Ergens, vast wel........

Het is vrijdag en mijn to do lijst is enorm. Ik begin met een boodschappenlijst te maken voor een kamer vol visite die begint met koffie en taart en die ik daarna wil laten genieten van een tafel vol lekkere hapjes. Jongste wordt 18 en dat gaan we vieren. Geen kindertaarten meer. Dat heb ik mis. Een barbie-taart met een jurk van Dior die dan gemaakt is van fondant in leuke pastelkleurtjes is haar wens. Dat zie ik niet zitten, dan maakt ze haar eigen verjaardagstaart wel.

Wie weet heeft Dior belangstelling..

Wat een geluk dat we tegenwoordig twee uur gratis mogen winkelen bij AH. Ik heb de boodschappenlijst namelijk op volgorde van de gerechten gemaakt en niet op volgorde van de winkel schappen. Ik loop met mijn winkelkarretje zeker één dag van de Nijmeegse vierdaagse voordat ik alles heb afgestreept.

Thuis begin ik meteen met de voorbereidingen, de oven staat non stop aan en de pittige gehaktballetjes draai ik tussen door. De één na de ander komt thuis en staat tegen de verwarming aan geleund zijn zegje te doen. Ik ga stug door met roeren en bakken. Tussendoor natuurlijk eten, koffie drinken en weekend vieren.

Rond middernacht duiken we erin, de wekker staat op tijd want ik moet nog 1 keer samen met jongste naar de winkel zodat de jurk van Dior gemaakt kan worden en niet te vergeten bubbels mee te nemen voor het allereerste legale drankje.

Wanneer de appeltaart de oven in gaat fietsen wij gauw naar de winkel.

10 minuten voor het eind van de baktijd zijn we terug. Jongste gaat beginnen met de jurk van Dior. De keuken is zo langzamerhand een chaos. De bakblikken liggen onder de tafel om af te koelen en de keuken heeft een witte waas van de poedersuiker die nodig was voor de boter crème. Alles wat je vastpakt kleeft en bij elke stap die ik zet hoor ik een zuigend plakkend geluid. Over schoenen gesproken, ondertussen loop ik op crocs, ze lopen lekker en kunnen tegen een stootje. Terwijl jongste  aan het bloemetjes steken is ga ik op zoek naar passende schalen bij de gerechten.

Het is half 4 wanneer ik een whapje krijg van vriendin die ook druk aan het bakken is voor haar jarige. Jij bent zeker al klaar? Nou niet echt! Wanneer ik in de kamer kom valt mijn oog op 5 paar schoenen, halve zak pistachenootjes, kranten en de lege bierflesjes van de vrijdagavond. Waarom ruimen ze dat niet zelf op. Alles wat niet in de kamer hoeft te zijn inclusief mijn strijkmand breng ik gauw naar boven. De bedden liggen vol kleren want wat doen wij aan. Boven hoeft gelukkig niemand te zijn.

Rond 4 uur zien de taarten er prachtig uit en staan alle schalen klaar. De stofzuiger en de dweil gaat erdoor en we springen onder de douche. Gelukt! We zijn er helemaal klaar voor als de deurbel gaat.

Het is Opa in muziek uniform hij komt rechtstreeks van een concert.

Kan ik mij boven ergens verkleden vraagt Opa.

Ergens, vast wel…….

Later M@rina!

See you!  minuutvanmarina

Kwakzalverij..............

Het heerlijke weer zorgde ervoor dat ik samen met mijn collega tussen de middag gratis Vitamine D ging scoren. We komen langs een wilde tuin met loslopende kippetjes. Ik vertel haar dat ik daar een keer een workshop crème maken heb gevolgd. 

Toentertijd sprak Lies mij aan op de markt, of ik een keer een workshop “crème maken” bij haar wilde volgen. Dan kun jij als apothekersassistente zien hoe wij dat doen. Om elkaars werelden te delen. Door de strenge wetgeving en hoge bereidingskosten maken wij niets meer zelf. Ik ben wel benieuwd naar haar bereidingsruimte en werkwijze.

