Geef ik nu een peepshow?

Afgelopen zondag was het fantastische schaats weer. Heerlijke vrieskou met een stralende zon. Helaas, de ijsvloer ontbrak. Jongste en ik hadden zin aan fietsen en schaatsen, waar kan dat beter dan in Amsterdam.

Bestemming bereikt.....

 We gooien de fiets achter in de auto en rijden naar haar woonplekje in Amsterdam-Noord. Vandaar uit gaan we op de fiets richting het Museumplein waar tot en met februari een mooie ijsvloer ligt. We zien een gezellig bruggetje over het ijs, boompjes met gouden lampjes, uitzicht op het rijksmuseum en de warme chocomelk met slagroom die ons van alle kanten toe lacht. Kan het nog leuker. Voordat wij de baan op gaan willen wij eerst naar de wc. Nu zijn wij best makkelijke plassers, maar een beetje comfort en hygiëne is niet onbelangrijk. Op het Museumplein zit een leuk koffietentje waar je tegen betaling van €0,50 gebruik mag maken van het toilet.

Het bonnetje geeft weer €0,50 korting op de rekening in het café. Het ziet er spik en span uit, ruikt fris en is opgeleukt met leuke kleurtjes en frisse planten. We gooien de muntjes in het apparaat en lopen door het toegangspoortje. Twee wc’s  zijn bezet en de derde wordt net schoon geboend.Vanuit de bezette wc’s komt een hoop kabaal. De dames roepen van alles naar elkaar en gieren het uit van het lachen. We snappen het. De deuren van de wc zijn van matglas. Elke beweging die de dames op de wc maken zien wij als een schimmenspel door het matglas heen. Staan, zitten, bips afvegen, prullenbakje openen, jas aan doen.....

Ooit verkozen tot mooiste wc van de BENELUX!

Er wordt door gespoeld, de hand gaat naar het slot en meteen wordt het "mat" "helder" glas. We zijn aan de beurt. OMG nu kan ik achter elke boom plassen maar plassen in een wc met een deur van matglas. De dames uit een één of ander ver land vragen lachend aan ons of dit normaal is in Dutch of ze wel echt op een openbare wc zaten of dat ze in een sexshop zijn terecht gekomen. Hoezo Dutch, dacht het niet; So sorry lady’s, it is not my cup of tea. Jongste schiet stilletjes de wc in. De hoge nood wint, ik ga naar binnen maar beweeg zo min mogelijk. Ik hoor wachtenden lachen. Het plassen lukt niet echt. Heb ik nu werkelijk waar 50 cent betaald om eerst naar een soort van “wc-peepshow” te kijken om er vervolgens nu zelf één weg te geven.

Ik denk dat ik het heel lang kan ophouden vandaag.

Tot Later M@rina!

Onze straat is volop in beweging......

Het afgelopen half jaar viel het één na het andere flyertje van een makelaar in de brievenbus. Ik weet de tekst niet meer precies maar zoiets als; “Er staat iets verderop bij uw in de straat een huis te koop”, “er zit beweging in uw straat” of was het nou “uw straat is in beweging”. Van de eerste tekst zal wel de bedoeling zijn; zegt het voort, zegt het voort en bij de tweede tekst zie je dat er op het “Te Koop bord” nu een grote rode sticker “Verkocht” prijkt. Wat een gedoe verhuizen, alles inpakken, behangen, schuren en schilderen. Wij blijven zitten waar we zitten en pakken de badkamer grondig aan. Van het één kwam het ander, er liggen nu nog een paar rot karweitjes in de keuken op ons te wachten. We waren verrast dat er het afgelopen jaar in no time bij 3 huizen een bord met; Te Koop in de tuin kwam te staan en ook nog huizen in de stille verkoop gingen.

