Tuurlijk........met liefde...

In 8 dagen tijd heb ik tig wc’s en badkamers gepoetst. Ik kan geen fles Ajax meer zien. De tube hand crème is bijna leeg en mijn nagels hoef ik voorlopig niet te vijlen. Door de verhuizingen reden wij van hot naar her en hebben minstens 3000 kilometer op de teller staan. Oudste is gesetteld in de lichtstad en jongste heeft de hoofdstad verlaten voor een exchange in Zweden. Omdat ze graag iets meer mee wilde dan 2 koffers besluiten we haar te brengen. Tuurlijk snap ik haar! Ze kan geen 5 maand zonder gitaar, printer, senseo apparaat + koffiepads en een tas vol schoenen en niet te vergeten haar Letse pantoffeltjes met strikje, de heerlijk warme Cosys en hoe toepasselijk Zweedse sloffen. In Amsterdam tref ik het bed aan vol met dozen, koffers en tassen. Terwijl jongste de koelkast inspecteert til ik me een lap lazarus aan al die zooi van drie hoog naar beneden.

De dag na aankomst begint meteen de introductie. Manlief brengt haar naar school, “niet naar het stoeltje zoals 15 jaar geleden”, maar tot op de hoek waar ze met mede student heeft afgesproken.

Rond 12.00 uur gaan wij naar het kantoor om de sleutel van haar kamer te halen.

We treffen een bordje op de deur; Monday 8.30 – 11.30. Waar is het mailtje. Er staat toch echt 12.00 uur. Een vriendelijk lachende dame met in haar hand een sleutel en een brief loopt richting kantoor. Zal zij….nee…helaas. We leggen snel ons probleem voor. Haar vriendin Dorien werkt er die zal ze voor ons bellen. Helaas, Dorien heeft lunchpauze. Ze kent nog iemand die weer iemand kent die daar ook werkt. Ze krijgt contact en gooit haar charme in de strijd. Binnen 10 minuten zwaait de deur open en een vriendelijk “come in” volgt. Misverstand. In no time staan wij met de sleutels en welkomst-map voor de studentenflat 500 meter verder op.We sjouwen de eerste lading meteen mee naar binnen. De sleutel past prima maar de deur gaat niet van het slot. Zouden we in het cijferblok het kamernummer moeten toetsen opper ik. Nee, dat is nooit zo zegt manlief stellig. Dat blok zit er toch niet voor niets. Wat we ook proberen, de deur blijft gesloten. Het lijkt wel een escape room en daar ben ik niet goed in. Manlief gaat terug naar het kantoor en ik ga op de trap zitten wachten. De één na de andere student hobbelt om mij en de koffers heen. Met een brede smile komt manlief terug, je hebt deels gelijk, ze waren de unieke code vergeten te geven. De deur springt open en het eerste wat ik zie is een prachtige wand met Japanse vouwkunst en onder de kapstok heel veel schoenen met voor elke deur slofjes of slippers.
Terwijl wij de ruimte in ons op nemen komt er een WhatsApp..
Waar zijn jullie, lukt het of moet ik me zorgen maken.

Alles onder controle hier.

Foto?

Ik whatsap de Japanse muur door.

Wowww mooi....
Maak je mijn kamer al een beetje klaar....
Dat mag je lekker zelf doen......
Mijn bedje maak je toch wel op……

Je bedje…….tuurlijk……..met liefde……..

Tot later M@rina!

Jongste gaat proberen ons op de hoogte te houden door whtasap, Instagram en een vlog...

Dutchie in Zweden

De aanbiedingen stromen binnen......

Na ruim 25 jaar valt het dagblad niet meer bij ons op de deurmat. Geen fiets meer met de onbekende die voor dag en dauw de krant door de brievenbus schuift. De guldens werden euro’s en daar boven op de inflatie correctie zorgde er samen voor dat er zo langzamerhand jaarlijks voor 400 euro op de deurmat stuiterde. Wanneer ik over het bedrag mopper verteld jongste mij dat ouders van een huisgenoot met hetzelfde dilemma zaten. Tijdens het opzeggen kregen ze meteen een tegen aanbieding van 50% korting voor het aankomende jaar. Tuurlijk voor het geld heb ik veel leesplezier, kom leuke culturele activiteiten tegen, ben voor dag en dauw op de hoogte van het laatste nieuws en niet te vergeten het sudokuutje voor onder de koffie. Maar potjandriedubbeltjes na 25 jaar trouw te zijn geweest wil ik ook wel eens een aanbieding. Ik ga bellen en kijken wat ze zeggen. 

