dinsdag 10 juli 2018

Een dag vol contrasten...


Minstens drie keer druk ik de wekker uit voordat ik mijn bed uit spring.
Ik lig te luisteren naar het “Mereltje” die een tuin concert geeft.
Mijn gedachten gaan naar de dag die nog voor mij ligt.
Het zonnetje schijnt fel naar binnen, een prachtig begin van de dag.

Ik gooi de trolley op bed en zoek zorgvuldig mijn kleren uit.
Niet te uitbundig maar gekleed, misschien een beetje stemmig.
Gemakkelijke kleding om in te reizen, beetje fashion voor bij de presentatie en feestelijke kleding voor bij de diploma uitreiking.

Eerst een mooie bloem uitkiezen, om mee te nemen, naar de dienst.
Heel speciaal voor haar, een laatste prachtige kleurrijke bloemengroet.
Ze hield van bloemen, van haar gezin, van de mensen om haar heen,
van het leven, van ervoor gaan, niet van zeuren, wel van lachen.
Vandaag nemen wij afscheid van haar.

Buiten raast de wereld, binnen horen wij zorgvuldig gekozen muziek.
De mensen die haar lief zijn vergezellen haar op haar laatste reis.
In de kerk zeg ik haar stilletjes gedag.
Het spijt me dat ik niet mee kan gaan.
Ik stap in de auto en rij naar de hoofdstad waar jongste op mij wacht.

Na een flinke rit parkeer ik de auto bij de flat in Noord.
Ik stap in de warme volle bus richting Centraal.
Op het station baan ik mij een weg door de mensen op zoek naar koffie. Verder lopend naar de metro lees ik het whatsappje van jongste. “Mam, het maakt niet uit welke metro je neemt, ze stoppen allemaal op het ”Weesperplein”.
De pianoman...hij maakt mij zo blij......
Op de borden lees ik; Noord, Gaasperplas, Gein, Zuid, hoezo allemaal.
Ik heb geen tijd om verkeerd te reizen en ga op zoek naar bevestiging.
Ik wacht netjes tot een GVB medewerker uitgepraat is en stel mijn vraag.
Het antwoord is kort maar krachtig: “Alles!”
Aha, toch, het maakt dus niet uit welke metro ik neem…...
"Mevrouw, verstaat u Nederlands", ik zeg u: Alles".
Verschrikt kijk ik meneer aan. Versta ik Nederlands?
Ja ik versta Nederlands, alleen kan ik even niet zo goed denken.
“Alles, u verstond toch Nederlands”?
Meneer ik heb een verdrietige dag gehad, 1 ½ uur auto gereden, daarna de bus gepakt en ben nu op zoek naar de juiste metro. Ik stel vriendelijk een vraag.
Mevrouw ik zeg u heel gewoon: Verstaat u Nederlands, alles betekent alles!
Ik bedank en loop weg.
De woorden; “Verstaat u Nederlands” galmen na in mijn hoofd.

Ik loop door de school op zoek tussen een hoop vrolijkheid naar jongste.
Het contrast vandaag is groot, heel groot.
Jongste neemt afscheid van haar school met de prachtige trap, het weeflokaal, van haar docenten, mede studenten en van het student zijn.
Een afscheid en tegelijkertijd op weg naar een nieuwe uitdaging.

Het is feest zegt vriendje.
Klopt het is feest.

Mijn tranen zitten hoog.
Ik moet flink slikken om niet keihard te gaan huilen.

Niet nu.
Het is feest.
Een dag met uitersten.
Een dag met een lach en een traan.

Later M@rina!

zondag 17 juni 2018

U bent niet verschenen op uw reservering......


Het is half tien wanneer wij neerstrijken bij het tapas restaurant om de hoek. Wij nemen plaats aan het tafeltje tegen over het tafeltje van de dag ervoor.  
Waren wij hier maar meteen naar toe gegaan.

