Speciale aanbieding!

Wat een toeval, deze week 40% korting!

Bagger recept

Met zijn tweetjes gaan wij een week op stap. Het is volstrekt normaal dat ons kroost op deze leeftijd niet meer met ons mee gaat, maar toch, het voelt een beetje kaal. Vriendin vraagt of ik alles al gepakt heb wanneer ik relaxed naar Expeditie Robinson zit te kijken. Morgen alleen nog de boodschappen doen en mijn tas inpakken. Tenminste ik ging ervan uit dat oudste en jongste in hun "studenten stad" blijven. Nu blijkt dat de één rijles “thuis” heeft en de ander de hulp van de ander nodig heeft bij haar project. De ruimte, het gereedschap en het testmateriaal wat ze nodig heeft ligt “thuis”.

Mijn "makkelijk" boodschappen doen wordt nu een beetje ingewikkelder. Ik wil tenslotte niet dat ze een lege koelkast aan treffen. 

Op het aanrecht leg ik het recept en de ingrediënten van Paulien’s Taco pannetje klaar. De kruiden potjes ben ik zelf nodig zodat ik de afgemeten hoeveelheid voor ze klaar zet in een bakje bij het recept. Een weekend taartje in de koelkast en nog even de t-shirts voor oudste weg strijken.

Voordat ik de deur achter mij dicht trek schrijf ik gauw een briefje. 

Waar blijf je nou roept manlief.
Ik krabbel snel;  Fijn weekend, taartje in kk, de kruiden in het bakje horen bij het recept!

Vlak voordat wij het land uitgaan appen we nog even en zetten daarna de Iphone’s  uit. Het voelt raar,  normaal haal ik ze vrijdag 's avonds van de trein. Ze zullen moeten lopen en komen in een leeg huis. Zouden ze al thuis zijn, even een internetmomentje. Hoe gaat het daar; Treinen zijn bagger, verder alles ok bericht oudste.... Einde mededeling...... De eerste dag bekijken wij een kasteel tussen de gezinnen met schreeuwende kinderen en mokkende pubers. Heerlijk, voor ons geen gemekker dat ze dat laatste torentje wel prima vinden om een overdosis kasteel te voorkomen. Wel krijg ik een berichtje met een fotootje van een komkommersalade. Leuk, ziet er lekker uit app ik terug. Hoe gaat het verder vraag ik. Goed is het antwoord. Is er een boek met de post gekomen? Geen idee antwoord jongste. Verder niks te vertellen probeer ik voorzichtig. Mama we zijn druk…..Wij hebben geen vakantie! Oeps. Zoonlief doet er een schepje boven op. Wij zijn bezig, kunnen jullie nog geen halve dag zonder ons! Wat denken ze wel niet, van mij geen vraag of reactie meer, mijn telefoon gaat nu uit. Tuurlijk kunnen wij wel zonder hen. Sterker nog, het is heerlijk, we kunnen doen en laten wat we willen. Wanneer wij lekker zitten te genieten van Paulien’s Taco pannetje komt er een apje binnen. Wat een bagger recept. Wij reageren niet.

Aan het eind van de dag krijg ik een foto van het kruiden bakje met de tekst: Waar zijn deze kruiden voor? Voor het baggerrecept whapt manlief terug.

Aha ik snap nu waarom het niet te eten was, ik zeg niks, ik heb vakantie, best pittig dat loslaten!

Later M@rina!

Ik kan niet wachten............

Wanneer wij na de kerkdienst blijven koffie drinken hebben bij ons aan tafel 2 kinderen haast. Ze moeten opschieten om op tijd bij de muziekvereniging te zijn.

Ik vraag aan hun moeder wat ze spelen. Ik speel zelf ook zegt de moeder, als ik nou zit te wachten of ik speel mee. Het is een soort  jeugdorkest met een paar volwassenen. Ze maakt mij nieuwsgierig.  Ik vertel haar dat ik tot mijn 21^ste net zoals haar op een Bugel heb gespeeld. Na ons trouwen ben ik door de verhuizing gestopt bij de muziekvereniging waar ik speelde. In mijn nieuwe woonplaats stortte ik mij in het jeugdwerk en werkte met verschillende diensten waardoor er niets meer van de muziek is gekomen.

Als ik een orkest hoor begint het altijd te kriebelen. Voor de grap zeggen we dan,  wegwezen voordat het virus toeslaat. Niet dat mijn gezin allergische is voor de fanfare. Het is meer dat het combineren van het drukke gezinsleven en de muziekvereniging een hoop stress zou geven. Het bloed begint te kriebelen. Al jaren fiets ik niet meer van judo naar ballet of van Okidoki naar zwemles. De diensten zijn vervallen en oppas zijn we niet meer nodig.

1983! Gevonden? Ik zit tweede rij met Bugel! 

