Morgen eten wij simpel

Maandagavond rond de klok van 11 gooi ik de laatste emmer dweilwater door de wc. Denk niet dat ik met de voorjaarsschoonmaak ben begonnen en niet van ophouden weet. Verre van dat. Het geweldige weer zorgde er wel voor dat ik vandaag ijverig de ramen stond te zemen. Talloze wasjes heb kunnen drogen en rond de klok van 3 was zelfs de keuken spik en span. Tijdens het opruimen van het aanrecht zie ik nog twee aangebroken flessen wijn van de zaterdagavond staan.

De witte wijn had ik gebruikt voor de Peter Lute Sjalottensoep met Frans mosterdschuim en de rode is een heerlijke tafel wijn die niet helemaal is op gegaan.

Ik bedenk me dat ik alleen met oudste eet, met een paar aanvullingen kan ik de heerlijke salade en soep nog een keer maken. De rode wijn gebruik ik wel voor een flinke pan pastasaus waar wij zeker twee keer van kunnen eten. Voordat ik ga kokkerellen wil ik snel de boodschappen doen, natuurlijk ben ik later thuis dan gepland.

Salade met gegrilde kip en hazelnootolie

Haastig begin ik met de Sjalottensoep zodat die kan gaan pruttelen. De aardappelen krijgen inkepingen waar de kruidenboter tussen gaat voordat ze de oven in gaan. De kipfilet moet nog in de marinade en de hazelnoten nog gekraakt. Voor 7 uur zitten wij niet aan tafel. De granaatappel knalt letterlijk en figuurlijk uit elkaar waardoor het aanrechtblad een bloederig geheel lijkt. Wanneer ik de staafmixer in de sjalottensoep zet springt er een heet sjalotje uit de pan op mijn arm waar een rode pijnlijke plek achterblijft.

Het hele huis geurt heerlijk door de pruttelende pastasaus met rode wijn, verse Rozemarijn en Thijm. Als laatste de hazelnootolie en de wijnazijn over de salade druppelen en we kunnen aan tafel. 

Met 1 hand wil ik het dopje op de fles wijnazijn draaien, de fles schiet weg en de bodem knalt eronder uit. De vloeistof druipt langs het aanrechtkastje naar beneden en verdwijnt onder het kastje om 3 kastjes verderop er weer onder vandaan te komen.

Vlug gooi ik een paar theedoeken op de plas wijnazijn. Bij het uitwringen van de theedoeken voel ik de stukjes glas in mijn vingers. De azijnlucht verdringt de heerlijke geur van de Rozemarijn en Thijm. Bij elke stap hoor ik een plakkerig zuigend geluid. Langzaam wordt het één stroperige massa. Mijn keuken is verandert in de keuken van Soof.

Lekkere plakbende!

Ik doe net of er niks gebeurt is en roep oudste voor een gezellig etentje voor twee. We gaan genieten van de Sjalottensoep met Frans mosterdschuim, geroosterde aardappelen en een overheerlijke salade. Oudste prikt in de kip en slablaadjes. Wel lekker hoor, als bijgerecht maar niet als hoofdgerecht….nee…..beetje veel van alles. Ook dat nog. 

Ik vlucht naar Zumba, eerst energie op doen, ik ben bang dat ik tot middernacht sta te dweilen.

Morgen eten wij simpel, ik denk aardappelen, boontjes en een slavink…..

Tot Later M@rina!
Tot minuutvanmarina !

10044 delers zijn blij gemaakt met een dood vogeltje!

Normaal gesproken schrijf ik geen MinuutvanMarina over de apotheek.
Niet omdat ik geen leuke, grappige of interessante verhalen heb, integendeel, maar het mag niet. Apothekersassistenten hebben de eed af gelegd en daarmee beloofd alles binnen de muren van de apotheek te houden.

Andersom mag het wel! Op verjaardagen, in de courant, via Facebook alles mag gezegd worden over de apotheek en haar medewerkers. Waar of niet waar, het mag!