Ben je de buren aan het wegpesten, werd me meerdere keren gevraagd. Daar heb je het al, wat denk je zelf? FF serieus,  wat is er aan de hand bij jullie in de straat? Niks, er is niks aan de hand, een samen loop van omstandigheden. De één wil groter, de ander wil kleiner, de volgende gaat naar een aanleun en een buuf heeft extra zorg in het verpleeghuis nodig. Niks aan de hand, onze straat is volop in beweging. Mijn buurtjes zijn na ruim tien jaar naast ons afgelopen maandag vertrokken. Dat is niet niks. We kenden elkaars geluiden, we waren elkaars eerste hulplijn bij nood, buuf schrikt niet als ze om 23.30 uur nog snelle hakjes hoort achter het huis. Buuf kent onze puber geluiden en de vrolijke stemmetjes  van mijn buurkindjes op weg naar school is mijn allerlaatste wekker signaal op mijn vrije dag.  Ons konijn en buurkonijn hebben regelmatig stampvoetend contact in morse seinen. 11 november zorgt buuf al jaren voor veel levendigheid, voor de laatste keer werd er bij ons in de straat door de “club van buuf” af gesproken. Het is de allereerste Sint Maarten optocht voor hun jongste telg Roos. Afgelopen zondag gingen ze over, maandag kreeg ik een berichtje van Roos en haar familie, ze hebben heerlijk geslapen in het nieuwe huis. Het is er heel stil. Wanneer ik donderochtend in het schemer naar buiten kijk zie ik een slinger hangen voor het raam aan de overkant. Hoera een jongen.  Ik Whatsapp schuinoverbuurvrouw; de kleine bij jullie buurtjes geboren, al wat gehoord, alles goed……

Jongetje? Heb je goed gekeken? (-: Hahaha meisje! Roos is maandag geboren! Whatsapt buuf terug.

Onze straat is in beweging, volop dat is een ding wat zeker is. Op dezelfde dag wanneer buurmeisje Roos de straat heeft verlaten verwelkomen we een mooi nieuw Roosje.
Hoe leuk!

En onze nieuwe buren…….ben best nieuwsgierig…….’t gaat vast goed komen!
Tot later M@rina!

Andersom?

Het heerlijke herfstzonnetje zorgde er voor dat manlief en ik de wandelschoenen aan trokken om een rondje Meppel te doen. Wij verlieten het centrum voor een mooie route door het Reestdal langs houtwallen, de verhalenpaal, het laarzen pad en sloot kanten vol bloemen. Wij trekken ons zelf met het pontje over de Reest om vervolgens weer terug te wandelen naar huis.

Ruim 10 km op de stappenteller, dat verdient een ijsje.

Bij de ijssalon vraagt een mijnheer om twee hoorntjes met ieder twee bolletjes. Hij noemt de eerste twee smaken. Het ijsmeisje schept op elk hoorntje één bolletje.

Oh, dat was niet de bedoeling, deze twee bolletjes moesten op 1 hoorntje, op het andere hoorntje wilde ik eigenlijk……... ach weet je wat; zegt mijnheer, je schept nu nog twee bolletjes maar andersom…. Andersom zegt het ijsmeisje?

Bijschrift toevoegen

Ja andersom, nu op het ene hoorntje Bosbes en op het andere hoorntje Kiwi. Hulpeloos kijkt ze naar manlief en mij. Lachend zeggen wij dat we precies snappen wat mijnheer bedoelt. Helemaal niet moeilijk, dezelfde smaken maar nu andersom.
Het kwartje valt niet.

Ik denk dat het gisteren heel laat is geworden zegt mijnheer. Klopt! Vrolijk begint ze te vertellen over het gezellige teamuitje met haar collega’s. Wij moeten een handje helpen; eerst op hoorntje 1 een bolletje Bosbes en nu op hoorntje 2 een bolletje Kiwi. Hoppa gelukt. Met een knipoog gaat mijnheer naar het terras.Wij zullen het je niet moeilijk maken zeg ik. Hoorntje 1 voor mij en ik wijs 2 smaken aan. En u dan zegt ze tegen manlief. Dat komt zo, hij wil 3 bolletjes, te ingewikkeld zeg ik voor de grap. Ze kwebbelt vrolijk met hese stem over het perfect geregelde teamuitje. Ik pak mijn ijsje aan en manlief steekt van wal. Het was in Rome minder ingewikkeld om een ijsje te bestellen dan hier zeg ik plagerig. Zonder blikken of blozen gaar ze enthousiast verder. Oh echt waren jullie in Rome, dat wil ik zo graag.

Moet je zeker doen, wij gaan genieten van deze heerlijkheid!

Op het terras vraagt Kiwi/ bosbes mijnheer met een brede grijns of het gelukt is.

Ja zeker, 2 en 3 bolletjes in onze favoriete smaken……..
Het ging heel goed step by step!

Tot Later M@rina!

Traumatische beweging?

De tweede week van onze vakantie stond de camper met de kont schuin omhoog. Tijdens het slapen moest ik mij een beetje schrap zetten anders gleed ik naar het voeteneind.