De eerstvolgende repetitie ga ik met haar mee. Wanneer wij het dorpshuis binnen lopen voelt het heel vertrouwd. Er staat een Bugel voor mij klaar want ik moet meteen aan de slag. Volgens de dirigent is het net als fietsen dat verleer je niet. Ik ben bang dat ik er na 29 jaar geen geluid uit krijg. Weet ik de grepen nog wel, de kruizen en de mollen, hoe zat het ook al weer? We beginnen met de toonladder. Het eerste muziekstuk op de lessenaar is Frozen. Daar wordt ik blij van, mijn jongste ook als ik haar dit vertel, dat weet ik zeker. De luikjes in mijn hoofd gaan langzaam open. Ik weet de grepen nog, niet dat het klinkt, de amazuur ontbreekt en mijn lippen zijn niet getraind. Bij de A wordt het knijpen en hoger dan de B kan ik het nog even vergeten. Of ik het leuk vond vragen ze na afloop. Super leuk! Ik ben helemaal hyper. Moderne muziek en wat ben ik blij dat ik de noten nog ken. Ik blijf nog even om het groot orkest te horen. De voorzitter opent de avond met gebed en het voorlezen van het logboek. Ze beginnen met het spelen van een koraal. De geur van het dorpshuis, het klikken van de koffers en het geluid van de verschillende instrumenten brengt me terug in de tijd. Het voelt zo na 29 jaar. 

Volgende week weer? Zeker weten, ik kan niet wachten dat ik een Bugel mee krijg zodat ik flink kan oefenen. Een plek op het podium tussen de doorgewinterde muzikanten is nog lang niet aan de orde maar ik kan toch niet achter blijven bij die wijfies van 9 jaar die de sterren van de hemel spelen.

Tot Later M@rina!

Ben ik dan solidair?

Geen enkel hartje op mijn tijdlijn. Het is mijn eigen schuld, ik heb het berichtje niet door gestuurd. Net zoals ik het kaarsje met het roze strikje niet heb gedeeld, geen BH speciaal ontworpen voor Pink Ribbon heb gekocht. Wanneer ik berichtjes zoals het hartje negeer en wil deleten voel ik mij schuldig. Zou de afzender nu denken dat ik  niet solidair wil zijn. Dat ik niet mee leef met vrouwen met borstkanker? Wat bedoelt diegene die het hartje het world-wide-web opgooide met solidair zijn? Het is echt geen moeite, één druk op de knop en al mijn Facebookvrienden hebben zo'n berichtje binnen een nanoseconde in een pb’tje. Tussen mijn Facebook vrienden zit ook een Dominee, die er vast regelmatig bij stil staat in zijn gebeden, tijdens een huisbezoek of een afscheidsdienst. Mijn berichtje komt dan ook op de tijdlijn van mijn “musical buurvrouw” van een aantal jaar geleden. Zou ze het waarderen dat ik haar vraag om een hartje bij mij op de tijdlijn terug te plaatsen. Ze staat er vast elke dag bij stil als ze haar bh omdoet en ziet dat haar borst niet meer die borst is van 10 jaar geleden. En het komt op de tijdlijn van een moeder met volwassen dochter. Haar meisje was een jaar of 7 toen ze tijdens het rondbrengen van hapjes zo maar viel.

Het bleek een hersentumor. Ik ben mee geweest toen ze bestraald moest worden. Achter glas, ver van ons vandaan ging ze helemaal alleen de koepel in. Elke dag bij het stijlen van haar haarstukje wordt ze er aan herinnert. Zou ze het waarderen, dat ik door middel van een brandende kaars op mijn tijdlijn denk aan kanker. Misschien vraagt ze zich af waarom al die aandacht specifiek voor borstkanker. Kanker is kanker, of het nou darmkanker, botkanker of prostaatkanker is, kanker is een rot ziekte.

Wanneer ik Granisetron klaar maak voor een cliënt denk ik regelmatig aan mijn moeder. Ze slikte het ook om de misselijkheid tijdens de chemo’s te verminderen. Mijn moeder die ineens haar nagels ging lakken om het scheuren en het splijten te verminderen. Haar verminkte lichaam en haar kale koppie die ik zag tijdens de bestralingen krijg ik niet meer van mijn netvlies.

Wat is solidair zijn? Een roze bh dragen? Een hartje op mijn tijdlijn zetten? Of is het; het durven vragen hoe gaat het met je? Een kaartje sturen? Een bloemetje brengen? Iets lekkers voor ze bakken? De tranen drogen en naar hun verhaal luisteren?

Eén druk op de knop;
ben ik dan solidair, voel ik dan mee met de pijn, de misselijkheid, zie ik de plukken haar die uitvallen, het verdriet omdat je niet meer diegene bent die je was....... 

Wat is solidair, ik blijf het moeilijk vinden...

Later M@rina!