Restaurante Panorama, een top restaurant met enkel alleen glazen wanden. De locatie is amazing, schenken enkel Spaanse wijnen, werken uitsluitend met streek producten en de vis komt rechtstreeks van de Valenciaanse vismarkt.
Wij reserveren online, bij de reservering moeten wij al aangeven of wij paella kiezen.
Uitzicht over het strand, zee en Valencia..
We arriveren iets te vroeg, maar geen woord te veel, de locatie is amazing. We lopen naar de desk. Een kelner die glazen staat te poetsen ziet ons binnen komen en maakt een “gauw eruit beweging” met zijn glazendoek. Signor wij hebben gereserveerd! Hij wijst op zijn klokje, het restaurant is nog niet open. Klokslag acht uur gaan de twee palen met het lint aan de kant, het startsein dat de gasten mogen binnen komen. De desk is nog onbemand, we wachten totdat we gezien worden. We worden bijna omver gelopen door twee poezelige keukenmedewerkers met in hun hand een grote zak vol vis. Een langs lopende druk bellende macho gebaart dat we door moeten lopen naar de volgende desk. Ondertussen tettert hij iets naar een jong meisje met een vlekkerige te grote broek die ze om de paar minuten omhoog sjort. Wij wachten rustig. Het  personeel druppelt één voor één binnen. Het macho mannetje staat ondertussen druk bellend achter de desk. Daar komt de gastvrouw op haar dooie akkertje aan gewandeld. “5 minutes”; zegt bellend macho mannetje, hij doet de overdracht. Wanneer hij wegloopt roept hij wijzend naar ons; Signor, Señora. Ze kijkt op. Ze is er nog niet klaar voor. Eerst de zonnebril in haar tasje, tasje onder de desk en haar blazertje aantrekken.

Whats your name? Is that your thirst name? Oké.
Ze pakt de menu en wijnkaart en gaat ons voor naar een tafeltje. Wij nemen plaats.
Het meisje met te grote  vlekkerige broek pleurt zonder op of om te kijken een  broodmandje op tafel.
Het is 20.15 uur.
Personeel passeert elkaar, roept wat en rent verder. Ik zie geen lach, geen vrolijke gezichten en vooral geen contact met niemand niet.
Er is een spoed overleg, het restaurant tafel plattegrond wordt erbij gehaald, cursus Lean op de werkvloer?
Het is 20.20 uur, tot nu toe heeft niemand ons zien zitten.
Ik vind het wel welletjes. “Geef ze nog 7 minuten”; zegt manlief. Ineens springt hij op. Ik pak mijn tasje en loop naar de uitgang. Ik zie manlief niet meer, ik kijk achterom en zie hem theatraal uitleggen dat wij na 30 minuten nog niemand hebben gezien die ons een onvergetelijke avond zou willen bezorgen.
Het spoedoverleg stopt abrupt.
Ik wou ze nog een kans geven zegt manlief.
Ik stond al met 1 voet op de trapper.
Hij is not amused.

Het is een zwoele avond, de locals keuvelen gezellig om ons heen, de tapas is heerlijk.
Er komt een berichtje binnen; U bent niet verschenen op uw reservering waarom heeft u niet gecanceld…….
Later M@rina!

dinsdag 5 juni 2018

Toen had ik alleen nog maar zorg om............


Oudste kwam het weekend naar huis. Jongste had door de afstudeer stress hooguit tijd voor 1 nachtje Drenthe. Alle twee kwamen ze speciaal voor mij naar het noorden om het 25 jarig jubileum van ons gezondheidscentrum mee te vieren. Ik ben er één van het eerste uur. Wij hebben elkaars liefjes gekeurd, hoogtij dagen gevierd en als er een baby werd geboren werden wij allemaal een beetje tante.

Jongste heeft het hier eigenlijk te druk voor, ze heeft haar scriptie ingeleverd en wacht op feedback. Krijgt ze groen licht dan mag ze door….wordt het rood….dan is het voor nu niet goed genoeg.
De mail wordt constant ververst.

Geen bericht, goed bericht zeggen wij steeds geruststellend.
Stel dat het nu niet lukt, dan komt het toch later wel…
Fout, ze heeft toch niet voor niets keihard gewerkt, ze gaat voor groen.