Zo kwam gisteren in mijn tijdlijn op Facebook een berichtje voorbij van ene Astrid.

Astrid is een slimme meid en geeft de gouden tip, hoe hou je geld over voor een glas wijn! 5 dagen later is “de gouden tip” 10044 keer gedeeld!

Denkt Astrid en haar 10044 delers nu echt dat je 7 euro betaalt voor een bijsluiter! Natuurlijk niet!

Wanneer je een medicijn voor het eerst krijgt of langer dan een jaar niet hebt gebruikt is er extra zorg nodig om te kijken of het medicijn op de juiste manier is voorgeschreven!

Wat wij (assistenten) allemaal niet controleren tijdens het klaar maken en afleveren van het recept. Is het een man/vrouw/kind, hoeveel kilo, nierfunctie, kaliumspiegel, antibiotica en anticonceptie, antibiotica en antibloedstolling, anti-depressieven en NSAID, Laxans bij Opium, inhalatie instructies, slaapmiddelen en rijvaardigheid, ook zo belangrijk voor de maaltijd, tijdens de maaltijd of na de maaltijd, insluipen, afbouwen, bescherming bij sterkwerkende zalven noem maar op.

Deze controle en uitleg doen wij allemaal bij een eerste uitgifte en daar betaal je om precies te zijn eenmalig 6,65 voor.

En de bijsluiter in begrijpelijke taal als naslagwerk is gratis en voor niets!

De zorgverzekeraar is vergeten u wat uit te leggen, er is namelijk niets verandert!
Tot 1 januari 2014 was het bedrag van 6,65 verwerkt in de totaalprijs! Vanaf 1 januari 2014 staan de Eerste Uitgifte kosten apart vermeld op de nota.
De prijs is gelijk! De nota is transparant!

Misschien wel goed om te weten voor de toekomst wanneer je de eerste uitleg weigert en geld voor wijn uitspaart. Let op! Schrijft de arts Flagyl of Metronidazol voor.
Geen alcohol, niet doen, echt niet doen! Google het maar eens!

Ik heb trouwens wel een tip! Wist je dat anticonceptie voor maximaal één jaar mag worden verstrekt! Wist je dat chronische medicatie zoals cholesterolverlagende middelen, bloedsuikerverlagende tabletten, bloedverdunners etc voor max 3 maand mag worden geleverd. Reken maar uit hoeveel glazen wijn je daarmee kan verdienen.

Nu hopen wij, “de apothekersassistenten” die met liefde voor het vak, gezondheid en welzijn voor hun cliënten dat deze uitleg ook minstens 10044 keer wordt gedeeld, zodat de 10044 delers van Astrid dit bericht ook in hun tijdlijn krijgen.
Zodat wij ze behoeden voor het weigeren van de bijsluiter en ze niet de knip op de neus krijgen van een pittige apothekersassistente die verplicht is het eerste uitgifte gesprek te voeren.

Wanneer ze haar uitleg niet mag doen, mag ze het niet eens afleveren!

10044 delers zijn blij gemaakt met een dood vogeltje!

Later M@rina! 

minuutvanmarina

Op het hoogtepunt gestopt.....

Jaren geleden bij de voorstelling van Mini & Maxi hadden wij een prachtig plekje op het balkon. Helaas gaat de lange mijnheer met zijn briesende echtgenoot voor ons maar niet zitten. Ze staan met de rug tegen het balkon met hun gezicht naar de plaatsen voor ons waar een echtpaar uiterst kalm en onbewogen blijft zitten. Beide echtparen hebben kaarten voor de stoelen op het balkon middenvoor, rij 1, stoel 17 en 19.

Wanneer het doek open gaat bakkeleien ze lekker verder. Wij kijken links en rechts om het koppige viertal heen. De zaalwacht grijpt in door razendsnel twee stoelen bij te plaatsen waar het mokkende echtpaar plaats neemt.

