Misschien eens een webcam ophangen.........

Slaapwandel je? Wie? Ik, hoezo. Je bent vannacht minstens zeven keer je bed uit geweest zegt jongste. Echt niet, twee keer, hoogstens drie keer maar één keer ging je zelf ook verdedig ik mijn nachtelijke taferelen. De volgende keer slaap je niet meer naast mij, ik heb geen oog dicht gedaan moppert jongste. Nou ja zeg, kom ik gezellig naar je toe zit je zo te mopperen, gezellig ben jij.

Slaapwandelen, ik heb het wel eens gedaan, jaren geleden tijdens mijn slaap/nachtdienst. Ik vraag me nog steeds af of dat ook gezien is door een toevallige voorbijganger. Jaren heb ik vanuit de stadsapotheek diensten gedraaid. Vanaf half 6 waren wij aanwezig voor spoedrecepten. Van negen tot tien nog een spoeduurtje en daarna hoopte je niet meer gestoord te worden.

Naast ons kleine koffiekamertje hadden wij een piepklein slaapkamertje waar een stapelbed in stond. Zo kon je partner ook blijven slapen tijdens de dienst. Als je geluk had belde de arts dat er een cliënt aan kwam. In de stilte van de nacht werd je gewekt door een snerpende bel van de deur of telefoon. Je stuiterde het bed uit om op pantoffels en badjas de evenzo slaperige cliënt zo snel mogelijk te helpen.

De wachtruimte, helemaal rechts de slaapkamer.

Wanneer ik na de nacht mijn huisraad weer bij elkaar zoek en het apotheek leven vast op start zie ik dat de foldermolen zo goed als leeg is. Raar, ik dacht toch echt dat hij pas was bij gevuld. Ik loop door de wachtruimte naar de voordeur als ik op elke stoel een zakje zie liggen met een stapel folders.

Ik krijg een déjà vu. Heb ik dat nu gedroomd dat er voor alle cliënten een folderpakketje gemaakt moest worden. Ik heb het niet alleen gedroomd, ik heb dit vast gedaan vannacht. Heel vaag herinner ik mij het nachtelijke avontuur.  Hoe ik stoel voor stoel heb voorzien van een zakje en vervolgens alle folders uit de molen heb verdeeld over de stoelen. Ik voel mij ineens erg ongemakkelijk. In de wachtkamer brand het licht ’s nachts volop, de ramen rondom hebben geen gordijnen. Het is zondagmorgen en op zaterdagavond is dit een erg drukke straat in het uitgangsgebied. Ben ik hier nu werkelijk waar de halve nacht in mijn slaapshirt met mijn haar recht op de kop aan het spoken geweest. Geen idee. Ik heb nog een half uur om alle folders weer in het rek te krijgen zo dat mijn collega’s niet zien wat ik ’s nachts behalve slapen en recept klaar maken doe.

Slaapwandelen zou ik……misschien toch eens een webcam ophangen ..........

Tot later M@rina!

Onze lastige klas is verleden tijd!

Sinds oktober ligt er bij ons in de wachtruimte een breiwerkje op de informatie tafel. Een artikel in het DvN over een Groninger apotheek " Breien aan een sjaal van geduld en gesprek" maakte ons enthousiast. Geen stiltes, verveeld wachten of ergeren aan de wachttijd maar gezamenlijk breien aan een sjaal.Tijdens het breien is er tijd voor een leuk of misschien wel een goed gesprek.

Ik zet de steken op en brei de eerste 5 cm voordat het mandje op tafel gaat.

Wanneer de eerste cliënt in het mandje kijkt en vervolgens gaat zitten breien zijn wij helemaal in onze nopjes. Nog geen week later is het mandje gevuld met fleurige kleurtjes mee gebracht door een cliënt die blauw en grijs een beetje saai vond.

Afgelopen woensdag werd er druk gekletst en gebreid. Herinneringen worden opgehaald aan de goede oude tijd van truien, sjaals, mutsen en stevige sokken die werden gebreid.

De medicijnen voor Mevr. mag ik wel op de tafel zetten, ze heeft geen tijd. Ik zit zo heerlijk te breien zegt ze, ik kom helemaal tot rust.

Ziet er leuk uit toch?