Ondertussen is het zaterdagavond acht uur.
Het stoplicht staat nog op oranje.
Het is niet versprongen naar rood of naar groen.
Zou de docent een nacht door halen voor haar.
Stel je voor dat ze zondagmorgen het verlossende mailtje heeft.….
Ze plakt er nog maar een nachtje bij aan.

Zondagmorgen geen nieuws…..zou het zo goed zijn dat….opper ik.
Wij snappen het niet, het is nooit goed genoeg.
Mijn gedachten gaan terug naar ruim 30 jaar geleden, door de zenuwen verwarmde ik de tetracycline oogdruppels, een uitzondering, een 1, gezakt!
Mam, niet te vergelijken met een scriptie, vroeger was alles anders…
Ze gaat in bad liggen met een muziekje in haar oren.

De dag is bijna voorbij, geen rood, geen groen.
We gaan netflixen, drinken cappuccino’s en eten dure handgemaakte bonbons, we gaan over op wijn en nootjes.
Ik blijf nog wel een nachtje, kan toch nog niks doen.

Was ik nog maar 6 zegt jongste. Waarom 6 vraag ik verbaasd?
Toen had ik alleen nog maar zorg om Baby born, of ze wel elke dag leuke kleertjes aan had. Het enige waar ik mij toen boos over maakte was dat ik haar geen poepzakjes mocht geven.
Ik schiet in de lach en zie haar ogen vochtig worden.
Lach maar mam, ik weet nog steeds niet of ik de rest van de week keihard jank of snoei hard aan het werk ben.
Het is echt waar, de babyborn tijd was zonder stress, geen huiswerk, geen examenstress, geen deadlines, geen profiel werkstukken. Het waren alleen maar de poepzakjes die ik van jou niet mocht geven, verder niets.
Als dat je enige zorg was dan heb je best een fantastische jeugd gehad zeg ik lachend.

Ik zwaai haar uit tot ik de trein niet meer zie, ze is op weg naar school.

Ik wacht verder en denk terug aan de babyborn tijd.
Aan de boosheid over het Pokémon verbod, de verbazing dat geknipte Barbie haren niet meer aangroeiden, de verontwaardiging van de onverwachte tik op haar billen omdat ze alle flessen shampoo en crème spoeling had geleegd voor een nieuw geurtje…..

13.04 uur mijn schermpje licht op………








Wowwwww she did it!

Later M@rina!

maandag 14 mei 2018

Gelukkig is het geen dildo zegt ze giechelend............


Mijn oog valt op een paar grijze muiltjes met een zacht voetbedje en een zooltje van jute met een leuk zilverdraadje. Ik scrol door, schoenen genoeg, maar toch….net niet dat model...net niet die kleur. Cookies begrijpt mij, wanneer ik een blik op mijn iPhone werp komt het muiltje steeds voorbij. Stel dat ze niet zo leuk zijn, niet lekker zitten…ze kunnen altijd retour. Het volgende bezorgmoment is maandag tussen 18.00 uur en 21.00 uur. Ik geef Zumba ervoor op en zit geduldig te wachten op de bezorger. De deur naar de gang staat open en de muziek op zacht, stel je voor dat ik de bel niet hoor.
De tijd verstrijkt, het wordt een latertje, 20.55 uur raadpleeg ik Track & Trace; “Bezorgd om 18.45 uur op nummer x”.
Mijn muiltjes zitten fantastische!
Het zal toch niet waar zijn, wie woont daar? Op nummer x is niemand thuis, om 22.30 uur floept het licht aan, het lijkt mij geen goed idee om op dit late tijdstip naar mijn muiltjes te vragen. Dinsdagmorgen gooi ik een kaartje in de brievenbus om te bedanken voor het aannemen en beloof dat ik ze dezelfde dag kom halen.
Rond de koffie, tijdens een internetmomentje zie ik een berichtje; “ik heb je roze kaartje ontvangen maar helaas geen pakket”. Mijn muiltjes, waar zijn ze?
Tussen de middag bezorgmaatschappij maar eens contacten. Telefoniste kan niets voor mij betekenen, ik ben niet de opdrachtgever, ik moet bij de leverancier van de muiltjes zijn. Er zit niks anders op dat ik mijn “gezellige klets met collega’s pauze” besteed aan speuren naar muiltjes. Opnieuw hang ik in de wacht, dit keer met een leuk muziekje en lekker snel een vriendelijke stem. Speurders worden in gezet.
Rond half 6 bel ik bij mevr. nummer x aan om polshoogte te nemen.
Samen zien wij de bezorg auto langs de straatnaamborden rijden. Ik vraag of hij “de bezorger van gisteren is”.  Ah u heeft vanmorgen iets besteld?
Nee, ik heb gisteren gewacht tot ik een ons woog.
Mevrouw doordat alle straten hier met een S beginnen doet mijn Tom Tom het niet. Ik weet waar ze zijn, ik ga ze halen. Hij schiet met zijn auto naar voren en naar achteren en scheurt razendsnel de straat uit de brug over. Die komt niet meer terug zegt Mevr. nummer x. Ik zie hem lopen op de Sastanjelaan eh Kastanjelaan?
Niet veel later verschijnt hij met een kassabonnetje waar nummer x op staat en de mededeling; ”Wanneer meneer naar zijn werk gaat brengt hij het pakket”.
Hoe bedoelt u, u stond daar toch net aan de deur, waarom neemt u het pakket dan niet mee?
Zucht….steun… ga mee dan, dan halen wij het samen op.
Lijkt mij geen goed plan. Mevr. nummer x  gaat het steeds leuker vinden, gelukkig is het geen dildo zegt ze giechelend. Briesend rijdt hij weg en komt opnieuw met lege handen terug. Verkeerd verstaan, meneer heeft op weg naar zijn werk het pakket in u tuin verstopt… achter een boompje….
Samen lopen we richting ons huis.
Zie daar staan ze…..en weg is hij.

