. Het was een goed voornemen van ons, langer de vloer zandvrij. Precies 7 dagen houden wij het vol, zonder dat wij er erg in hebben staan we op dag 8 alle twee met onze LOWA’svol zand midden in de bus. Op de superhandige camper app staan regelmatig negatieve reviews over; lawaai, te duur, smerige wc, te dichtbij het vliegveld enzovoort. Onze overburen zijn in 14 dagen al 11 keer verkast, steeds dacht ze morgen vinden wij een leukere plek. Boven de €7,50 gaat ze mopperen over “te duur”. Een dag parkeren in de Zwolse binnen stad lukt mij niet voor €7,50. Er arriveert een Concorde. (Een Concorde is het neusje van de zalm, een camper van minstens 10 meter lang met soms een inpandige garage waar een autootje uit rolt en een overdaad aan luxe). Daar heb je het al zegt overbuurvrouw; “ Wij kwamen twee keer terecht in een Concorde meeting”. Jullie hebben ook wel een grote camper gaat ze verder, maar jullie zijn anders.Concorde eigenaars zijn allemaal van die directeuren in een rode broek. Met stramme botten kruipen ze achter het stuur vandaan en ze brallen een eind weg, opscheppers. Wij zijn ook geen echte camperaars buurvrouw. Wij vergeten de gordijntjes  dicht te doen, hebben na 8 dagen een zandvloer, slapen heerlijk uit en zoeken na 15.00 uur een plekje envinden een “te duur” plekje op een camping voor het heerlijke vakantie gevoel.

Wij zijn BUSSSSSERS die zijn net ff anders.

Later M@rina!

Zeker weten dat ik moeder nummer 2 ben......

Warm gekleed vertrokken wij uit een winderig en regenachtig Amsterdam. Wanneer wij in Wenen het vliegtuig verlaten komt de warmte ons tegemoet. Jas 1 gaat in de rugtas en jas 2 om mijn middel. De dunne spijkerbroek plakt aan mijn benen.

Met de trein en metro reizen we verder. Het laatste stukje naar de Airbnb wandelen wij door een warme stille stad. Een grote houten deur geeft toegang tot een binnen plaats met grote boom, twee glazen liften en 2 enorme deuren. Wie, wat, waar. Op zoek naar top 13 gaan wij van verdieping naar verdieping met de lift en trap. Gelukkig, al snel komt de Airbnb dame ons bevrijden uit het doolhof. Ze verteld ons dat de winkels op zondag zijn gesloten en de restaurants vroeg sluiten, het is een absolute rustdag. Geen paniek. Stralend laat ze de inhoud van de koelkast zien, waar alles in staat om de eerste dag goed te beginnen. Hoe lief, daar wordt je toch zo blij van. Nadat we afscheid hebben genomen gaan wij op zoek naar een eettentje. De pizzeria die wij in gedachten hebben draait net de deur op slot.

Jongste herinnert zich een zijstraat met een restaurantje. We lopen terug en zien een leuke Vietnamese hipstertent met een bomvol terras, 1 gereserveerde tafel en een bartafeltje met een klein blond meisje. Papa en mama zitten aan het lage tafeltje ernaast. Papa gebaart dat de kleine meid weer bij hun aan tafel moet komen zitten. 

Mama vindt dat haar meisje alle ruimte en tijd moet krijgen om met haar handjes de noodles naar binnen te kunnen werken. Ik zie het al, het is een prinsesje. Serveerster met peenhaar, enorme neusring en op haar been een pistool getatoeëerd kijkt verbaasd naar de kleine prinses alleen aan de bartafel. Ze schiet achter de bar vandaan en pakt mij bij de arm; "deze tafel is ook vrij" en schuift alvast een stoel naar voren. Mama prinsesje zegt; "dat prinsesje het interessant vindt om alleen aan tafel te zitten en dat ze nog ongeveer 5 minuten nodig heeft". Of het oké is dat ze haar bordje bij ons aan tafel leeg eet. Die is gek, ik ga niet met een noodle smerende prinses aan tafel zitten. Heel langzaam schuif ik de derde stoel terug en hang mijn spijkerjack alvast over de rugleuning. Mama prinses kijkt mij smekend aan. De rij wachtenden wordt langer. Serveerster met  peenhaar is het prinsessen gedoe meer dan zat. Met zachte hand verhuist ze alles naar de tafel ernaast. Ze sprint naar de keuken voor een sopdoek en onder luid gefoeter “OMG” ontdoet ze de tafel van de kleffe zooi. Prinses wiebelt, zeurt en irriteert verder aan het tafeltje naast ons. Jongste grinnikt; Facebook zegt; “Wat voor moeder ben jij als jou kind valt?”, “ Och liefje toch, heb je je pijn gedaan“ of  “eigen schuld had je maar niet moeten rennen”. In onze ooghoeken zien wij prinses de warme bouillon van papa omstoten. Er wordt gegild en om een natte theedoek geroepen.
Zeker weten dat ik moeder nummer 2 ben zeg ik tegen jongste, had ze maar niet moeten wiebelen, “onze prinses”.