 Hier krijg je spijt van zegt manlief, je bent diegene hier in huis die de krant spelt, er van alles uitscheurt en dingen deelt. Maar protesteer ik; hoe vaak heb ik al niet iemand namens de krant de krant cadeau gedaan, doe mij ook eens een voordeeltje. De dame van de abonnement service zegt vol meelij; Volgens mij  hoor ik aan u stem dat u het best verdrietig vind om de krant op te zeggen. Ah dat is een inkoppertje. Inderdaad ik ben best verdrietig antwoord ik gewiekst, maar helaas de krant is zo langzamerhand onbetaalbaar. Ach en wee, ze wil mij graag helpen door met mij mee te denken en een tijdelijke aanbieding te schenken. Ze begint voorzichtig allerlei getalletjes op een rijtje te zetten en hardop te rekenen. Snel pak ik een calculator en reken met haar mee. Met haar aanbieding gaat het mij maar liefst 4 euro per 3 maanden schelen. Op jaarbasis dus 16 euro, dat vind ik geen knalaanbieding. Ze trekt het blik met aanbiedingen verder open en komt met plan B, nu krijg ik de krant de eerste 2 weken gratis en de rest van het jaar betaal ik bedrag x. Snel reken ik mee, aftrekken, delen, vermenigvuldigen, ook nu kom ik uit op een voordeel van 16 euro per jaar. Oh, hoor ik voorzichtig aan de andere kant van de lijn.

U heeft gelijk maar plan C is echt te gek. Het eerste kwartaal krijgt u x aantal % korting en daarna….."Eh Mevrouw ik geloof dat u beter kunt rekenen dan ik dat kan" hoor ik haar bedeesd zeggen. "Op dit moment kan ik niet echt iets voor u betekenen". Of ze het mag terug koppelen en later terug bellen. Prima, maar voor nu wil ik wel graag dat u het abonnement stop zet. Behalve de bevestigingsmail heb ik niets meer van de dame in kwestie gehoord.

Ondertussen stromen de aanbiedingen binnen, mijn eerste 14 dagen gratis krant zijn onderweg……

Tot later M@rina!

Ik ben het spoor even bijster..........

Of ik mee wil discussiëren met de redactie van het blad “Spoor”. Ach, waarom niet. Vorige week maandag ging ik met mijn thuisopdracht onder de arm richting Zwolle. Aan gekomen verteld een robot stem mij dat de deur open gaat en ik naar de tweede verdieping mag gaan. Daar zie ik een aantal wachtenden druk discussiëren. De gespreksleider gaat ons voor naar de ruimte. Hij wijst ons op de redactieleden en de notulist achter het geblindeerde raam en niet te vergeten de camera’s die op ons gericht zijn. Of ik het spits wil afbijten in het voorstel rondje. Halverwege het woord getrouwd klinkt er twee stoelen verderop; “Ik had het kunnen weten….” Panellid naast mij verteld met een brede smile over zijn job als project manager zonder rijbewijs en auto. Afgelopen zomer is hij met zijn gezin vanuit Denemarken met de trein op de boot gegaan. Het was een spannende onderneming. René twee stoelen verderop zit te popelen om te vertellen dat hij single is. Hij valt van het ene in het andere project als headhunter en coach en sinds kort is hij ook beschikbaar als stage begeleider.