Op een zonnige zaterdagmorgen fiets ik naar haar toe en maak kennis met de overige 5 cursisten en de woonleefgroep.

Ik sta niet op de foto (-;

Tijdens de inleiding hoor ik dat een crème maken met je gevoel en hart gaat en niet puur volgens vaste receptuur. We doen eerst een voorstel rondje, wat is onze levensstijl en wat heeft ons hier gebracht. Ik ben het laatst aan de beurt en durf het woord apothekersassistente bijna niet uit te spreken. Ik hoor alles over Yoga, mediteren, biologische tuinieren en homeopathie. Ik ben een vreemde eend in de bijt. In twee groepjes van drie mogen we na de uitleg aan de slag. De balans is een klein cocaïne weegschaaltje die in de keukenla past. De Witepsol H15 (vet stukjes) mogen we allemaal even bekijken en voelen. 75 ml aqua, oeps water mogen we afmeten in een vettige maatcilinder van 250 ml. Het water wordt in een fluitketel met ketelsteen verwarmt. Niet te lang laten fluiten anders is het water verdampt. Het vet wordt bij gebrek aan een waterbad gesmolten in een steelpannetje. Eerst gaan wij voor ons crèmepje een geurtje uitzoeken die bij ons past. Een schoenendoos met talloze flesjes gaat de kring rond. Uitvoerig wordt er besproken hoe je er achter kunt komen welk geurtje het best bij jou past. Mijn buurvrouw aan tafel verteld onder het ruiken en voelen honderduit over haar nieuwe sap machine en haar meditatie ruimte wanneer ze het ineens gloeiend warm krijgt. Het geurtje wat bij haar past is gevonden. Ik zie het al voor mij bij de Poli Dermatologie. Alstublieft mevrouw dit is u recept voor de basis crème. Bij mijn assistent mag u uit de doos een geurtje zoeken dat bij u past.

Nu heb ik geleerd vetten en vloeistoffen te verwarmen tot 70 graden, samen voegen, roeren tot bekoelen, met pipet de rozen of lavendelolie toevoegen. Dat moet ik nu even vergeten. Wanneer het fluitje fluit en de vetten gesmolten zijn in het pannetje gooi je het in een ieniemienie zalfpotje. Met het ijscolepeltje meng je het geurtje er door.

Er ligt een enorme kleurdoos klaar zodat we tijdens het afkoelen een fleurig etiketje kunnen tekenen.

De  “Crème verwondering” van mijn mede cursisten is groot.

Lachend kom ik thuis met een potje crème met het geurtje wat bij mij past.

Met alle respect, even voelde ik mij een kwakzalver...............

Later M@rina!

Prima opgelost maar........

Nee, ik heb geen nieuwe laarzen, dat je ze nog nooit gezien hebt dat kan.

Ze hebben ongeveer een jaar in een hoekje onder in de kast gelegen. Ik vind ze super mooi maar ze waren nog mooier. Tijdens de uitverkoop loop ik graag een schoenenwinkel binnen in de hoop met flinke korting te scoren. Vorig jaar december zag ik een paar laarzen, in de kleur grijs die ik nog niet heb. Ze hebben een leuk detail, de rits zit aan de buitenkant. Ze zijn netjes maar ook stoer door de robuuste zool. En het aller leukst van 185 voor 85 euro. Het voelt alsof ik 100 euro heb verdiend,  dat is natuurlijk niet zo, ik heb 85 euro uit gegeven.

3 maanden lang draag ik ze bijna dag en nacht waardoor de hak aan vernieuwing toe is.