Bedankt!
Ook voor de kennismaking met Mevr. nummer x.
Later M@rina!

donderdag 3 mei 2018

Beschaving is een dun vernislaagje....


Ons straatje ligt er vanaf begin maart uit. De weersomstandigheden zorgen voor vertraging. Weer of geen weer, de passanten hebben daar geen boodschap aan. Verbodsborden worden genegeerd en hekken worden aan de kant geschoven. Men rijdt nog net niet over de  vingers van de hardwerkende mannen. Wanneer “opperman” mij aanspreekt voor overleg vertelt hij over de scheldende burger, als we wat terug zeggen is het meteen ruzie. Beschaving is een dun vernislaagje.
Ik wens hem een zonnige werkdag en stap gauw op de fiets richting apotheek.

Het is nog geen tien uur wanneer collega aan de balie te horen krijgt dat haar armen er stevig uit zien. Goh kaatst ze terug vorige week vroeg iemand of ik
Zeg wat je denkt, doe wat je wilt is zo 2018!
zwanger was, vindt u dat ik er wat aan moet doen vraagt ze lachend. Ze krijgt geen antwoord.
Verbouwereerd kijken wij elkaar aan. Zeg wat je denkt, doe wat je wilt, waarom niet. Wij spreken af om vandaag alles weg te lachen……..

Ik geniet van een klein ventje dat moet leren oog druppelen bij zijn moeder, of ik het voor wil doen. Met grote zorg doet deze jonge mantelzorger na de uitleg één druppel in het oog. Geslaagd met een dikke 10! Wij genieten van de chocolaatjes die de stagiaire heeft achter gelaten. Het is een zonnige dag met aardige mensen. Vrolijk loop ik naar de balie naar de volgende cliënt. Wat kan ik voor uw betekenen……….“je haar….. het is zwart zegt onbekende meneer giechelend”. “Dat klopt”; zeg ik. Wij reageren niet, wij lachen.....