De deur zwaait open. Een dame in een mega groene jas en dito groene oversized blouse stapt binnen. Hé hé ik ben er, ik ben Charlotte, ik zou eigenlijk helemaal niet komen maar ik werd gebeld. "Welkom, neem plaats, we zijn net begonnen met een voorstel rondje". Gut mag ik even bij komen, ik moet er even in komen hoor, zo ben ik. "Geen probleem, wij gaan rustig verder". Aan de beurt is de docente Nederlands; ik zit hier als consument en niet als docent. Maar; “Ik wordt met dt” op het formulier wil ik het wel even over hebben. Waar kent ze Janien naast haar toch van? De goedlachse peuter speelleidster Janien zou het niet weten. Charlotte breekt even in, we mogen niet mompelen of met een hand voor de mond murmelen, ze is slechthorend. Mirjam die nu net aan de beurt is wilde ons dezelfde vraag stellen. Ze is ook slechthorend, of we ook rekening met haar willen houden. Op dit moment is ze door bijzondere omstandigheden niet in de gelegenheid om te treinen. Of ze mag melden dat ze het niet eerlijk vind dat de kids regeling tot 11 jaar is. Voor het oudste kind van haar partner vervalt nu de regeling waardoor de bijzondere omstandigheden voor hen nu nog moeilijker worden. Charlotte is gesetteld; ik ben ook single verteld ze blij. Ze zit bij veel clubjes en schrijft zich in voor zo veel mogelijk nieuwsbrieven om geen aanbieding te missen. Bedoel je clubjes zoals Facebook vraagt de head hunter. Welnee, ik ben lid van groen,  het is nogal ingewikkeld, we zagen veel boompjes om, had je niet gedacht hé.  Gek hé lid zijn van groen, tja zo ben ik. Ben je dan een boswachter? Boswachter? Neu, beeldend kunstenaar! 

Wat vinden jullie van “Spoor”?  gaat de gespreksleider verder.

Oh ja, dat was het waar ik voor was gekomen.

Werkelijk waar ik ben het spoor even bijster……..

Tot Later M@rina!

Schuinachterbuurmeisje is een TOP voorbeeld!

Wanneer ik zo rond half 8 op de fiets stap is het best nog donker. Regelmatig kom ik om de hoek mijn schuinachterbuurmeisje tegen met haar kleine schattige hondje. Twee turven hoog, in haar hand heeft ze een stukje keukenrol en een plastic zakje. Ze huppelt vrolijk de dag tegemoet. Als ik nog even achterom kijk zie ik haar bukken en het drolletje keurig oppakken en in het plastic zakje doen. Top, schuinachterbuurmeisje wat ben jij een kanjer!

Op facebook verscheen gister een foto van een wijk verderop; Welke Aso heeft zijn hond hier laten schijten….

In mijn gedachten ga ik terug naar jaren geleden. Samen met vriendin, mannen en onze kids zijn we een weekje aan het kamperen en genieten wij van zon, zee en strand.

We zoeken schelpjes, verzamelen strandafval en maken een enorm zandkasteel. De mannetjes graven er een enorm grachten stelsel omheen. De mini-dames zijn van het pimpen met schelpjes en halen voor de mannen emmertjes water zodat de grachtengordel niet droog komt te staan. Vanaf een afstandje bekijken wij het schouwspel. Het is rustig op het strand, ruimte genoeg voor iedereen.

De rust wordt verstoord door een hoop gezelligheid van een keurige vader en moeder met hun 3 puberkinderen.

Ze gooien met een balletje waar hun schattige viervoeter, je weet wel uit de page reclame, achter aan rent. Zullen wij over 10 jaar ook met zulke slungelige pubers over het strand lopen, vragen wij ons lachend af. Ze komen dichter bij, de viervoeter rent met grote sprongen over ons picknick kleedje, bulderend gelach van de keurige familie volgt. Wij vinden het iets minder leuk. De page hond rent naar onze kids, ze kijken verschrikt omhoog, jongste neemt de benen die heeft het niet op honden. Wat gaat er nu gebeuren. Page hond stopt en vertrapt de grachtengordel om midden op het kasteel een Zeeuwse bolus achter te laten. Wij staan perplex, vinden jullie dit normaal roepen wij. Ze kijken niet op of om. Ik pak de schep van jongste en been met grote passen naar de keurige moeder toe die het bijna in haar broek doet van het lachen. Alstublieft zeg ik tegen haar. Ja, wat moet ik daar mee, uitdagend kijkt ze mij aan. Hier mee ga jij nu die enorme drol van jouw schattige viervoeter van het kasteel halen. Waar moet ik die drol laten? Waar moet ik die drol laten? Weet je, op dat bord staat tot en met april honden aan gelijnd en daarna verboden voor honden en nu vraag je aan mij; Waar moet ik die drol laten?  Met tegen zin graaft ze een ieniemieni gat. Vol verontwaardiging kijken de kinderen haar aan als ze de drol komt halen. Her en der veegt ze het zand weer op de plek. Zo goed; vraagt ze met een klein stemmetje terwijl ze mij de schep terug geeft?
Wat vind je er zelf van…….

Misschien leuk om posters te plakken met mijn huppelende schuinachterbuurmeisje en haar hondje... Ze is een top voorbeeld!