Nummer 160 zegt u het maar

De wachtkamer loopt langzaam vol. Het is een gezellig gekakel aan de leestafel waar pompoen recepten worden uit gewisseld. Twee mannen op leeftijd slaan elkaar gebroederlijk op de schouder en schudden elkaar de hand. Geen idee wie en wanneer is binnen gekomen. Ik loop van het schap naar de kast en van de kassa naar het magazijn waardoor ik niet zie wat er gebeurt. Wel hoor ik dat er een buitengewoon vriendelijke sfeer in de wachtkamer heerst.

Wie mag ik helpen? Ik denk dat u aan de beurt bent zegt een vriendelijke mijnheer tegen een wachtende. Oh nee hoor, ik ben nog lang niet aan de beurt. Hij wijst naar zijn vriendelijke gesprekspartner die volgens hem aan de beurt is. Wij kletsen zo nog wel even verder hoor zegt hij terwijl ik hem ga helpen.  

Meneer verteld dat hij bij de Rabobank eens een nummertje moest trekken terwijl er verder geen wachtenden waren. Ik denk terug aan mijn nummertjesautomaat avontuur. Het was niet zo mijn dag die dag. Er was een sterfgeval binnen onze familie. Ik was verdrietig en teleurgesteld en er niet helemaal bij met mijn gedachten. Als verrassing wilde ik oliebollen mee nemen om de boel een beetje op te vrolijken.

Nummer 160 zegt u het maar

De oliebollenkraam buiten was al opgeruimd maar  binnen waren oliebollen genoeg. Ik kom in een verlaten winkel met 1 medewerkster die het brood in het schap recht legt. Ik kuch een keer en loop wat heen en weer om gezien te worden. Ondertussen druppelen er wat mensen binnen. Ineens kijkt ze op; Volgende. Vrolijk vraag ik naar de oliebollen. Halverwege mijn zin wordt ik ruw onderbroken door 2 dametjes stijf in de krul en een man op leeftijd of ik dacht dat ik iedereen even voor kon gaan. Ik stond hier alleen verweer ik mij vol goede moed. U heeft geen nummertje getrokken dan bent u niet aan de beurt. Ik heb inderdaad geen nummertje getrokken omdat ik dat apparaat domweg niet heb gezien. Eerst een nummertje trekken tettert een krasse dame. Hulpeloos kijk ik naar de verkoopster. Ze haalt haar schouders op en zegt ik bemoei mij daar niet mee. Nummer 160 zegt u  het maar, zegt ze stoïcijns. Ik loop naar het nummertjes apparaat en zie ondertussen bon 170. Ik draai mij om en zeg; er zijn vast meer bakkers die lekkere oliebollen verkopen met behulpzame verkoopsters en aardige klanten. Bij de deur houd een man mij tegen. U krijgt mijn nummertje en ik trek opnieuw een nummertje. Mijn tranen zitten hoog, maar deze man wil ik niet teleurstellen. Triomfantelijk verlaten nummer 161, 162 en 163 de bakker. Ik koop mijn oliebollen, bedank de meneer en fiets zo hard ik kan naar huis. De lekkere smaak kon ik niet meer proeven.

Voor mij ook geen nummertjes automaat meneer, met zoveel vriendelijkheid zoals vandaag zijn we dat hier in “ons dorp” ook niet nodig.

Later M@rina!

Het station heeft vele gezichten!

Op een overvol station stap ik uit. Jongste staat al even te wachten op mij. Uit de verte zie ik haar staan. Het is één en al levendigheid bij de piano. Behalve spelende en zingende jongeren staat er een bank met een paar schemerlampen met in het midden een salontafel met knotten wol erop. Een paar stoere jongens zitten mutsjes te breien voor het Nationaal Ouderen Fonds. Wij ploffen bij ze op de bank en breien een paar pennen voor de heren zodat de  steken er weer soepeltjes op staan.

Voordat wij de bus naar Theater Amsterdam pakken gaan we eerst ergens eten. Vanavond staat de voorstelling Anne Frank op het programma.

Het prachtig nieuw theater heeft een decor van de Prinsengracht op ware grootte. Voor gesloten schermen begint de voorstelling met een korte dialoog tussen Anne en haar zus Margot. Anne verteld over haar droom: Parijs! Voordat je het weet draaien de schermen open en zitten wij in Parijs. Anne ontmoet in het café een uitgever. Na een korte onderhandeling besluit Anne het verhaal aan hem en daardoor aan ons te vertellen.

Wij worden mee genomen in het dagboek van Anne Frank. We maken het vluchten met de weinige spullen in het holst van de nacht mee. De poes die moet achter blijven.

Het leven in een te kleine ruimte met geblindeerde ramen om niet ontdekt te worden.  Muisstil zijn, de ergernissen, de verveling, het doordraaien,  je soms veilig voelen maar tegelijkertijd ook heel bang zijn.