Ik ga straks thuis direct de pennen weer opzoeken. Wanneer ik naar de tafel loop met haar medicijnen hoor ik zachtjes achter mij 'dag Marina' zeggen. Ik draai mij om en zie haar nog net door de schuifdeur verdwijnen. Lachend zeg ik tegen de breiende cliënt dat was mijn docent Geneesmiddelenkennis van 30 jaar geleden. Ik heb heel wat truien tijdens haar lessen gebreid. Echt waar zegt Mevrouw. Eigenlijk heel erg zeg ik, ze heeft het vast zwaar gehad met onze klas. Ik denk dat 1/3 van de klas naar haar zat te luisteren, 1/3 had voor het lesboek een roman en zag of hoorde niks door de leuke dokters in het boekje en 1/3 zat gebogen over een ingewikkeld brei patroon. Ik zie haar nog zo zitten, klein, fragiel en heel lief. Onrustig zat ze op haar stoel heen en weer te schuiven. Het boek plat voor haar op de tafel en terwijl ze zachtjes riep dames, dames, opletten, wreef ze met haar hand over het midden van het boek zodat het boek nog platter werd. Even keken we naar het bord om vervolgens weer verder te gaan met het lezen en onze breiwerkjes.

Regelmatig kom ik haar tegen bij de supermarkt, ze maakt altijd een praatje. Ze is trots dat ze nog steeds oud leerlingen tegen komt in het gezondheidscentrum.

Zou ze denken dat ik al 28 jaar overal en nergens aan het breien ben. Tijdens de na scholingen, werkoverleg, pauzes en dat ik nu de cliënten ook al aan het breien zet.

Ik durf er niet naar te vragen. Gelukkig geniet ze nu volop van haar oude dag en is onze lastige klas allang verleden tijd.

Wij zijn best trots op onze fleurige sjaal, gebreid door Jan en alleman tijdens een gezellig gesprek!

Tot later M@rina!

Speciale aanbieding!

Wat een toeval, deze week 40% korting!

Bagger recept

Met zijn tweetjes gaan wij een week op stap. Het is volstrekt normaal dat ons kroost op deze leeftijd niet meer met ons mee gaat, maar toch, het voelt een beetje kaal. Vriendin vraagt of ik alles al gepakt heb wanneer ik relaxed naar Expeditie Robinson zit te kijken. Morgen alleen nog de boodschappen doen en mijn tas inpakken. Tenminste ik ging ervan uit dat oudste en jongste in hun "studenten stad" blijven. Nu blijkt dat de één rijles “thuis” heeft en de ander de hulp van de ander nodig heeft bij haar project. De ruimte, het gereedschap en het testmateriaal wat ze nodig heeft ligt “thuis”.

Mijn "makkelijk" boodschappen doen wordt nu een beetje ingewikkelder. Ik wil tenslotte niet dat ze een lege koelkast aan treffen. 

Op het aanrecht leg ik het recept en de ingrediënten van Paulien’s Taco pannetje klaar. De kruiden potjes ben ik zelf nodig zodat ik de afgemeten hoeveelheid voor ze klaar zet in een bakje bij het recept. Een weekend taartje in de koelkast en nog even de t-shirts voor oudste weg strijken.

Voordat ik de deur achter mij dicht trek schrijf ik gauw een briefje. 

Waar blijf je nou roept manlief.
Ik krabbel snel;  Fijn weekend, taartje in kk, de kruiden in het bakje horen bij het recept!

Vlak voordat wij het land uitgaan appen we nog even en zetten daarna de Iphone’s  uit. Het voelt raar,  normaal haal ik ze vrijdag 's avonds van de trein. Ze zullen moeten lopen en komen in een leeg huis. Zouden ze al thuis zijn, even een internetmomentje. Hoe gaat het daar; Treinen zijn bagger, verder alles ok bericht oudste.... Einde mededeling...... De eerste dag bekijken wij een kasteel tussen de gezinnen met schreeuwende kinderen en mokkende pubers. Heerlijk, voor ons geen gemekker dat ze dat laatste torentje wel prima vinden om een overdosis kasteel te voorkomen. Wel krijg ik een berichtje met een fotootje van een komkommersalade. Leuk, ziet er lekker uit app ik terug. Hoe gaat het verder vraag ik. Goed is het antwoord. Is er een boek met de post gekomen? Geen idee antwoord jongste. Verder niks te vertellen probeer ik voorzichtig. Mama we zijn druk…..Wij hebben geen vakantie! Oeps. Zoonlief doet er een schepje boven op. Wij zijn bezig, kunnen jullie nog geen halve dag zonder ons! Wat denken ze wel niet, van mij geen vraag of reactie meer, mijn telefoon gaat nu uit. Tuurlijk kunnen wij wel zonder hen. Sterker nog, het is heerlijk, we kunnen doen en laten wat we willen. Wanneer wij lekker zitten te genieten van Paulien’s Taco pannetje komt er een apje binnen. Wat een bagger recept. Wij reageren niet.

Aan het eind van de dag krijg ik een foto van het kruiden bakje met de tekst: Waar zijn deze kruiden voor? Voor het baggerrecept whapt manlief terug.

Aha ik snap nu waarom het niet te eten was, ik zeg niks, ik heb vakantie, best pittig dat loslaten!

Later M@rina!

Ik kan niet wachten............