Later M@rina!

Geef ik nu een peepshow?

Afgelopen zondag was het fantastische schaats weer. Heerlijke vrieskou met een stralende zon. Helaas, de ijsvloer ontbrak. Jongste en ik hadden zin aan fietsen en schaatsen, waar kan dat beter dan in Amsterdam.

Bestemming bereikt.....

 We gooien de fiets achter in de auto en rijden naar haar woonplekje in Amsterdam-Noord. Vandaar uit gaan we op de fiets richting het Museumplein waar tot en met februari een mooie ijsvloer ligt. We zien een gezellig bruggetje over het ijs, boompjes met gouden lampjes, uitzicht op het rijksmuseum en de warme chocomelk met slagroom die ons van alle kanten toe lacht. Kan het nog leuker. Voordat wij de baan op gaan willen wij eerst naar de wc. Nu zijn wij best makkelijke plassers, maar een beetje comfort en hygiëne is niet onbelangrijk. Op het Museumplein zit een leuk koffietentje waar je tegen betaling van €0,50 gebruik mag maken van het toilet.

Het bonnetje geeft weer €0,50 korting op de rekening in het café. Het ziet er spik en span uit, ruikt fris en is opgeleukt met leuke kleurtjes en frisse planten. We gooien de muntjes in het apparaat en lopen door het toegangspoortje. Twee wc’s  zijn bezet en de derde wordt net schoon geboend.Vanuit de bezette wc’s komt een hoop kabaal. De dames roepen van alles naar elkaar en gieren het uit van het lachen. We snappen het. De deuren van de wc zijn van matglas. Elke beweging die de dames op de wc maken zien wij als een schimmenspel door het matglas heen. Staan, zitten, bips afvegen, prullenbakje openen, jas aan doen.....

Ooit verkozen tot mooiste wc van de BENELUX!

Er wordt door gespoeld, de hand gaat naar het slot en meteen wordt het "mat" "helder" glas. We zijn aan de beurt. OMG nu kan ik achter elke boom plassen maar plassen in een wc met een deur van matglas. De dames uit een één of ander ver land vragen lachend aan ons of dit normaal is in Dutch of ze wel echt op een openbare wc zaten of dat ze in een sexshop zijn terecht gekomen. Hoezo Dutch, dacht het niet; So sorry lady’s, it is not my cup of tea. Jongste schiet stilletjes de wc in. De hoge nood wint, ik ga naar binnen maar beweeg zo min mogelijk. Ik hoor wachtenden lachen. Het plassen lukt niet echt. Heb ik nu werkelijk waar 50 cent betaald om eerst naar een soort van “wc-peepshow” te kijken om er vervolgens nu zelf één weg te geven.

Ik denk dat ik het heel lang kan ophouden vandaag.

Tot Later M@rina!

Onze straat is volop in beweging......

Het afgelopen half jaar viel het één na het andere flyertje van een makelaar in de brievenbus. Ik weet de tekst niet meer precies maar zoiets als; “Er staat iets verderop bij uw in de straat een huis te koop”, “er zit beweging in uw straat” of was het nou “uw straat is in beweging”. Van de eerste tekst zal wel de bedoeling zijn; zegt het voort, zegt het voort en bij de tweede tekst zie je dat er op het “Te Koop bord” nu een grote rode sticker “Verkocht” prijkt. Wat een gedoe verhuizen, alles inpakken, behangen, schuren en schilderen. Wij blijven zitten waar we zitten en pakken de badkamer grondig aan. Van het één kwam het ander, er liggen nu nog een paar rot karweitjes in de keuken op ons te wachten. We waren verrast dat er het afgelopen jaar in no time bij 3 huizen een bord met; Te Koop in de tuin kwam te staan en ook nog huizen in de stille verkoop gingen.

