donderdag 15 november 2018

Een kapje of paardenbloemblad.... tis niet meer nodig )-:


Tig keer druk ik mijn wekker uit, ik ben nu eenmaal geen ochtendmens. Na de derde tune wordt het menens. Ik schiet mijn bed uit en spring onder de douche, gris de kleren van de stoel en dender de trap af. Eerst het brood uit de diepvries. De laatste 4 bammetjes en nog twee kapjes. De kapjes gaan zolang ik mij kan herinneren op de verwarming om te drogen voor Dropje.

Tis niet meer nodig…….

Dropje kwam na Snuffeltje 1, Snuffeltje 2, Floortje, Bounty en was het tweelingbroertje van Smartie. 
Snuffeltje 1 en Bounty waren schatjes, Floortje daarentegen was niet te vertrouwen. Tijdens het uit de ren halen beet ze mij tot op het bot in mijn vinger met haar mega konijnentanden. Bounty ons één na laatste konijn werd op handen gedragen. Tot in de laatste uurtjes hebben wij alle zorg geboden die mogelijk was. Huilend lieten wij haar achter in de couveuse bij de dierenartspraktijk hopend op een klein wonder. Rond 22.30 uur belde de meelevende dierenarts of de kinderen wel in slaap gekomen waren door het verdriet. Helaas, hij heeft slecht nieuws:” Bounty heeft het niet gehaald, u mag haar morgen in alle rust komen halen om haar te begraven en niet onbelangrijk de rekening te betalen”.

Konijnen met een verhaal…..

Wanneer oudste  geruime tijd later naar de Welkoop gaat voor een boodschap whatsappt hij een foto van twee schattige konijntjes. Mam, kijk, zo lief, nog één keer…….Ik reageer maar niet. Hij komt thuis en praat mij in no time om. Nadat er een etagewoning is aangeschaft gaan wij samen de tweeling halen. Het duurt niet lang voordat de oorlog uitbreekt tussen die twee. Smartie gaat terug en Dropje blijft getraumatiseerd achter.

Na 6 jaar is het nog steeds een hele tour om Dropje in de reiskooi te krijgen om naar Oma te brengen. Oma  vind de bewegingsvrijheid in haar hokje te beperkt en vraagt of ze binnen de afrastering vrij mag rond huppelen naast de kippen en de geit. “Als hij ontsnapt”; zeg ik half lachend…. dan hoop ik dat ze nog een leuk leven heeft.  

We zijn een week op vakantie wanneer Oma licht paniekerig belt. De eerste dagen huppelde Dropje elke avond zijn hok weer in maar vandaag wil hij niet. Het is een nachtdier, hij kan geen kant op, het komt vast goed, stel ik haar gerust. De volgende avond belt ze opnieuw; Dropje is spoorloos, hoe hoog kan hij springen? Zet het hok buiten de afrastering wie weet ruikt hij zijn spoor, probeer ik tegen beter weten in. Na een kleine week ga ik toch maar eens bellen.
“Je raad het zeker al, zegt mijn moeder verdrietig, ik heb er niet van geslapen. De buurvrouw heeft Dropje dood gevonden onder de coniferen, allemaal bloed. Een steenmarter denkt de buurvrouw".

Hoe leg ik dit de rest uit……..

Dat heb je er van als je denkt dat het gras bij de buren groener is zegt oudste nuchter.
Wat een sukkel, heel zielig voor Oma zegt jongste verontwaardigd.
Een heel vervelend eind van ons tijdperk Konijn.
Later M@rina!

Ps Blog van 2014, de komst van Dropje en Smartie

Huiselijk geweld in de etagewoning!

donderdag 18 oktober 2018

Met je kindjes gaat het uitstekend!


Ik heb logeetjes, een kamer vol; Gerdien, Betty, Ina, Bob, Nico, Chantal, Lisa, Sterre….
Het zijn de kindjes van jongste. Groot, klein, gestreept, gevlekt, met gaten en mooie rondingen.
“Vertrouw je mij je jungle toe”; vraag ik voor de zekerheid?
Ik moet echt mijn best doen om planten in leven te houden.
Ik leg wel een voedingsschema klaar zegt ze gekscherend.
Als ze maar geen heimwee krijgen zeg ik bezorgd……………………….
Heimwee. Ik ken het maar al te goed. Ik zal een jaar of tien geweest zijn toen ik uit logeren ging. In mijn fotoalbum vind ik nog een leuk kiekje van de logeerpartij. 3 kleine zwembadjes en 3 kleine meisjes die heerlijk in het zonnetje met water aan het kliederen zijn. Het was de eerste dag. Na de dag komt de donkere nacht en dan gaat het mis. Het bed ligt niet zo lekker als mijn eigen bedje, de geur is niet van thuis en ik hoor geluiden die ik niet thuis kan brengen. Na een tijdje woelen komen de tranen. Een bonzend hoofd en misselijk van de ellende zorgt ervoor dat ik maar één ding wil en dat is naar huis. Talloze keren heeft mijn vader mij in het holst van de nacht opgehaald.