Ondertussen spelen Mini & Maxi met weinig woorden en veel mimiek de sterren van de hemel. Geen instrument is te gek voor deze muzikale mannen, hun hele verschijning, karakteristieke koppen, de lange pierlala en het kleine miezerige mannetje die heen en weer schiet op het grote podium is lachwekkend. De zaal ligt dubbel wanneer ze in hun streepjes badpakken gaan kunstzwemmen.

In de pauze laait het gebakkelei voor ons weer op. De zaalwacht bekijkt de kaarten en ziet het euvel. Het echtpaar op de stoelen voor ons zijn een avond te laat. Het gegniffel van de overige gasten maakt het voor hen vast niet gezelliger. Met het schaamrood op de kaken verlaten ze de rij, een voorstelling op zich.

Na succesvolle jaren stopten Mini & Maxi op het hoogtepunt van hun carrière nood gedwongen door een hernia van Maxi.

Begin december zie ik dat ze na 10 jaar een comeback maken en in April naar Meppel komen. Ik denk dat oudste Mini & Maxi ook super leuk vind. Het lijkt mij een origineel Sinterklaas cadeau.

Wanneer de mannen vrijdag naar de Schouwburg wandelen nestel ik mij met jongste op de bank voor een film. Af en toe kijken we of wij een whatsapje krijgen. Waarschijnlijk liggen ze dubbel van het lachen en hebben ze daar geen tijd voor. Jongste en ik zitten van top tot teen gespannen naar de film te kijken wanneer er twee schimmen voor het raam verschijnen. Met een brede grijns komen ze binnen wandelen. Onze film gaat op pauze want wij willen alles weten.

Wil je het echt weten zegt oudste, onnozel bejaarden gedoe. Twee oude kerels die alles aan elkaar kletsen met stomme grapjes over hun prostaatklachten nu ze een dagje ouder zijn. Wij haalden de leeftijdsgrens flink naar beneden doet manlief er een schepje boven op. Het was vast niet op gevallen als we ook in de bus waren gestapt zegt oudste lachend. Welke bus, vraag ik? Die de bejaarden met hun rollators en de rolstoelen weer terug brachten naar het verzorgingshuis.

Een comeback, dat hadden ze beter niet kunnen doen zegt manlief.

Konden jullie niet ff whatsappen in de pauze?

Er was geen pauze mam, ze moeten op tijd naar bed, nu ze een dagje ouder zijn.

Later M@rina!

Haar mond lijkt wel een kauwgombolautomaat.....

Het was er nog steeds niet van gekomen, een zak paaseitjes kopen voor in de glazen bokaal. Deels voor de sier en deels voor het lekkere natuurlijk.

Wanneer eind december alle Sinterklaas snoepzooi eindelijk uit de winkels zijn duurt het niet lang voordat de paaseitjes in het schap liggen. Het maakt geen bal uit of Pasen nu vroeg of laat valt vanaf februari kun je er niet meer om heen. Vrolijke kleurtjes zilverpapier verhullen heerlijke chocolade in vele soorten en smaken met de zaligste vullingen. Regelmatig maakten wij een wandeling langs de etalage van banketbakker Amoureus waar het marsepeinen varken plaats had gemaakt voor de kunstig versierde paaseieren en vogelhuisjes van chocolade. De glazen bokaal vulde ik met gemengde paaseitjes en elke middag uit school mochten ze er één bij de thee.

Pleegde ik tijdens de zwangerschap van oudste bijna een moord voor een beker Chinese tomatensoep, tijdens de zwangerschap van jongste kon ik chocolade niet weerstaan. De zwangerschap ging niet zonder slag of stoot zodat er regelmatig iemand voor mij boodschappen deed. Op het boodschappenbriefje schreef ik steevast een zak minimarsjes of milky way’s.