Ik ga naar de op één na  beste schoenmaker van Nederland die de laars aan alle kanten bekijkt. Hij merkt op dat hij één zelfde paar de afgelopen week heeft voorzien van een nieuwe hak en een nieuwe zool. Die was namelijk op twee plaatsen in de breedte gescheurd. Of dat bij mijn laars ook zo zou kunnen zijn. Hij buigt de zool om en laat mij zien dat ik bij de eerste de beste regenbui natte voeten krijg. Dat is balen!

In de aanbieding of niet ik ren naar de overkant waar ik ze gekocht heb om het euvel te bespreken. Het lijkt mij voor de hand liggend dat ik het op hun kosten mag laten repareren.

Ik moet ze achter laten, het moet besproken worden met het opperhoofd. Wanneer ik na een paar dagen informeer begrijp ik dat ze onderweg zijn naar de fabriek in Italië.

Het versturen en het overleg met Italië gaat geloof ik moeizaam. Na 3 weken fiets ik maar eens naar de winkel om polshoogte te nemen. Ben je nog niet gebeld dan vraagt de verkoopster. Je mag voor 85 euro iets nieuws uitzoeken, ze kunnen niet meer gerepareerd worden, ze zijn weg gegooid. Weg gegooid? Waar? In Italië,  terug sturen zouden onnodige kosten zijn. Ik zeg dat de op één na beste schoenmaker van Nederland ze wel degelijk kan repareren. Ik laat mijn telefoonnummer achter zodat het opperhoofd mij kan bellen. Het verschrikte opperhoofd denkt niet dat ze terug gevonden gaan worden in de afval container. Jullie gaan maar jullie stinkende best doen! Het zou fijn geweest zijn dat ik zelf had mogen beslissen of ik ze wel of niet zou laten repareren. Ongeacht wie of wat betaald.

5 weken nadat ik voor de eerste keer met de laarzen naar de stad fiets krijg ik een telefoontje. De laarzen zijn terug gevonden in de container en mogen op hun kosten gerepareerd worden. De profielzool wordt wel een gladde zool.
Prima opgelost maar de lol is er af, geïrriteerd gooi ik ze onderin de kast.

Afgelopen week zie ik ze ineens liggen.
Heb je nieuwe laarzen? Nee, ik was ze een beetje vergeten.

Later M@rina!

Welkom op www.minuutvanmarina.nl en MiniBIEBbers

Laat de Lente maar komen........

Wat een pech, al twee jaar achter elkaar geen natuurijs. De winter is bijna voorbij en de kunstijsbanen zijn gesloten. We hebben geluk dat Flevonice een weekje langer open blijft. Ik vis de schaatsen van zolder en  ga samen met oudste op de valreep een middagje schaatsen.

Wanneer ik de schaatsen uit de doos haal zie ik de lidmaatschapskaarten van de IJsclub van 2011/2012 liggen. De kaarten van de afgelopen twee jaar zijn niet eens bij de schaatsspullen aan gekomen. Geen ijs, net nu de IJsclub 150 jaar bestaat. Talloze leuke activiteiten waren gepland maar konden niet door gaan. Oktober 2013 gingen de vrijwilligers extra enthousiast langs de deuren om het lidmaatschapsgeld te innen.  De IJsclub bestaat immers 150 jaar en dat gaan ze vieren, in december een gratis zak oliebollen, activiteiten op de ijsbaan en er wordt onder de leden een ballonvaart verloot. Voor je het weet is het eind januari en de hoop op schaatsen op natuurijs wordt met de dag minder.

Penningmeester overhandigd de prachtige prijs!

Eind januari  2014 wordt ik door een gillende jongste op mijn werk gebeld. Ze is onmogelijk te verstaan, ik hou de hoorn iets van mijn hoofd en vraag of ze wil stoppen met gillen. Collega’s en cliënten in de wachtkamer kijken verbaasd naar mij en vragen zich vast af wie ik aan de telefoon heb.