Ben je de buren aan het wegpesten, werd me meerdere keren gevraagd. Daar heb je het al, wat denk je zelf? FF serieus,  wat is er aan de hand bij jullie in de straat? Niks, er is niks aan de hand, een samen loop van omstandigheden. De één wil groter, de ander wil kleiner, de volgende gaat naar een aanleun en een buuf heeft extra zorg in het verpleeghuis nodig. Niks aan de hand, onze straat is volop in beweging. Mijn buurtjes zijn na ruim tien jaar naast ons afgelopen maandag vertrokken. Dat is niet niks. We kenden elkaars geluiden, we waren elkaars eerste hulplijn bij nood, buuf schrikt niet als ze om 23.30 uur nog snelle hakjes hoort achter het huis. Buuf kent onze puber geluiden en de vrolijke stemmetjes  van mijn buurkindjes op weg naar school is mijn allerlaatste wekker signaal op mijn vrije dag.  Ons konijn en buurkonijn hebben regelmatig stampvoetend contact in morse seinen. 11 november zorgt buuf al jaren voor veel levendigheid, voor de laatste keer werd er bij ons in de straat door de “club van buuf” af gesproken. Het is de allereerste Sint Maarten optocht voor hun jongste telg Roos. Afgelopen zondag gingen ze over, maandag kreeg ik een berichtje van Roos en haar familie, ze hebben heerlijk geslapen in het nieuwe huis. Het is er heel stil. Wanneer ik donderochtend in het schemer naar buiten kijk zie ik een slinger hangen voor het raam aan de overkant. Hoera een jongen.  Ik Whatsapp schuinoverbuurvrouw; de kleine bij jullie buurtjes geboren, al wat gehoord, alles goed……

Jongetje? Heb je goed gekeken? (-: Hahaha meisje! Roos is maandag geboren! Whatsapt buuf terug.

Onze straat is in beweging, volop dat is een ding wat zeker is. Op dezelfde dag wanneer buurmeisje Roos de straat heeft verlaten verwelkomen we een mooi nieuw Roosje.
Hoe leuk!

En onze nieuwe buren…….ben best nieuwsgierig…….’t gaat vast goed komen!
Tot later M@rina!

Andersom?

Het heerlijke herfstzonnetje zorgde er voor dat manlief en ik de wandelschoenen aan trokken om een rondje Meppel te doen. Wij verlieten het centrum voor een mooie route door het Reestdal langs houtwallen, de verhalenpaal, het laarzen pad en sloot kanten vol bloemen. Wij trekken ons zelf met het pontje over de Reest om vervolgens weer terug te wandelen naar huis.

Ruim 10 km op de stappenteller, dat verdient een ijsje.

Bij de ijssalon vraagt een mijnheer om twee hoorntjes met ieder twee bolletjes. Hij noemt de eerste twee smaken. Het ijsmeisje schept op elk hoorntje één bolletje.

Oh, dat was niet de bedoeling, deze twee bolletjes moesten op 1 hoorntje, op het andere hoorntje wilde ik eigenlijk……... ach weet je wat; zegt mijnheer, je schept nu nog twee bolletjes maar andersom…. Andersom zegt het ijsmeisje?

Bijschrift toevoegen

Ja andersom, nu op het ene hoorntje Bosbes en op het andere hoorntje Kiwi. Hulpeloos kijkt ze naar manlief en mij. Lachend zeggen wij dat we precies snappen wat mijnheer bedoelt. Helemaal niet moeilijk, dezelfde smaken maar nu andersom.
Het kwartje valt niet.

Ik denk dat het gisteren heel laat is geworden zegt mijnheer. Klopt! Vrolijk begint ze te vertellen over het gezellige teamuitje met haar collega’s. Wij moeten een handje helpen; eerst op hoorntje 1 een bolletje Bosbes en nu op hoorntje 2 een bolletje Kiwi. Hoppa gelukt. Met een knipoog gaat mijnheer naar het terras.Wij zullen het je niet moeilijk maken zeg ik. Hoorntje 1 voor mij en ik wijs 2 smaken aan. En u dan zegt ze tegen manlief. Dat komt zo, hij wil 3 bolletjes, te ingewikkeld zeg ik voor de grap. Ze kwebbelt vrolijk met hese stem over het perfect geregelde teamuitje. Ik pak mijn ijsje aan en manlief steekt van wal. Het was in Rome minder ingewikkeld om een ijsje te bestellen dan hier zeg ik plagerig. Zonder blikken of blozen gaar ze enthousiast verder. Oh echt waren jullie in Rome, dat wil ik zo graag.

Moet je zeker doen, wij gaan genieten van deze heerlijkheid!

Op het terras vraagt Kiwi/ bosbes mijnheer met een brede grijns of het gelukt is.

Ja zeker, 2 en 3 bolletjes in onze favoriete smaken……..
Het ging heel goed step by step!

Tot Later M@rina!