Later M@rina!

Terug naar het gewone leven op gympen....

Ruim een week geleden slenterde ik met jongste door Wenen. Een prachtige muziek stad waar je toch zeker een concert moet hebben bij gewoond.

Ik google naar tickets maar de muzikanten zijn net zoals iedereen op vakantie. Wanneer wij door de stad fietsen spotten wij de in Mozart kostuum gestoken ticket sellers. Een flyer laat ons mooie zalen en een ingewikkeld speelschema zien. De mannen zijn vriendelijk en niet opdringerig. Houden jullie van Opera en ballet? Dan is deze voorstelling voor jullie gemaakt.  Where do you come from vragen ze aan jongste. “Holland, Amsterdam, are You student”?  For a student a special prise. Een upgrade: In Vak B van 54 voor 40 euro.

Best deftige gympen

Voor moeder dezelfde prijs. Deal. In de tijd dat hij de kaarten gaat reserveren fietsen wij naar het pinautomaat. Wat kan ons gebeuren, zonder bluf is het leven duf. Helaas de uitgekozen avond is uitverkocht. Niet getreurd, wij mogen naar het prachtige Albertina, het klopt dat de datum niet in het schema staat. Promised, vraag ik voor de zekerheid. Promised! Dresscode is niet belangrijk, alhoewel zegt hij knipogend tegen jongste een leuk jurkje is wel leuk. Wij fleuren ons op met een fancy jurkje, vrolijke ketting, een likje crème, beetje mascara en gympen. Hakjes zijn niet handig, dat kan alleen Maxima. Om half 8 melden wij ons bij het Albertina. Een keurige meneer staat voor de gesloten deur en wijst ons naar het restaurant om de hoek. Wij komen voor het concert. “Het concert, oh, de deur gaat om kwart voor 8 open”. Kijkt hij nou verbaasd? Geen probleem, het is prachtig weer en genoeg te zien.  Op het trappetje van het monument zitten wij selfies te maken wanneer er een man strak in het pak naar ons toe komt gelopen. Een vriendelijk “Frouleu” volgt, ” u komt voor het concert, mag ik u voor gaan”.

De trap naar het Albertina

In ons keurige jurkje op gympen volgen wij deze meneer door het prachtige gebouw naar de Hall of the Muses. De kaarten worden gecheckt en hij gaat ons voor naar de stoelen op de derde rij van achteren. Niet echt een upgrade. Ik ga proberen in mijn steenkolen Engels ons een paar rijen naar voren te kletsen zeg ik tegen jongste. “Best een goede plaats meneer maar ik vind het geen upgrade”. Heel spijtig maar alles is uitverkocht. De leidinggevende neemt het over. Heel stoer zeg ik dat ik het fijn vind dat alles is uitverkocht, maar dat het niet weg neemt dat ik het niet fijn vind dat wij niet de plek krijgen die ons is beloofd. Vriendelijk lachend pakt hij de kaartjes “gereserveerd” van de twee stoelen in het nisje en brengt ons naar deze fantastische plaats.Ondertussen stroomt de zaal vol met een Amerikaans reisgezelschap. Na ruim anderhalf uur opera, ballet, Mozart en Straus loopt de zaal leeg. Bij de zaaldeur wacht de deftige meneer op ons; “Do you have enjoyed? Absolutely zeggen wij met een brede smile. “I have a little present for you”. Galant reikt hij ons de cd van het programma aan. Lachend verlaten wij het Albertina terug naar het gewone leven op gympen.
Later M@rina!

Daar is de as van Tante Rie uitgestrooid......

Bij de eerste vakantie voorbereidingen van jongste blijkt de klerenkast een grote teleurstelling te zijn. Heb je wat te doen mam? Shoppen? Het wordt treinen naar Groningen. De dagkaarten zijn in de aanbieding, met treinen hebben wij geen hinder van dure parking en onderweg vast bijzondere mede reizigers. Op het station staan twee getatoeëerde bebaarde jongemannen in het zwart met reuze oorbellen al een tijdje te redeneren. Ze vragen zich hardop af of de trein naar Zwolle wel gaat komen. "Niet als je op het perron richting Groningen blijft staan"; zeg ik voorzichtig. Ohhhh is dat het, jeeehhhh dacht al. Terwijl wij in de trein stappen zien we ze binnen door steken naar perron 2 om opnieuw te gaan staan wachten.