Tegen zessen fiets ik richting huis. Bij thuiskomst gooi ik de tassen in de hoek. Hoor ik nou iemand om hulp roepen?  Het is even stil, ik hoor het opnieuw. Ik gris mijn telefoon van de oplader en fiets naar de huizen aan de kant van de gracht. Ik vermoed dat hoogbejaarde achterbuurvrouw is gevallen. Haar steegdeur zit op slot en de schutting is erg hoog. Ik bel aan bij de buren, helaas niet thuis. Ik ren weer terug. Ze hoort mij niet, schor blijft ze om hulp roepen. Er komt een buurtbewoner met hondje aan gewandeld. Wanneer ik hem aanspreek springt zijn hondje irritant met zijn scherpe nagels tegen mijn benen. Langzaam nadert er een auto, hij stopt en draait het raam naar beneden. Geirriteerd wordt ik bekeken, het blijkt familie te zijn. Ik loop er heen en vraag hun hulp. Hoe weet jij dat ze is gevallen vraagt de chauffeur. Omdat ik haar in mijn keuken heel hard om hulp hoor roepen kaats ik terug. Alsof ze het hebben afgesproken zeggen ze monotoon; “Zet je je fiets weg”.
Hoor ik dat nou goed…..
Sorry, wat zegt u?
"Zet je je fiets weg, ik wil daar parkeren"…

Natuurlijk, mijn fiets, weet u familie, nu u er toch bent, ik fiets er meteen op weg, ik heb eigenlijk helemaal geen zin na een dag werken mensen te redden. Bovendien heb ik zin aan eten. U redt het vast wel samen.
Weg lachen, het lukt mij niet, "beschaving is een dun vernislaagje", ook bij mij aan het eind van de dag!
Later M@rina!

donderdag 19 april 2018

Voordat je het weet sta je op de dodenlijst......


Minstens 50 capsules glijden uit de doos met een ratelend geluid op de grond. Normaal zou ik de slappe lach krijgen maar vandaag is dat geen goed idee. De eerstejaars sluiten de periode af met een praktijk toets “capsules maken”. Super geconcentreerd en muisstil zijn ze aan het werk.


Hoe toevallig.....
Dat was twee week geleden wel anders. Op de achterste rij hoor ik luid en duidelijk een freule zeggen; ”Als er één iemand vermoord moet worden dan is dat mijn schoonmoeder”. Giechelend vertellen ze elkaar over hun bazige schoonmoeders en uitsloverige moeders die voor schaamrood op de kaken zorgen. Dan is er ook nog een leerling met een vader die zichzelf erg grappig vindt en “random plaatjes” naar haar liefje stuurt.
Het wordt te gezellig bij de dames van het achterste blok zo krijgen we receptuur fouten. Wanneer ik polshoogte ga nemen willen de dames weten of ik WhatsApps naar het vriendje van mijn dochter stuur.
Ik kijk wel uit, ik heb een absoluut WhatsApps verbod vertel ik de dames. Een oplettende leerling herinnert zich het whatsapp gesprek naar aanleiding van het verrassingsfeest van jongste? Dat is ietsje genuanceerder kaats ik terug; ” Ik heb de berichtjes van vriendje beantwoordt en gevraagd of ik wat voor het feest kon betekenen”, dat moet kunnen. Het feest is geweest en stilzwijgend is het WhatsApp verbod weer van kracht. Het valt niet mee voor ons uitsloverige moeders, bazige schoonmoeders en grappige vaders, elk WhatsAppje is een dilemma. Ik denk wel tien keer na voordat ik überhaupt wat in tik of op verzenden druk.
Ik hoorde pas van collega doktersassistente over haar woedende zoon nadat ze zijn vriendinnetje een suc6 WhatsAppje had gestuurd. Bij AH vertelde een bezorgde moeder over haar reizende zoon die met heel veel moeite het 06 nummer van zijn vriendinnetje heeft af gegeven als ze beloofde het nummer alleen in uiterste noodgevallen te zullen gebruiken.


De buurvrouw naast de moordenaar in spé raakt lichtelijk in paniek. Haar mengsel is op terwijl de capsules nog maar voor de helft zijn gevuld. Daar heb je het al. We bekijken de berekening, controleren de wegingen en lopen het protocol na. Hoeveel capsules ging je ook alweer maken? Hoeveel capsules heb je je apparaat mee gevuld……..ze kijkt, ze telt, 5 rijen van 10 capsules ………..En dat is……… Nee, het is niet waar, ik heb er niet 40 maar 50 capsules in gezet.
Laat je niet afleiden door vervelende schoonmoeders. In de apotheek is het ook niet muisstil. Wat dacht je van rammelende sleutelbossen, huilende baby’s, jengelende kleuters, rinkelende telefoons en ratelende printers. Het hoort er allemaal bij. Voor de volgende keer je capsules minstens drie keer na tellen (-:

Een bijzondere dag. Als apothekersassistente ben je door een kleine misstap maar zo een gifmengster. Ga je net als ik voor de titel “ideale (schoon)moeder”; alleen WhatsApps in uiterste noodgevallen, niet grappig doen door “random” plaatjes te sturen en sloof je vooral niet uit..... 
Voordat je het weet sta je op de dodenlijst.
Later M@rina!

woensdag 4 april 2018

Herinneringen of een hoop zooi......



Het is zeker 4 jaar geleden dat ik samen met jongste naar het stoffenspektakel ben geweest. Een walhalla op het gebied van stofjes, garen en alles wat je kunt gebruiken om bezig te zijn met naald en draad. Jongste kocht leuke lapjes voor leuke prijsjes. Een paspop verleid mij met een stijlvol jasje in een leuk grijs/zwart printje. Voor maar liefst €50,- koop ik de benodigde meters. Bij thuiskomst leg ik het stofje in de kast waarin het stilletjes naar de achtergrond verdwijnt.

Tijdens het boodschappen doen zien jongste en ik een “Knip mode” liggen. Wij worden abrupt verliefd op de zomerjurk met flamingo’s op de cover. Wat heb ik een zin om samen een dag te naaien zegt jongste. Ik ben meteen voor. Ik ga alvast neuzen bij “Anja’s stoffen” en wordt helemaal blij van de fijne stofjes in leuke kleurtjes. Ik moet sterk zijn, niet eerder een flamingo stofje voordat ik een jas heb gemaakt van de stof die nog ergens in de kast ligt. Ik haal de naaimachine van zolder en vis de stof tussen de zooi van de plank. De naaidoos gaat op de kop voor een grondige reorganisatie. Op zoek naar garen en spelden kom ik van alles tegen; een lieve kaart met hartjes, een zak plakoogjes van de leuke pinguïn traktaties, één berenneus en een paar berenogen. Op onze bruiloft zongen de neefjes en nichtjes het berenlied naar aanleiding van de beren die ik voor hen had gemaakt. Terwijl ik het gele biaisband netjes over het kartonnetje vouw denk ik aan de omslagdoek die ik tijdens mijn zwangerschapsverlof met veel zorg had gemaakt. Eén keer wassen op 90 graden door de kraamverzorgster zorgde voor een vaal gekleurd rafelig geheel. 
Haarlintjes voor Koninginnedag, eiermutsjes gebreid op CS.. 
Na de kraamdagen kon ik opnieuw aan de slag. Het clowns malletje, waar ik textielverf bij had gekocht om een wit lakentje mee op te vrolijken, is nooit gebruikt. 3 uur na de aankoop werd ik 3 ½ week eerder dan verwacht moeder van een heerlijk ventje. De textielverf heb ik onlangs bikkelhard weg gegooid. Het knoopsgatenelastiek is een super handig hulpmiddel als je minstens 20 kg groeit van de Chinese tomatensoep en minimarsjes tijdens je zwangerschap. Maar ook handig voor peutertjes met of zonder luierkontje. Bergen plaatjes en reparatiedoek voor kapot gevallen knieën van peuters. Later handig voor kapotte kruisen van puber spijkerbroeken die onder aan de kont hangen en daardoor keer op keer achter het zadel blijven hangen. Doorgaans lagen er meer broeken van oudste naast de naaimachine dan in zijn kledingkast. De 5 knopen waren met zorg uit gekozen door jongste voor haar eigen gemaakte newspaper jas….....
Manlief komt de kamer binnen en struikelt bijna over de berg waar ik op mijn knieën tussen zit te mijmeren.
Kijk eens zeg ik; “Een naaidoos vol herinneringen”.
Oh herinneringen, ik dacht een hoop zooi; “zegt manlief”, tja zo kan je het ook zien…...
Dacht dat je met dat jasje bezig was….………
Jasje, oh ja, bijna…..
Later M@rina!