Wanneer wij na de kerkdienst blijven koffie drinken hebben bij ons aan tafel 2 kinderen haast. Ze moeten opschieten om op tijd bij de muziekvereniging te zijn.

Ik vraag aan hun moeder wat ze spelen. Ik speel zelf ook zegt de moeder, als ik nou zit te wachten of ik speel mee. Het is een soort  jeugdorkest met een paar volwassenen. Ze maakt mij nieuwsgierig.  Ik vertel haar dat ik tot mijn 21^ste net zoals haar op een Bugel heb gespeeld. Na ons trouwen ben ik door de verhuizing gestopt bij de muziekvereniging waar ik speelde. In mijn nieuwe woonplaats stortte ik mij in het jeugdwerk en werkte met verschillende diensten waardoor er niets meer van de muziek is gekomen.

Als ik een orkest hoor begint het altijd te kriebelen. Voor de grap zeggen we dan,  wegwezen voordat het virus toeslaat. Niet dat mijn gezin allergische is voor de fanfare. Het is meer dat het combineren van het drukke gezinsleven en de muziekvereniging een hoop stress zou geven. Het bloed begint te kriebelen. Al jaren fiets ik niet meer van judo naar ballet of van Okidoki naar zwemles. De diensten zijn vervallen en oppas zijn we niet meer nodig.

1983! Gevonden? Ik zit tweede rij met Bugel! 

De eerstvolgende repetitie ga ik met haar mee. Wanneer wij het dorpshuis binnen lopen voelt het heel vertrouwd. Er staat een Bugel voor mij klaar want ik moet meteen aan de slag. Volgens de dirigent is het net als fietsen dat verleer je niet. Ik ben bang dat ik er na 29 jaar geen geluid uit krijg. Weet ik de grepen nog wel, de kruizen en de mollen, hoe zat het ook al weer? We beginnen met de toonladder. Het eerste muziekstuk op de lessenaar is Frozen. Daar wordt ik blij van, mijn jongste ook als ik haar dit vertel, dat weet ik zeker. De luikjes in mijn hoofd gaan langzaam open. Ik weet de grepen nog, niet dat het klinkt, de amazuur ontbreekt en mijn lippen zijn niet getraind. Bij de A wordt het knijpen en hoger dan de B kan ik het nog even vergeten. Of ik het leuk vond vragen ze na afloop. Super leuk! Ik ben helemaal hyper. Moderne muziek en wat ben ik blij dat ik de noten nog ken. Ik blijf nog even om het groot orkest te horen. De voorzitter opent de avond met gebed en het voorlezen van het logboek. Ze beginnen met het spelen van een koraal. De geur van het dorpshuis, het klikken van de koffers en het geluid van de verschillende instrumenten brengt me terug in de tijd. Het voelt zo na 29 jaar. 

Volgende week weer? Zeker weten, ik kan niet wachten dat ik een Bugel mee krijg zodat ik flink kan oefenen. Een plek op het podium tussen de doorgewinterde muzikanten is nog lang niet aan de orde maar ik kan toch niet achter blijven bij die wijfies van 9 jaar die de sterren van de hemel spelen.

Tot Later M@rina!

Ben ik dan solidair?

Geen enkel hartje op mijn tijdlijn. Het is mijn eigen schuld, ik heb het berichtje niet door gestuurd. Net zoals ik het kaarsje met het roze strikje niet heb gedeeld, geen BH speciaal ontworpen voor Pink Ribbon heb gekocht. Wanneer ik berichtjes zoals het hartje negeer en wil deleten voel ik mij schuldig. Zou de afzender nu denken dat ik  niet solidair wil zijn. Dat ik niet mee leef met vrouwen met borstkanker? Wat bedoelt diegene die het hartje het world-wide-web opgooide met solidair zijn? Het is echt geen moeite, één druk op de knop en al mijn Facebookvrienden hebben zo'n berichtje binnen een nanoseconde in een pb’tje. Tussen mijn Facebook vrienden zit ook een Dominee, die er vast regelmatig bij stil staat in zijn gebeden, tijdens een huisbezoek of een afscheidsdienst. Mijn berichtje komt dan ook op de tijdlijn van mijn “musical buurvrouw” van een aantal jaar geleden. Zou ze het waarderen dat ik haar vraag om een hartje bij mij op de tijdlijn terug te plaatsen. Ze staat er vast elke dag bij stil als ze haar bh omdoet en ziet dat haar borst niet meer die borst is van 10 jaar geleden. En het komt op de tijdlijn van een moeder met volwassen dochter. Haar meisje was een jaar of 7 toen ze tijdens het rondbrengen van hapjes zo maar viel.