Wat een geluk, onze kinderen hebben geen heimwee. Logeerpartijen zijn een feestje en schoolkampen een traktatie.  De afstand van huis en haard wordt steeds groter en groter.  Voor jongste kan het niet ver genoeg zijn. Amsterdam wordt Zweden en Zweden wordt Peru.
Een pracht kans in een kinderkledingfabriek in Lima. Het lijkt haar geweldig. Doen zeggen wij. Even is daar de twijfel……”mijn vriendje, de taal, 5 maanden is best lang, ik wil het heel graag, maar wat als ik heimwee krijg”.

Begin september staan wij met zijn allen op Schiphol. Ieder met zijn eigen gedachten.
Ik neem een Lievebees ringetje mee. Lievebees het symbool van liefde en geluk.
Haar liefde moet ze achterlaten om het geluk te vinden.
Nog 1 knuffel, nog  1 kus……..dan gaat ze door de gate.

Voedingsschema (-:
Het avontuur gaat beginnen. Geen Nederlands maar Spaans, geen zomer maar winter, geen grote Hollanders maar kleine Peruanen, geen lange maar korte dagen. Wanneer wij naar bed gaan, zit haar werkdag er bijna op…………….

Samen met manlief ga ik door op vakantie. We zitten te picknicken in het zonnetje wanneer jongste even wil Face-timen. Het is pittig en af en toe wordt het te veel. De taalbarrière , de armoe, het lawaai, bussen waar je in moet springen, ik mis jullie zo, ik mis mijn plantjes. Ik wist niet wat heimwee was, maar nu wel; zegt jongste. Ik humm met een brok in mijn keel.
Het is even stil….
Maar ik maak af waar ik aan begin zegt mijn stoere meis.

Bijna 6 weken verder…
Ze geniet, heeft een mattie gevonden, reist heel Peru door, project gaat goed, bewonderd en verwonderd en vooral ze bouwt mee aan een toekomst van haar Peruaanse collega’s.

Vol trots volgen wij haar op Instagram.
Later M@rina!

dinsdag 2 oktober 2018

Ik schaam mij..................


Mijn moeder vraagt of ik het boek; “De Joodse bruiloft ken”.
Het is een prachtig verhaal, prachtig, nee, indrukwekkend dat klinkt beter.

“Wil je het boek mee op vakantie”; jullie gaan toch naar Auschwitz?
“Ik heb al boeken klaar liggen en wil graag een beetje lol op vakantie”; antwoord ik haar te snel.
Dan zet je het maar in je Minibieb, ik wil het boek graag doorgeven.

Achteloos leg ik het boek toch maar bij de vakantiespullen. Ongelezen gaat het mee terug naar huis. Ik had “lol” met de boeken van “De zeven zussen”.
Tijdens het opruimen van de vakantiespullen blader ik het boek door en lees flarden.

“De synagoge waarin Barend en Mimi trouwden, is nu een dansschool, de sjoel (synagoge) is verhuisd naar een woonhuis”.

Ik schaam mij; “Op de pagina van MiniBIEBbers heb ik een foto geplaatst met de volgende tekst: “Bookshop voorheen “synagoge Poppera” zoiets als Waanders In de Broeren....
Nee, natuurlijk niet, Waanders in de Broeren is een kerk waar de mensen uit vrije wil weg bleven, de kerk is verkocht aan een slimme ondernemer.
De joodse gemeente van Synagoge Poppera gingen gedwongen op reis.

“Bij de Put in het oude stadscentrum is het een drukte van belang: “kooplui, winkeliers en venters zorgen voor levendigheid in de Joodse buurt”.

Samen met manlief sta ik op het Szerokaplein, het belangrijkste plein van de wijk Kazimiersz in Krakau. We kijken om ons heen en bewonderen de trapgeveltjes, zoete kleuren en Hebreeuwse teksten op de gevels.
Het is er een drukte van belang; “toeristen worden in golfkarretjes rond gereden en talloze reisleiders lopen met een paraplu hoog boven het hoofd om de groep niet kwijt te raken. Kazimiers; een hipster wijk waar trendy restaurants zijn geopend  die aanknopen met joodse tradities. De wijk waar Schlindler’s List is opgenomen omdat in deze wijk de fabriek staat en dit de wijk is waar bijna alle joden zijn vermoord.