De laatste dag in Rome voelde ik tijdens het draaien in mijn slaap een stekende pijn vanuit mijn nek naar mijn hoofd. ’s Morgens werd ik wakker met een stijve nek. Vast van een airco of het gesjouw met de rugtas. Met een ibu houd ik de pijn tijdens de vakantie prima onder controle.

Maar thuis gekomen in Nederland is de pijn niet verminderd. Ik smeer tijgerbalsem en zoek de warmwaterzak op voordat ik een afspraak maak met de huisarts.

Ik wijs mijn huisarts de meest pijnlijke plek aan.

Heb je een traumatische beweging gemaakt? Of eerder gehad? Tintelingen in je arm? Niets van dat alles. Ze bekijkt elk kliertje en spiertje die de boosdoener kan zijn. Traumatische beweging, nee, ik heb wel geslapen tijdens het rijden met zo’n hanghoofd die alle bochten mee zwiept en ook lang gelezen met mijn hoofd voor over gebogen op een boek. Maar een traumatische beweging, nee dat geloof ik niet.

Via de huisarts op naar de fysio voor een heerlijke massage. Na de intake ging mijn hoofd tussen de frisse handen van fysio mevrouw en bewoog alle kanten op. Er kwam weer beweging in. Van voor naar achter, van links naar rechts. Af en toe hoorde ik het flink kraken. De dikke stijve knobbels zijn deze behandeling wel een keer of vier nodig denkt fysio mevrouw.

Tijdens het kijken van het journaal doe ik de opgegeven oefeningen. Moord en doodslag in een Amsterdamse parkeergarage. De daders zijn voortvluchtig. Hoe doen die gasten dat zo snel zeg ik tegen manlief. Rijden ze soms door de slagboom heen……….

De slagboom…….de traumatische beweging zeg ik tegen manlief, ik weet het weer.

Wij liepen van de supermarkt terug naar de camping. Op het smalle stukje waar de auto’s de parkeerplaats op en af rijden gaat de weg over in 4 autobanen zonder een duidelijke strook voor voetgangers en waar loei hard gereden wordt. We staan goed zichtbaar naast de auto die de parkeerplaats af wil rijden. We kijken naar links, we kijken naar rechts, pakken onze

Via Flaminia Nuova

boodschappentassen op en lopen naar de oversteek. Tenminste dat willen wij. Misschien had ik ook even omhoog moeten kijken. Boink, voordat ik het goed en wel in de gaten heb wat er op mijn hoofd knalt, is het obstakel weg. Heel even sta ik te duizelen. Stond ik nou naast de auto onder de slagboom. Dom, heel dom. Ik ben bang dat manlief heel hard gaat lachen.

Hij kijkt verschrikt achterom, wat doe je…..………..

Oh niks hoor, gaat goed zeg ik snel. Zou iemand het gezien hebben?

Moet je even zitten?

Nee hoor, het gaat prima.

Dat holle geluid kwam dat van de slagboom of van je hoofd zegt manlief.

Aardig, heel aardig!

Een traumatische beweging, het was in ieder geval een traumatische ervaring………………

Tot later M@rina!

Burgerleven

Vanaf haar vakantieadres op Bali appt jongste min of meer met een hulpkreet.

“collegegeld is afgeschreven!  €1984 dit jaar.

Nog even en het is m’n geboortejaar”.

  

Vorig jaar kwamen wij thuis van vakantie op het moment dat er voor 2 studenten €4000 moest worden betaald. Ga er maar aan staan, wat een bedrag om te kunnen studeren. Dan hebben we het nog niet over de boeken, stofjes, materiaal voor presentaties en de buitenlandse excursies. Tuurlijk, het is een rijkdom dat je hersenen het goed doen en je de gelegenheid krijgt om te kunnen studeren. Lukt het niet, dan zijn er in Nederland allerlei potjes en goedkope leningen om je een handje te helpen. Niks mis mee!

Neemt niet weg dat je schrikt wanneer er zo’n megabedrag van je rekening af gaat. Manlief stort gauw jongste het geld zodat ze niet in de stress schiet.

Nu we er toch mee bezig zijn, volgens mij kunnen wij een tijdperk afsluiten zegt manlief tegen oudste. Oudste is sinds kort student af. Hij is zoals hij zelf zegt; burger geworden met alle lusten en lasten. Geen huiswerk meer, hij hoeft geen studiepunten meer te halen en zijn collegekaart is ongeldig verklaard.