Rond de paasdagen werd jongste geboren, het leek mij leuk om het kraambezoek gezellige zakjes met paaseitjes mee te geven als bedankje. Tijdens het inpakken en versieren van de zakjes werden alle smaken geproefd. Nu las ik dat de smaak van de baby zich rond de twaalfde week al ontwikkelt in de baarmoeder, wanneer de moeder gedurende de zwangerschap gevarieerd eet went het kindje in haar buik al aan verschillende smaken…….

Zou het toen mis gegaan zijn met jongste. Oudste is gek op Chinese tomatensoep. Maar voor jongste ligt de chocolade nergens veilig. Tijdens mijn maandag poetsdag kom ik regelmatig achter de bank,  in een bloempot of onder het bed chocoladepapiertjes tegen. Mijn op verjaardag gekregen deftig doosje met handgemaakte bonbons is ineens op 1 bonbon na leeg. Jaren geleden, ze was een jaar of twee denk ik, was ze heerlijk aan het spelen in de kamer. Ik hoorde haar vanuit de keuken scharrelen en keuvelen tegen haar poppen. Voorzichtig keek ik om het hoekje toen het ineens erg stil was in de kamer.

Ze zat boven op de eettafel met tussen haar korte beentjes de enorme bokaal met paaseitjes. Rondom lagen stukjes glimmende zilverpapiertjes in verschillende kleurtjes.Verschrikt keek ze mij met haar grote ogen en een paar bolle wangen aan. Wanneer ik naar haar toe loop en haar wangen tussen mijn duim en wijsvinger vastpak voel ik de paaseitjes.

Doe je mond eens open zeg ik, ondertussen een beetje knijpend in haar wangen.

Haar mond lijkt wel een kauwgombolautomaat waar ik net een kwartje in heb gegooid.

Met grote kracht vliegen uit dat hele kleine mondje een stuk of 4 paaseitjes door de lucht.

Beetje jammer voor jongste, het chocoladefestival is maar van korte duur.

Later M@rina!

Welkom op de Facebook pagina minuutvanmarina !

Ergens, vast wel........

Het is vrijdag en mijn to do lijst is enorm. Ik begin met een boodschappenlijst te maken voor een kamer vol visite die begint met koffie en taart en die ik daarna wil laten genieten van een tafel vol lekkere hapjes. Jongste wordt 18 en dat gaan we vieren. Geen kindertaarten meer. Dat heb ik mis. Een barbie-taart met een jurk van Dior die dan gemaakt is van fondant in leuke pastelkleurtjes is haar wens. Dat zie ik niet zitten, dan maakt ze haar eigen verjaardagstaart wel.

Wie weet heeft Dior belangstelling..

Wat een geluk dat we tegenwoordig twee uur gratis mogen winkelen bij AH. Ik heb de boodschappenlijst namelijk op volgorde van de gerechten gemaakt en niet op volgorde van de winkel schappen. Ik loop met mijn winkelkarretje zeker één dag van de Nijmeegse vierdaagse voordat ik alles heb afgestreept.

Thuis begin ik meteen met de voorbereidingen, de oven staat non stop aan en de pittige gehaktballetjes draai ik tussen door. De één na de ander komt thuis en staat tegen de verwarming aan geleund zijn zegje te doen. Ik ga stug door met roeren en bakken. Tussendoor natuurlijk eten, koffie drinken en weekend vieren.

Rond middernacht duiken we erin, de wekker staat op tijd want ik moet nog 1 keer samen met jongste naar de winkel zodat de jurk van Dior gemaakt kan worden en niet te vergeten bubbels mee te nemen voor het allereerste legale drankje.

Wanneer de appeltaart de oven in gaat fietsen wij gauw naar de winkel.

10 minuten voor het eind van de baktijd zijn we terug. Jongste gaat beginnen met de jurk van Dior. De keuken is zo langzamerhand een chaos. De bakblikken liggen onder de tafel om af te koelen en de keuken heeft een witte waas van de poedersuiker die nodig was voor de boter crème. Alles wat je vastpakt kleeft en bij elke stap die ik zet hoor ik een zuigend plakkend geluid. Over schoenen gesproken, ondertussen loop ik op crocs, ze lopen lekker en kunnen tegen een stootje. Terwijl jongste  aan het bloemetjes steken is ga ik op zoek naar passende schalen bij de gerechten.