Ik denk aan de enorme hoeveelheid bruine koffers die ik zag in Auschwitz. Op de koffers lees ik namen zoals Helena, Gustav en Frank. Namen van joodse mensen die al hun waardevolle bezittingen mee droegen in deze koffer.
Bij aankomst in Auschwitz moesten ze de koffer achterlaten.
In de veronderstelling dat ze gingen werken liepen ze door de poort met de tekst;”Arbeit macht Frei”. In werkelijkheid liepen ze hun dood tegemoet.

Hij doet een greep uit de koffer en haalt er een stapel paperassen uit. De kinderen bekijken de portretten van hun ouders en van mensen die ze nooit gekend hebben. Kijk dat moet oom Bram zijn, daar op die trouwfoto, gemaakt in Hilversum in 1938 toen hij met Selma in het huwelijk trad..

De foto van de “Joodse Bruiloft” vind het nageslacht in “een koffer vol oorlogsgeheimen”. Elf mensen op deze foto zijn er een paar jaar later niet meer.
Zouden de namen van deze elf mensen staan op één van de koffers waar jaarlijks duizenden mensen even stil staan om een foto te maken. 
Het is niet te bevatten dat dit ooit heeft kunnen gebeuren.
Later M@rina!

donderdag 20 september 2018

Politie, bivakmutsen, wapens, zwaailichten, ambulances...........


We worden wakker van de regen die tikt op het raampje boven ons hoofd. Donkere luchten, dat beloofd niet veel goeds. Een dagje niksen. Rond half 4 is het droog en gaan we op zoek naar de tram. Onze camping ligt in een buitenwijk van Wroclaw in een smal straatje waar manlief de bus uiterst zorgvuldig moest indraaien. De camping is omheind met een hoog hek die dag en nacht gesloten is, middels een druppel kunnen we de camping verlaten. De straat bestaat uit kasseien met dikke klodders asfalt om de gaten te vullen, het wandelt niet erg fijn. De huizen erom heen zijn grauw met kleine raampjes, her en der hangt een wasje aan een rekje uit het raam. Op de hoek een winkeltje wat meer op een avondwinkeltje lijkt voor een late fles wodka en een toto formulier. Minstens 5 magere katten vliegen tussen de containers door voor ons langs.
In het centrum aangekomen beklimmen wij eerst de kerk voor een kijkje van bovenaf op het lieflijke marktplein waar 365 dagen per jaar kerstmarkt is. We wandelen naar het Domeiland waar de gasstraatlantaarnen iedere avond één voor één worden aangestoken. Nostalgische.
Nadat wij op de markt de lekkerste biefstuk ooit hebben gegeten wandelen wij terug naar de tram. Door een wir war van tunneltjes vinden wij de juiste lijn, 10 haltes te gaan.

Na de eerste stop remt de bestuurder abrupt, springt van zijn stoel en verteld in rap Pools wat er aan de hand is. Iedereen stapt uit en verlaat met spoed de tram. Een dame op leeftijd pakt mij bij de arm, “an accident”. We lopen achter de menigte aan in de hoop dat we bij de volgende halte weer in kunnen stappen. Op de kruising staan pionnen en er staat een politieauto met zwaailichten dwars op de weg. Ik zie geen ongeluk? De volgende halte zit nog in het afgezette gebied. We lopen verder tot de volgende kruising. Vanaf hier is alles afgezet met lint, veel zwaailichten, wij mogen niet dichterbij komen. We lopen achter de massa aan in de hoop weer op een hoofdweg uit te komen. Op de volgende kruising zien wij bivak mutsen en geen kinderachtige wapens. In het afgezette gebied staan drie lege trams? Dat ongeluk is vast een overval. Wegwezen hier.
Op de lange hoofdweg staan zo ver wij kunnen kijken politieauto’s, zwaailampen, motormuizen, bivakmutsen en ambulances startklaar.
We kijken op googelmaps waar wij zijn, nog 5 km naar de camping. Als we stevig doorstappen dan zijn we rond 21.00 uur terug bij onze bus. Langzaam zien we de stad achter ons vervagen en de buitenwijk naderen. Hoezo zorgen maken over jongste in Peru? In welke getto hebben wij ons tentenkamp opgeslagen.
Wanneer wij rond negen uur aan de koffie veilig in onze bus zitten gaan we googelen;” ongeluk, overval, doden, gewonden, Wraclow…..

Wat dacht je wat?

“De politie-actie, waarbij schoten gehoord konden worden, maakten deel uit van de oefening Fighter 2018”.
Later M@rina!

donderdag 13 september 2018

Vaccineren maar.....................


De kogel is door de kerk, jongste gaat 5 maand naar Peru.
Er kwam een leuk project op haar pad. Contacten worden gelegd en afspraken zijn gemaakt. Afgelopen week is haar koffer langzaam gevuld met spullen om 5 maand in Zuid-Amerika te verblijven.