Na twee lange jaren in het Achterhuis is de veilige verstop plaats verraden. De familie wordt van elkaar gescheiden. Haar vader verteld voor een gesloten decor hoe hij van zijn vrouw en meisjes werd gescheiden en hoe zij vervolgens aan hun einde kwamen.

Het is heel stil in de zaal,  her en der hoor je gesnif. De tranen lopen over mijn wangen.

De schermen gaan nog eenmaal open. Anne huppelt helemaal naar voren; dit was mijn verhaal, ze verteld wat het schrijven voor haar heeft betekend en legt haar dagboek neer.

Over een besneeuwd treinspoor loopt ze van ons weg.

De tranen zitten hoog als wij tussen het gekakel van de schoolklas terug lopen naar de bus. De scholieren maken zich druk over de humor die erin zat, zo kun je het toch niet serieus nemen mijnheer. Het is toch maar toneel zegt een ander. Bovendien best lang geleden.

Op Centraal lopen wij richting onze bus naar Noord.

Kijk mam; zegt jongste, wijzend naar een bus waar gereserveerd op staat.

Wat is er met die bus vraag ik haar. Zie je die mensen daar in uniform en BHV tas.

Ze staan hier elke dag, ze vangen de vluchtelingen op die aankomen op Centraal.

Gisteren zag ik 9 mensen in de bus zitten………elke dag is anders.

Elke dag opnieuw zijn er vluchtelingen zoals Anne!

Opnieuw rollen er tranen over mijn wangen.

Tot later M@rina!

Nog leuker tot Facebooks! Minuut van Marina

Save the world

Aan de linkerkant voel ik de klimop van de schutting aan mijn zij spiegeltje blijven hangen Aan de rechterkant zwiept een enorme hortensia tak omhoog. Ons steegje is smal en de bloemen aan weerszijden groeien weelderig. Pok. Wat was dat, in mijn achter uitkijkspiegel zie ik de lantaarnpaal behoorlijk heen en weer zwiepen. Shit. Ik durf niet te kijken, dat doen de buren wel, er zit er vast wel 1 voor het raam. Bij de brievenbus loop ik een rondje om de auto en zie gelukkig geen schade, de knoert van een trekhaak heeft mij vast gered. ’s Avonds bel ik bij beide buren aan of ik het groen iets mag inkorten. Al kletsend met de buurvrouw op leeftijd ga ik aan de slag met de heggenschaar. Buurvrouw zag het gebeuren en vraagt zich af of de lantaarnpaal nog gaat om vallen. Tuurlijk niet buurvrouw, dan was dat al lang gebeurt. Ik vraag haar of ze zich nog die keer kan herinneren dat er een lantaarnpaal door de straat lag.
Het was een bloedhete zomernacht. De ramen en deuren stonden zo wijd mogelijk open en je had zo min mogelijk aan in bed. Rond de klok van drie hoorden wij een enorme knal, stil bleven we liggen. Oudste rent onze slaapkamer binnen. Kom, gauw, een botsing. Wij sprinten naar zijn kamer en zien een auto en een enorme lantaarnpaal op straat liggen.

Wij vliegen naar buiten om te kijken of wij eerste hulp moeten verlenen. Dat dacht de hele buurt en de hele buurt had zo min mogelijk aan vanwege de hitte. Daar staan wij met zijn allen in een hemdje en onderbroek, jaren 30 bloemetjes nachtjaponnen en veel te strakke boxer shorts. In de auto zit een man en een schaars geklede dame.Met een rot gang was  hij over de brug de straat in gereden en de bocht uit gevlogen. De lantaarnpaal is afgebroken en ligt tot ver in de straat. Voordat iemand iets kan doen start hij de auto en rijdt verder. Ver komt hij niet. De onderkant van de carburateur heeft een enorme dreun gehad en het kokende water stroomt over de straat. 15 meter verderop zien wij hem uit de auto springen. Zijn passagier is van lichte zeden en hij wil haar redden. De alcohol in zijn bloed doet hem niet zo stevig meer op de benen staan en zijn luidruchtige reddingsactie lijkt op die van een dronken Romeo en Julia. Als jij niet met mij mee gaat dan spring ik in de gracht. Spring maar lekker denkt de dame van lichte zeden dan kan ik tenminste weer terug naar mijn stekkie.

Leuk stukje straat theater in het holst van de nacht. Buurman normaliter in recherche kostuum belt zijn collega’s die er erg snel zijn. Het was een kort maar krachtige voorstelling. We duiken allemaal lachend het bed weer in. Best een potsierlijk gezicht om met je buurtjes in nachtkledij op straat te staan.

Blij dat ik niet zoveel publiek had .

Tot later M@rina!

Gezellig om je te ontmoeten op Minuutvanmarina