Het is half 4 wanneer ik een whapje krijg van vriendin die ook druk aan het bakken is voor haar jarige. Jij bent zeker al klaar? Nou niet echt! Wanneer ik in de kamer kom valt mijn oog op 5 paar schoenen, halve zak pistachenootjes, kranten en de lege bierflesjes van de vrijdagavond. Waarom ruimen ze dat niet zelf op. Alles wat niet in de kamer hoeft te zijn inclusief mijn strijkmand breng ik gauw naar boven. De bedden liggen vol kleren want wat doen wij aan. Boven hoeft gelukkig niemand te zijn.

Rond 4 uur zien de taarten er prachtig uit en staan alle schalen klaar. De stofzuiger en de dweil gaat erdoor en we springen onder de douche. Gelukt! We zijn er helemaal klaar voor als de deurbel gaat.

Het is Opa in muziek uniform hij komt rechtstreeks van een concert.

Kan ik mij boven ergens verkleden vraagt Opa.

Ergens, vast wel…….

Later M@rina!

See you!  minuutvanmarina

Kwakzalverij..............

Het heerlijke weer zorgde ervoor dat ik samen met mijn collega tussen de middag gratis Vitamine D ging scoren. We komen langs een wilde tuin met loslopende kippetjes. Ik vertel haar dat ik daar een keer een workshop crème maken heb gevolgd. 

Toentertijd sprak Lies mij aan op de markt, of ik een keer een workshop “crème maken” bij haar wilde volgen. Dan kun jij als apothekersassistente zien hoe wij dat doen. Om elkaars werelden te delen. Door de strenge wetgeving en hoge bereidingskosten maken wij niets meer zelf. Ik ben wel benieuwd naar haar bereidingsruimte en werkwijze.

Op een zonnige zaterdagmorgen fiets ik naar haar toe en maak kennis met de overige 5 cursisten en de woonleefgroep.

Ik sta niet op de foto (-;

Tijdens de inleiding hoor ik dat een crème maken met je gevoel en hart gaat en niet puur volgens vaste receptuur. We doen eerst een voorstel rondje, wat is onze levensstijl en wat heeft ons hier gebracht. Ik ben het laatst aan de beurt en durf het woord apothekersassistente bijna niet uit te spreken. Ik hoor alles over Yoga, mediteren, biologische tuinieren en homeopathie. Ik ben een vreemde eend in de bijt. In twee groepjes van drie mogen we na de uitleg aan de slag. De balans is een klein cocaïne weegschaaltje die in de keukenla past. De Witepsol H15 (vet stukjes) mogen we allemaal even bekijken en voelen. 75 ml aqua, oeps water mogen we afmeten in een vettige maatcilinder van 250 ml. Het water wordt in een fluitketel met ketelsteen verwarmt. Niet te lang laten fluiten anders is het water verdampt. Het vet wordt bij gebrek aan een waterbad gesmolten in een steelpannetje. Eerst gaan wij voor ons crèmepje een geurtje uitzoeken die bij ons past. Een schoenendoos met talloze flesjes gaat de kring rond. Uitvoerig wordt er besproken hoe je er achter kunt komen welk geurtje het best bij jou past. Mijn buurvrouw aan tafel verteld onder het ruiken en voelen honderduit over haar nieuwe sap machine en haar meditatie ruimte wanneer ze het ineens gloeiend warm krijgt. Het geurtje wat bij haar past is gevonden. Ik zie het al voor mij bij de Poli Dermatologie. Alstublieft mevrouw dit is u recept voor de basis crème. Bij mijn assistent mag u uit de doos een geurtje zoeken dat bij u past.