Samen met de stage begeleider, mede studenten en de examencommissie waren wij bij zijn eindpresentatie. In alle rust vertelde hij ruim een uur over zijn ontwikkelde handscanner met een App die alles in één keer kan uitlezen. Er werden kritische vragen gesteld, heel relaxed en goed doordacht gaf oudste antwoord.

Wat zullen we een geld overhouden (-;

Wanneer ik in mijn ooghoeken zijn stagebegeleider regelmatig ja zie knikken weet ik dat het goed zit. Vlak voordat de examencommissie de zaal verlaat vragen ze aan zijn begeleider hoe zijn stage was. Prima, we hebben hem een baan aangeboden. En? Hij heeft het aanbod van de buurman aangenomen. De deur blijft altijd open staan. Een ontlading volgt wanneer de commissie de zaal verlaat. Ik ren naar de wc, drink een bak sterke koffie en luister naar de redeneringen van medestudenten en stage begeleider. Lachend komen ze na een half uur terug en lopen op oudste af, wij mogen je feliciteren! Met een brede grijns zegt hij; u ook gefeliciteerd moeder, u had toch niet anders verwacht dan dat hij zou slagen. Nou ja, de vragen, best moeilijk. Wel nee, niet voor u zoon, we moeten toch wat vragen stellen, het moet niet te gemakkelijk zijn, dik voor elkaar.

We eten met zijn allen voor de laatste keer een broodje in de kantine van Windesheim. Een tijdperk afgesloten. Met een “burger” verlaten wij het pand.

Zijn studentenstad is nu een werkstad. Vakjargon vliegt over de familie app; Manatree, continues integration, arduino, automatische flashen en meetings…….termen waar ik nog nooit van gehoord heb.

Onze burger geniet van het burgerleven en zijn eerste salaris is op zijn rekening gestort. Dit jaar geen collegegeld voor oudste, voor de laatste keer een verrekening van kleedgeld, zakgeld, ziektekosten etc. en de automatische stortingen zijn stop gezet. 
Wat zullen wij een geld overhouden (-;

Later M@rina!

Niks niet "Marina kiest"!

Normaal gesproken wordt je in de zomer wakker van de warme zonnestralen die door de gordijnen heen schijnen. Smeer je liters zonnebrand. Doe je het noodzakelijkst in het huishouden om de rest van de dag van het zonnetje te genieten. Op het heetst van de dag ga je op zoek naar een schaduwplekje waar je op je gemak het ochtend krantje leest met een verse kop muntthee binnen hand bereik. Je gaat over van de winterkost op frisse zomer salades en geniet van het heerlijke zomerse fruit.

Helaas, deze zomer heb ik mijn regenpak meer gebruikt dan in de afgelopen 4 jaar. Eten we zomerstampotjes in plaats van zomersalade. Liggen de zomerkleren niet in de kast maar in een bak op zolder. Zonder zon geen bruine benen waardoor mijn leuke jurkje niet leuk staat. De winter kilo’s blijven stiekem hangen, waardoor het knoopje of ritsje niet gemakkelijk dicht gaat. Een maatje groter is voor mij geen optie, nu ik de 50 gepasseerd ben gaan de overtollige kilo’s er niet zo maar af. Een weekje balansen, je rot eten in Granny’s of een brooddagje doen geen wonderen meer. Ik moet er echt wat voor doen. Dusss meer bewegen, minder eten en vooral niet snaaien. Ik weet het heel goed elk pondje gaat door het mondje.

Mijn lief heeft de app MyFitnessPal voor mij gedownload en nu is het aan mij om alles in te vullen wat ik eet. Vernuftig apje hoor, daar ligt het niet aan. Via de streepjes code zijn binnen een nano seconde de calorieën bekend die ik in mijn mond heb gestopt. Wel een beetje oneerlijk dat mannen een behoorlijk aantal calorieën meer mogen happen dan vrouwen. Wanneer wij hier in huis het zelfde naar binnen werken wordt ik aan het eind van de dag genadeloos af gestraft bij het voltooien van het Logboek. Staat er bij manlief; goed zo, ga zo door staat er bij mij – 350 calorieën. Door flink te bewegen kan kopje Cardio de boel weer een beetje recht trekken. Fantastische met 50 minuten Zumba verbrandt je maar liefst 540 calorieën, met 30 minuten zwemmen verbrandt je 367 calorieën en 90 minuten skeeleren is goed voor 883 calorieën.