Station Groningen

In Assen stappen een Opa en Oma met veel moeite in. Niet dat ze zwaar beladen zijn maar het lichaam werkt niet zo soepel mee. Misschien staan ze op de wachtlijst voor een nieuwe knie of heup of is de operatie pas geweest maar niet geslaagd. Ze ploffen met een smak op de lage stoelen en deppen met een zakdoek de zweetparels van het voorhoofd. Twee kleindochters komen er achter aan gehuppeld en settelen zich bij het raam. Het tasje van de oudste gaat open en er komt een boterhamzakje met blauw slijm uit. Je weet wel, ons kroost liep er ook regelmatig mee te smeren, een te dun zakje met blauwe of groene zeepsop. Als je er maar lang genoeg mee freubelt knapt het zakje en sliert de zachte massa over je mooie bank of is je keukenvloer ineens een glijbaan. Oma vind het “niet mooi” dat ze het heeft mee genomen. Je had papa beloofd dat je er niet meer mee zou smeren. En nou heb je het toch gedaan. Heb ik helemaal niet beloofd, is gewoon leuk. Op zijn Grunings zegt Oma nog één keer dat het niet mooi is.  

Ondertussen krijg ik Boomerang film les van jongste. Ik blijf maar opnemen en weer wissen. Opa en Oma houden mijn Boomerang les goed in de gaten. Het brengt haar bij haar belofte. Een foto maken voor later en voor “mama”. Maar eerst de puntzak met de mooie goudkleurige toffees. Terwijl de toffees ontdaan worden van de wikkel en de monden worden vol gepropt maakt Oma verschillende kiekjes voor later. Ze is net op tijd klaar als we Haren voorbij treinen en de voorstad van Groningen binnen denderen. De dametjes moeten goed opletten. Oma heeft bij diverse kantoren gewerkt en die kan ze nu mooi laten zien. Ze rekt en strekt terwijl ze druk aan het aan wijzen is. Zien jullie het grote rode gebouw, daar heeft Oma gewerkt. En zien jullie het voetbalstation met het lage gebouw, dat was een mooie tijd. En die daar, met die rode stenen.......Heb je daar ook gewerkt? Je hebt wel op veel plaatsen gewerkt......……zegt de oudste verveelt.

Nee, daar heb ik niet gewerkt, daar is de as van Tante Rie uitgestrooid. En daar wil ik ook uitgestrooid worden………. later........

Later M@rina!

130 seconden om mij af te vragen wat ik hier doe......

Wij hebben te maken met een jeugd trauma. “Ons mam”, zo heet ik tegenwoordig nadat oudste is uitgevlogen naar Brabant, heeft haar kroost niet mee genomen naar de Efteling. Ik vond het te ver en te duur. Nu oudste in Brabant woont en werkt vind hij het not done dat wij er nog nooit zijn geweest. De rollen worden omgedraaid, oudste neemt ons mee naar de Efteling en we zijn bij hem te gast.

Dat ik dat gedurfd heb .....

De luchtbedjes worden opgepompt en we logeren op 7 hoog met een prachtig uitzicht over de lichtstad. Na een luxe ontbijt van vers gebakken broodjes staan wij om tien uur bij de ingang van het park om direct een sprintje te trekken richting “De Baron”. Een achtbaan met een vrije val van 37,5 meter met meer dan 90 km/u met vervolgens nog twee keer een wokkel er achter aan. De 501 meter lange rit duurt in totaal zo'n 130 seconden. We arriveren te gelijk met bussen vol steigerende pubers die allemaal voor ons uit rennen naar De Baron. We sluiten aan achter kilo’s snoep, chips, energydrank, cola en wat er allemaal nog meer in een rugzak op schoolreisje gaat. Het wachten gaat beginnen. Twee treintjes rijden af en aan. De rijen splitsen in voorste rij of maakt niet uit. Tuurlijk mijn familie gaat voor de eerste rij. Ondertussen wachten wij anderhalf uur. De zakken snoep worden leger en de jeugd onrustiger. We zijn bijna bij de medewerker die de tickets uit deelt. Ineens stoppen de treintjes, het blijft stil. Wat gebeurt er nu, zo’n 36 wachtenden verlaten de binnen wachtruimte en krijgen een VIP ticket mee.

Er wordt wat omgeroepen, helaas voor niemand te verstaan. Ondertussen staan wij twee en een half uur in de rij voor de eerste attractie. We vragen de medewerker wat er omgeroepen wordt. Een storing, kan 3 minuten maar kan ook 3 uur duren. Denkt u niet dat wij het fijn vinden om te weten dat er een storing is.