Er staan hier 2 mensen aan de deur, je hebt een ballonvaart gewonnen. De IJsclub meneer, je weet wel,  die de kaarten altijd komt brengen, hij vond het erg jammer dat je er niet was. Wij hebben de prijs in ontvangst genomen, wie mag er met je mee of mogen wij nu in de ballon?

Wow een ballonvaart voor 2 personen gewonnen roep ik naar collega’s. Super leuk.

Helaas hebben we geen ijsvloer in het seizoen 2013/2014. De winter gaat over in het voorjaar. Na de zomer is het ineens zover. De luchtballon happening gaat plaats vinden. Regen en wind zorgt ervoor dat het wordt verschoven naar oktober. Helaas in oktober een wolkendek waar we boven komen te hangen als we zouden opstijgen, we krijgen nogmaals een telefoontje. De penningmeester hoopt op een fantastische winter. Wie weet kunnen we dan opstijgen vanaf de ijsbaan. Ik zie het helemaal voor mij een kraakheldere lucht met een winters zonnetje.

Het wordt de schaatsers ook in 2014/2015 niet gegund. Geen dik pak sneeuw en geen ijsvloer.

Wij trekken makkelijke niet al te warme kleren aan en rijden samen naar Flevonice. We moeten toch zeker 1 keer geschaatst hebben deze winter. Wij voelen al onze spieren en moeten even wennen aan de harde en bobbelige ijsvloer. Samen schaatsen we 40 km en zingen lekker mee met 100% NL. Voor wij naar huis rijden genieten wij eerst van de warme chocolademelk met slagroom. Vandaag de schaatsen maar weer schoon gemaakt en opgeruimd achter het schot.
In 2015/2016 hopen we op meer ijsgeluk.

Voor nu,  laat de Lente maar komen,  ik wil Meppel nu weleens van boven af bekijken……….

Later M@rina!

P.S. Ik zou het leuk vinden wanneer je de pagina op Facebook liked (-;
www.minuutvanmarina.nl

Dat was vast de leukste foto............

Regen, regen en nog eens regen, een dik pak sneeuw afgelopen week zou leuker zijn geweest. Dan konden de kinderen lekker naar buiten banjeren in de sneeuw  en sneeuwpoppen maken.

De regen is in Huize Marina geen probleem, gewoon lekker lang in bed blijven liggen, film marathon houden en bakken mais tot popcorn poffen. Ik kan me zo voorstellen wanneer je een kamer vol kleine drukte makertjes hebt dat je de regen gauw zat bent. 

Heb je wel eens mee gefietst?

Die tijden hebben wij hier ook gehad. Ik denk dat oudste een jaar of 14 was toen hij het plan had om samen met klasgenoot de fietsers tijdens de Drentse Fiets4Daagse op de gevoelige plaat vast te leggen.  De beste dag en de beste plaats zou woensdag op de T splitsing in De Wijk zijn. Dan kwamen zowel de 40 km en de 60 km fietsers langs de route. Van zijn eigen zakgeld had hij een half jaar eerder een fotoprintertje gekocht, bij manlief wordt gezeurd om een camera. Bij de Dixons wordt flink in geslagen zodat ze niet zonder foto papier komen te zitten. Wanneer de foto afgedrukt wordt komt er automatische onder de foto te staan Drentse Rijwiel4Daagse 2009. Voor dag en dauw rijd ik met oudste naar klasgenoot. Tuintafeltje, stoeltjes, lunchpakket, drinken en voor de zekerheid een grote paraplu wordt naar de kruising gesleept. Het foto printertje wordt geïnstalleerd en de haspel wordt uitgerold. Bij een buurtbewoner mag de stekker in het stopcontact.

Op een groot bord komt te staan;
Stop! Op de foto voor 1 euro ter herinnering aan de Drentse Fiets4Daagse.

De lucht ziet er dreigend uit, we maken ons niet druk,  het zal wel overwaaien.