Een eitje dus dat afvallen. Ten minste…... 

Het is de hele dag door kiezen. Cappuccino of koffie met koffiemelk, broodje hagelslag of broodje jam. Een plakje cake of een plakje ontbijtkoek. Een koekje bij de thee of 5 kerstomaatjes. Het ritsje gaat al iets gemakkelijker. Er zijn heel wat hulplijnen te koop waarvan “Eibertje kiest” er één is. Maar als “Marina kiest” gaat het wel eens flink  mis. Na de verregende Donderdag Meppel Dag vorige week koos ik voor warme chocomelk met slagroom en een overheerlijk appeltaartje. Nog erger vrijdagavond ben ik door het avond zonnetje verleid door een ijshoorntje met twee bollen. Vandaag niks niet “Marina kiest”, alleen maar komkommers en kerstomaatjes. Met een grote boog om de weegschaal en morgen ochtend maar met de billen bloot.

Lang leve het diëten!

Later M@rina!

Héééeéyyy vrouwtje

Het is alweer even geleden. Rond de klok van zes staan er twee mannetjes op de stoep.

Hoe oud zullen ze zijn, een jaar of 12, 13. Ze willen graag weten wat dat boekenkastje aan de muur precies betekend. Mag iedereen daar gratis een boek uit halen. Wij ook?

Ik ben druk aan het koken en mijn keukenschort ruikt naar de pastasaus. Wat eten jullie is de volgende vraag? Macaroni? Nee, spaghetti, maar de saus die jullie ruiken kan ook best voor macaroni gebruikt worden. Het boekenkastje; natuurlijk mogen jullie een boek. Wat vinden jullie leuk om te lezen. Oh maakt niet uit. Ik zet het vuur onder de pannen zachter zodat ik rustig kan kijken of er wat voor ze tussen staat. We neuzen in het biebje en in de voorraad kast, er wordt gewikt en gewogen en vooral gekletst over ditjes en datjes. Zal ik ze nog weer zien, deze jongens, met of zonder boeken?

Koud en nat. Af en toe droog )-:

Niet lang daarna zie ik de boeken terug in het kastje, helaas geen berichtje in het gastenboek. Ben eigenlijk best nieuwsgierig naar deze mannetjes. Het duurt niet lang of één van de twee staat rond zessen weer op de stoep. Of ik de boeken wel gevonden heb. Ik heb wel aan gebeld maar je was er niet. Heb je ook Donald Duckies. Eigenlijk niet. Maar ik kan ze bij oudste van de kamer halen, die mag je lenen maar dan moet je er heeeeel zuinig op zijn, die zijn niet van Mini-BI-EB-bers die zijn van mijn oudste zoon. Wanneer hij ze na een paar weken terug brengt schrikt hij een beetje wanneer mijn oudste zoon zelf de deur open doet. Hij had ze ten slotte een beetje stiekem mee gekregen.

Regelmatig komt hij terug, altijd alleen, meestal rond zessen en steevast komt de vraag wat kook je…..

Het ruikt naar…..

Afgelopen donderdag ga ik samen met mijn kinderen en aanhang naar de kinderrommelmarkt. Voor de gezelligheid en om leuke spullen te scoren. Wie weet komen we nog leuke boeken tegen voor MiniBIEBbers. Het is koud en nat. De spullen liggen onder plastic en de kinderen zitten verkleumd onder een plaidje hun tijd uit te zitten. Er wordt weinig verkocht en de eerste kinderen gaan teleurgesteld naar huis.

Ineens hoor ik een marktkoopmannetje die de moed niet opgeeft. Met een vrolijk stemmetje staat hij als een echte stuntwerker zijn waar aan te prijzen.

Op zijn kleedje liggen wat spullen zoals bloempotten, oude boeken en dvd’s. Zijn schelle stem zorgt voor flinke belangstelling bij zijn verkoop. Ineens zie ik dat deze dappere verkoper mijn boekenmannetje is. Tussen de mensen door ziet hij ons ineens lopen. Hij onderbreekt zijn praatje en roept heel hard; Héééée vrouwtje, ik sta hier ook! Wat een geweldig plekje heb je, veel succes! Ik kom gauw weer langs hoor en hij gaat weer verder met zijn handel.

Mijn boekenmannetje, hij bezorgt mij een grote lach op deze druilerige dag!

Later M@rina!