Het bleek een hersentumor. Ik ben mee geweest toen ze bestraald moest worden. Achter glas, ver van ons vandaan ging ze helemaal alleen de koepel in. Elke dag bij het stijlen van haar haarstukje wordt ze er aan herinnert. Zou ze het waarderen, dat ik door middel van een brandende kaars op mijn tijdlijn denk aan kanker. Misschien vraagt ze zich af waarom al die aandacht specifiek voor borstkanker. Kanker is kanker, of het nou darmkanker, botkanker of prostaatkanker is, kanker is een rot ziekte.

Wanneer ik Granisetron klaar maak voor een cliënt denk ik regelmatig aan mijn moeder. Ze slikte het ook om de misselijkheid tijdens de chemo’s te verminderen. Mijn moeder die ineens haar nagels ging lakken om het scheuren en het splijten te verminderen. Haar verminkte lichaam en haar kale koppie die ik zag tijdens de bestralingen krijg ik niet meer van mijn netvlies.

Wat is solidair zijn? Een roze bh dragen? Een hartje op mijn tijdlijn zetten? Of is het; het durven vragen hoe gaat het met je? Een kaartje sturen? Een bloemetje brengen? Iets lekkers voor ze bakken? De tranen drogen en naar hun verhaal luisteren?

Eén druk op de knop;
ben ik dan solidair, voel ik dan mee met de pijn, de misselijkheid, zie ik de plukken haar die uitvallen, het verdriet omdat je niet meer diegene bent die je was....... 

Wat is solidair, ik blijf het moeilijk vinden...

Later M@rina!

Nummer 160 zegt u het maar

De wachtkamer loopt langzaam vol. Het is een gezellig gekakel aan de leestafel waar pompoen recepten worden uit gewisseld. Twee mannen op leeftijd slaan elkaar gebroederlijk op de schouder en schudden elkaar de hand. Geen idee wie en wanneer is binnen gekomen. Ik loop van het schap naar de kast en van de kassa naar het magazijn waardoor ik niet zie wat er gebeurt. Wel hoor ik dat er een buitengewoon vriendelijke sfeer in de wachtkamer heerst.

Wie mag ik helpen? Ik denk dat u aan de beurt bent zegt een vriendelijke mijnheer tegen een wachtende. Oh nee hoor, ik ben nog lang niet aan de beurt. Hij wijst naar zijn vriendelijke gesprekspartner die volgens hem aan de beurt is. Wij kletsen zo nog wel even verder hoor zegt hij terwijl ik hem ga helpen.  

Meneer verteld dat hij bij de Rabobank eens een nummertje moest trekken terwijl er verder geen wachtenden waren. Ik denk terug aan mijn nummertjesautomaat avontuur. Het was niet zo mijn dag die dag. Er was een sterfgeval binnen onze familie. Ik was verdrietig en teleurgesteld en er niet helemaal bij met mijn gedachten. Als verrassing wilde ik oliebollen mee nemen om de boel een beetje op te vrolijken.

Nummer 160 zegt u het maar

De oliebollenkraam buiten was al opgeruimd maar  binnen waren oliebollen genoeg. Ik kom in een verlaten winkel met 1 medewerkster die het brood in het schap recht legt. Ik kuch een keer en loop wat heen en weer om gezien te worden. Ondertussen druppelen er wat mensen binnen. Ineens kijkt ze op; Volgende. Vrolijk vraag ik naar de oliebollen. Halverwege mijn zin wordt ik ruw onderbroken door 2 dametjes stijf in de krul en een man op leeftijd of ik dacht dat ik iedereen even voor kon gaan. Ik stond hier alleen verweer ik mij vol goede moed. U heeft geen nummertje getrokken dan bent u niet aan de beurt. Ik heb inderdaad geen nummertje getrokken omdat ik dat apparaat domweg niet heb gezien. Eerst een nummertje trekken tettert een krasse dame. Hulpeloos kijk ik naar de verkoopster. Ze haalt haar schouders op en zegt ik bemoei mij daar niet mee. Nummer 160 zegt u  het maar, zegt ze stoïcijns. Ik loop naar het nummertjes apparaat en zie ondertussen bon 170. Ik draai mij om en zeg; er zijn vast meer bakkers die lekkere oliebollen verkopen met behulpzame verkoopsters en aardige klanten. Bij de deur houd een man mij tegen. U krijgt mijn nummertje en ik trek opnieuw een nummertje. Mijn tranen zitten hoog, maar deze man wil ik niet teleurstellen. Triomfantelijk verlaten nummer 161, 162 en 163 de bakker. Ik koop mijn oliebollen, bedank de meneer en fiets zo hard ik kan naar huis. De lekkere smaak kon ik niet meer proeven.

Voor mij ook geen nummertjes automaat meneer, met zoveel vriendelijkheid zoals vandaag zijn we dat hier in “ons dorp” ook niet nodig.

Later M@rina!