De camera gaat om de nek en de taken worden verdeeld. Een beetje half op de weg en half in de berm worden de mensen gelokt met het grote bord. De één maakt de foto en in de tijd dat de ander de foto afdrukt wordt het geld geïncasseerd. Beide moeders gaan gauw naar het werk. Het zal wel loslopen. Door de drukte denk ik  niet meer aan de fiets4daagse en de jongens. Totdat er steeds meer verregende cliënten met druppende paraplu’s binnen komen. Misschien in de pauze toch maar even gaan kijken hoe ze het vergaat. Het duurt niet lang of de hemel barst open.  Oudste belt naar de apotheek of ik ze kan komen redden, we houden de spullen niet lang meer droog. Zo snel ik kan rijd ik naar ze toe, daar zitten ze stijf tegen elkaar met hun lijfjes gebogen over de kostbare spullen onder de grote paraplu. We laden alles gauw in. Met de geldkist onder de arm en de camera om de nek rennen ze door de donder en de bliksem naar klasgenoot zijn huis om het geld te gaan tellen.

Jammer dat we geen foto hebben van de twee jochies die er alles aan deden om de grijze golf van de fiets af te krijgen voor een fotootje van een euro. Dat was vast de leukste foto!

Later M@rina!

Haar droom gaat beginnen...........

 Ik stap een beetje onhandig uit de auto met mijn boodschappen tas vol met spullen zoals sopdoekjes, lekkere koekjes, een zak met kleine zoete appeltjes en noem maar op. Ik kijk op en zie haar al weglopen met de trolley achter haar aan rijdend. De trolley is zwart met in het wit gedrukte namen van diverse wereldsteden. Hij stuitert meer over de straat dan dat hij soepeltjes over de klinkertjes achter haar aan glijdt. 

Ze draagt een strakke skinny, hoge gympen en haar haar zit in een knot boven op haar hoofd. Een zonnebril op de neus en een sjaal nonchalant over haar schouders gedrapeerd. 1.60 m hooguit 1.62 m is mijn kleine meissie van 17 jaar, zelf verzekert loopt ze voor mij uit naar de lift. Voortaan is dit haar straat, haar kamer en haar buurtje.Ze is nog maar negen jaar als ze vastbesloten zegt dat ze later naar de modeacademie wil. Volgens mij had ze toen nog geen idee of die school überhaupt bestond.  Ze wist alleen dat ze er heen wilde. Haar carrière begint op de hand naaimachine van oude oma. Tasjes en barbie kleren worden ontworpen en genaaid. Ze is 12 jaar als de Modeacademie een naam krijgt, AMFI, Amsterdam Fashion Institute. We gaan voor het eerst naar een open dag als ze 16 jaar oud is. Ze vinden haar daar wel erg jong, zij vind de school wel erg cool. De school is sinds 1992 gehuisvest in het hoofdkantoor van de oude Amstel Brouwerij in Amsterdam en lijkt op de school waar oudste zijn Havo diploma heeft gehaald. 

Prachtige authentieke elementen zijn nog zichtbaar. De school krijgt nu een gezicht, hij is klein en overzichtelijk. Afgelopen januari gaan we opnieuw naar de open dag. We lopen door de grote en drukke stad. Hier wil ons meisje dus wonen. Ze loopt iets voor mij uit, dat is vast voor mij om er al een beetje aan te wennen. Maanden is ze bezig om een kamer te vinden.

Bij het uitzoeken en het kopen van de spullen verdwijnen wij langzaam naar de achtergrond. Af en toe wordt er gevraagd wat ik van een kastje, theepot of mokken vind. Maar eigenlijk is mijn antwoord niet zo belangrijk. Het loslaten is begonnen. We helpen klussen en verhuizen haar naar haar leuke kamer. De vreemde stad krijgt een gezicht. Amsterdam Noord is niet meer de grote enge stad maar een wijk met een flat, met een galerij, met een buurman op leeftijd, een buurman waar we lucifers van lenen en een buurvrouw die zwaait als we langs haar keuken lopen. Bij de Blokker vragen ze of ik nou nog niet alles heb als ik voor de zoveelste keer binnen stuiter en het Jumbo meisje wenst me suc6 met het klussen als ze mijn kapotte verfhanden ziet. Jongste is gesetteld en ‘s avonds laat vertrekken wij met de auto vol klusspullen. Vanaf het balkon op de 4de zwaait ze ons uit. Wij claxonneren, zij knippert met haar Iphone terug.