Nu heb ik geleerd vetten en vloeistoffen te verwarmen tot 70 graden, samen voegen, roeren tot bekoelen, met pipet de rozen of lavendelolie toevoegen. Dat moet ik nu even vergeten. Wanneer het fluitje fluit en de vetten gesmolten zijn in het pannetje gooi je het in een ieniemienie zalfpotje. Met het ijscolepeltje meng je het geurtje er door.

Er ligt een enorme kleurdoos klaar zodat we tijdens het afkoelen een fleurig etiketje kunnen tekenen.

De  “Crème verwondering” van mijn mede cursisten is groot.

Lachend kom ik thuis met een potje crème met het geurtje wat bij mij past.

Met alle respect, even voelde ik mij een kwakzalver...............

Later M@rina!

Prima opgelost maar........

Nee, ik heb geen nieuwe laarzen, dat je ze nog nooit gezien hebt dat kan.

Ze hebben ongeveer een jaar in een hoekje onder in de kast gelegen. Ik vind ze super mooi maar ze waren nog mooier. Tijdens de uitverkoop loop ik graag een schoenenwinkel binnen in de hoop met flinke korting te scoren. Vorig jaar december zag ik een paar laarzen, in de kleur grijs die ik nog niet heb. Ze hebben een leuk detail, de rits zit aan de buitenkant. Ze zijn netjes maar ook stoer door de robuuste zool. En het aller leukst van 185 voor 85 euro. Het voelt alsof ik 100 euro heb verdiend,  dat is natuurlijk niet zo, ik heb 85 euro uit gegeven.

3 maanden lang draag ik ze bijna dag en nacht waardoor de hak aan vernieuwing toe is.

Ik ga naar de op één na  beste schoenmaker van Nederland die de laars aan alle kanten bekijkt. Hij merkt op dat hij één zelfde paar de afgelopen week heeft voorzien van een nieuwe hak en een nieuwe zool. Die was namelijk op twee plaatsen in de breedte gescheurd. Of dat bij mijn laars ook zo zou kunnen zijn. Hij buigt de zool om en laat mij zien dat ik bij de eerste de beste regenbui natte voeten krijg. Dat is balen!

In de aanbieding of niet ik ren naar de overkant waar ik ze gekocht heb om het euvel te bespreken. Het lijkt mij voor de hand liggend dat ik het op hun kosten mag laten repareren.

Ik moet ze achter laten, het moet besproken worden met het opperhoofd. Wanneer ik na een paar dagen informeer begrijp ik dat ze onderweg zijn naar de fabriek in Italië.

Het versturen en het overleg met Italië gaat geloof ik moeizaam. Na 3 weken fiets ik maar eens naar de winkel om polshoogte te nemen. Ben je nog niet gebeld dan vraagt de verkoopster. Je mag voor 85 euro iets nieuws uitzoeken, ze kunnen niet meer gerepareerd worden, ze zijn weg gegooid. Weg gegooid? Waar? In Italië,  terug sturen zouden onnodige kosten zijn. Ik zeg dat de op één na beste schoenmaker van Nederland ze wel degelijk kan repareren. Ik laat mijn telefoonnummer achter zodat het opperhoofd mij kan bellen. Het verschrikte opperhoofd denkt niet dat ze terug gevonden gaan worden in de afval container. Jullie gaan maar jullie stinkende best doen! Het zou fijn geweest zijn dat ik zelf had mogen beslissen of ik ze wel of niet zou laten repareren. Ongeacht wie of wat betaald.

5 weken nadat ik voor de eerste keer met de laarzen naar de stad fiets krijg ik een telefoontje. De laarzen zijn terug gevonden in de container en mogen op hun kosten gerepareerd worden. De profielzool wordt wel een gladde zool.
Prima opgelost maar de lol is er af, geïrriteerd gooi ik ze onderin de kast.

Afgelopen week zie ik ze ineens liggen.
Heb je nieuwe laarzen? Nee, ik was ze een beetje vergeten.

Later M@rina!

Welkom op www.minuutvanmarina.nl en MiniBIEBbers