Heel de rij overleefd...zijn wij eindelijk aan
de beurt... Is er een storing... (jongste)

Staan wij nu te wachten op niets. Dat kan, u staat hier op eigen risico. Misschien kunt u ons twee en half uur wachten ook compenseren met een VIP kaart. Daar gaat de leiding gevende over die zal ik oproepen. Ondertussen maakt hij van zijn handen een toeter en roept zo hard als hij kan dat wachten op eigen risico is en de storing 3 minuten maar ook 3 uur kan duren. Al mopperend verlaten de school kinderen de rij. Daar komt de leidinggevende, hij heeft goed nieuws, over 3 minuten is alles weer draaiende. Wij krijgen een ticket en lopen door naar de voorshow. De schuifdeuren gaan open. Daar zit ik tussen twee mensen die ik lief heb, mijn brein draait op volle toeren, mijn voeten bungelen hoog boven de grond. Met mijn ene hand houd ik de beugel en de hand van jongste vast en met mijn andere hand duw ik mijn bril in mijn ogen. 130 seconden om mij af te vragen wat ik hier doe.
Voorzichtig open ik mijn ogen weer.

Nog een keer zegt jongste.

Ga gerust je gang als ik maar niet hoef.

Later M@rina!

Laadpunt, even een TESLA gevoel (-;

Begin maar met de toonladder in Es zegt muziek juf. Hoe ging het ook al weer. Was het nu 1, 2 of 3 mollen. Ik ben de kluts kwijt. Juist nu ik zo trots ben dat ik de theorie van diploma A heb gehaald. Overigens ging het examen niet zonder slag of stoot.

Zaterdagmorgen vroeg rij ik langs collega muzikant om samen naar het muziekcentrum in Dieverbrug te rijden. Mijn stiefvader is één van de examinators, dus ik moet extra goed mijn best doen. Wanneer collega muzikant is ingestapt en ik de rit wil vervolgen beginnen er op mijn dashboard lampjes te branden. Ik zeg nog maar niets, dat geeft alleen maar stress. Er verschijnt tekst; contoleer u laadspanning. Geen idee. Ik krijg het een beetje benauwd maar rij stug door. Het is nog minstens 15 km. We kletsen over koetjes en kalfjes. Ondertussen verschijnt er een volgend lampje. Ik krijg visioenen van niet op tijd komen. Voorzichtig vertel ik van de meldingen. Collega muzikant pakt haar mobiel. Niet je moeder appen, zeg ik meteen, dan krijgt die het ook Spaans benauwd. Nee hoor, ik google, ik denk dat het de dynamo is, dan laad hij niet meer op. Dat klinkt eng. We moeten nog 4 km, 2 km, als hij nu stopt bel ik bij een huis aan en vraag met mijn liefste lach of ze ons willen brengen. Nog 1 km, lopend zouden we het redden. Nog 500 meter…..gelukkig wij zijn er, ik rij de parkeerplaats op en de auto stopt er mee.

Oplaadpunt, even een TESLA gevoel.......

Ik bel manlief met de trieste mededeling. Vast de dynamo, ga je examen nou maar maken, komt straks wel. Na ruim een uur verlaat ik opgelucht de examen ruimte. Eerst koffie en dan op zoek naar hulptroepen. Mijn garage geeft een service nummer door. Daar vraagt een aller vriendelijkste dame mij het hemd van het a-technische lijf en beloofd dat de ANWB er binnen een uur is. Ik ga kijken bij de rest van de kandidaten en hoor dat mijn toets al is na gekeken. Snel even in kijken, met 1 oog zie ik de ANWB de straat al in rijden. Dat is snel, top.

Zo, dus je bent door gereden zegt ANWB meneer. Eh ja ik had examen en niet onbelangrijk ik ben geslaagd. Mijn weekend kan niet meer stuk. Lachend kijkt hij onder de motor kap, tis de dynamo, eerst maar eens aan de stroom. Een grote accu wordt naast mijn stoel geplaatst. Met de ANWB in mijn kielzog vertrek ik richting Meppel. Hoe ga je nu naar huis. Och zover is het niet; lopend, fiets van de garage of manlief bellen. Stap maar in, tis niet druk. Super bedankt ANWB meneer, als het toch niet druk is, nog een boek mee uit MiniBIEBbers? Hij houd niet van lezen. 

En zegt manlief als ik de keuken binnen stap.
Tis de dynamo, hij staat bij de garage!

Je examen?
Dik geslaagd, auto kapot of niet mijn weekend kan niet meer stuk. 

Tot Later M@rina!

Leuk als je minuut van marina volgt!