Haar droom……naar de modeacademie………..gaat beginnen.

Later M@rina! 

Lijfje recht, borstje vooruit..............

Wanneer ik donderdag thuis kom van mijn werk staat oudste in de keuken tegen de verwarming aan geleund. Ik heb een takje van de druif af geknakt deelt hij terloops mede. Hoezo vraag ik. Ze kon er niet in. Ze bleef maar cirkeltjes draaien maar de tak hing precies voor de ingang. Ons pimpelmeesje, ze is er weer. Al jaren komt ze regelmatig langs om het nestkastje te bekijken al of niet met partner. Elk jaar geeft ze ons hoop en toch staat het huisje al 23 jaar leeg.

Een prachtplaats lijkt ons.

Ze is erg kieskeurig.

Musjes daar en tegen zijn gauw tevreden als ze maar een dakpan boven hun koppie hebben. In het voorjaar is het een kabaal van jewelste boven onze slaapkamer. De mussen zijn druk met elkaar aan het tjilpen waar het binnen gebrachte nestmateriaal moet worden gelegd. Tijdens de broedperiode houden ze zich stil zodat “het gevaar” ze niet ontdekt.

Wanneer de baby musjes met veel moeite uit de eitjes zijn gekropen, worden de zwakste schakels uit het nestje gestuiterd. In de steeg ligt  her en der een veren-loos vogeltje dood te zijn. Leg dat maar eens uit aan je koter. Moeder Mus denkt dat dit vogeltje het niet gaat maken in deze wereld. Het voeden van alle monden is niet mogelijk en dit musje is verspilde energie.

Afgelopen zomer zitten we buiten te eten wanneer laag overvliegende mussen ons doen opschrikken. Het is vandaag vliegles en bij het landen op de schutting is baby musje door geschoten en op de grond achter een schotje terecht gekomen. Wat nu. We wachten even af. Ze neemt een aanloop maar valt plat op haar snaveltje net voor haar het immens hoge schotje.

Pfff echt hoog.....

Vaders en moeders zitten op de schutting druk te fladderen om haar duidelijk te maken dat je met alleen rennen er niet komt. Ze vliegen samen weg en laten haar beduusd achter. Voorzichtig ga ik naar het mini musje en haal de obstakels weg zodat er een langere startbaan ontstaat. Ze neemt een aanloop en fladdert schuin omhoog richting balkon waar vaders en moeders zich enorm opwinden over de stunteligheid van hun jong. Ze gaat iets omhoog maar nog sneller weer naar beneden.  Ze vliegt door de tuindeuren de kamer in en komt onder de bank terecht. Ik kruip onder de bank en zie haar sneu zitten. Heel voorzichtig pak ik haar in de holtes van mijn handen. De weg wordt vrij gemaakt door oudste en samen gaan we naar het dakterras. We zetten haar op de rand van het balkon waar ze zielig tjilpend wankelend om zich heen kijkt op zoek naar haar ouders. Beneden zitten wij eersterangs wanneer paps en mams aan komen vliegen en ieders aan een kant gaan zitten. Ze leggen nog eenmaal luid fladderend uit hoe je je vleugels moet gebruiken. Lijfje recht, borstje vooruit en de vleugeltjes wijd. Daar gaat ze, veilig vliegt ze tussen hen in de wijde wereld in.
We hopen zo nog eens een vliegles bij de pimpelmeesjes mee te maken.

Later M@rina!