Het belangrijke papieren laatje wordt op de kop gekeerd voor de vaccinatie kaart zodat de nodige aanvullingen gehaald kunnen worden. Op de site van de GGD lezen wij dat er geen informatie telefonische wordt verstrekt. Online maakt jongste een afspraak en vult de formulieren alvast in zodat de GGD zich goed op haar komst kan voorbereiden. Ondertussen doen wij via google ons huiswerk en komen tot de conclusie dat een herhaling Hepatitis A en een noodkuur Malaria een noodzakelijk kwaad is.

Wanneer wij het grote gebouw binnen stappen blijkt de GGD een geoliede machine van bonnetjes trekken en op je beurt wachten te zijn.
Laten wij dat bonnetje nu vergeten te trekken.
De baliemedewerkster doet niet moeilijk.
Waar is mijn vaccinatieboekje roept jongste.
Heb je niet roep ik terug, je hebt een vaccinatiekaart.
Die is oranje, het boekje is geel…...
Het kan zijn dat je het niet hebt zegt de baliemedewerkster, dan krijg je dat straks.
Jongste mag naar de spreekkamer. Een assistente begint aan de vragenlijst. Er blijkt meer nodig dan een herhaling van Hepatitis A.
Hepatitis B is een dringend advies. Over 4 week moet je in Lima op zoek naar de vervolg vaccinatie.
Tracking? Je gaat vast een tracking doen.
Geen tijd voor, ik moet knetterhard werken zegt jongste.
Een vaccinatie tegen hoogteziekte zou wel verstandig zijn, je weet maar nooit.
Rabiës; Met een vinger wijst ze op de kaart van Peru het risico gebied aan. Je ziet het niet aan de buitenkant van een hond!


Wat is dat voor onzin, jongste heeft niks met vreemde honden en de herhaling is niet mogelijk door het snelle vertrek.

De secretaresse gaat naar de arts voor supervisie.

Verschrikt kijken wij elkaar aan. “4 prikken mam”; zegt jongste, die is gek, wat een onzin en 3 herhalingen niet te vergeten. Ze krijgt zeker provisie per vaccinatie, dit is geen zorg dit is commercie.
Pieuwww gelukkig mam, ik ben blij dat jij er ook zo over denkt.

Wanneer ze weer binnen komt val ik met de deur in huis; Even voor alle duidelijkheid, begrijp mij niet verkeerd, ik ben niet tegen vaccinaties maar ze moeten weloverwogen zijn.

Jongste benadrukt nogmaals dat ze vreemde honden niet knuffelt en absoluut geen tijd heeft voor excursies 6 uur verderop.
Hepatitis B zit mij nog niet lekker, het klopt toch dat het onder ander aan de orde is bij bloedcontact, tattoos of piercings gezet bij de verkeerde shop?
Heb je plannen vraag ik jongste met een knipoog?
Gechoqueerd kijkt de secretaresse mij aan, uw dochter is nog jong, haar prefrontale cortex is nog niet dicht gegroeid. Je weet nooit wat er op haar pad komt. Mijn kinderen krijgen alle vaccinaties zegt ze met klem.

Ik betaal de factuur inclusief het gele vaccinatieboekje €5,-
Arme kinderen zegt jongste.
Later M@rina!

vrijdag 31 augustus 2018

The seven dwarves of menopauze


Heel langzaam gaan de poriën aan de binnen kant van mijn ellenbogen open. Vochtdruppeltjes persen zich naar buiten. De warmte die hierbij vrij komt trekt omhoog langs mijn halslijn naar mijn nek waar het begint te vlammen alsof ik een acute nikkel allergie voor mijn ketting ontwikkel. Razendsnel trekt het verder omhoog om bonzend op mijn voorhoofd te eindigen. Misschien duurt dit alles een paar minuten. Lang genoeg om het te ervaren als een complete overval op mijn lijf.
Als een standbeeld blijf ik wachten totdat het eindstation is bereikt. Ik heb de nijging om “Altijd is Kortjakje” te puffen zoals ik moest doen bij de bevalling. Overigens mislukte dat toen totaal. Wanneer de vlammen langzaam doven zorgen de naar buiten geperste vochtdruppeltjes voor een rillerig lijf alsof de griep om de hoek ligt te loeren.

DE OVERGANG

IK ga verder met mijn werk alsof er niets is gebeurt. 

Wanneer ik zachtjes fluister;” Ohhh er komt weer één”, beginnen mijn collega’s zachtjes te grinniken. Overigens heb ik best geluk met mijn job, bij ons op de werkvloer is “de overgang” een heel gewoon onderwerp. Aan de balie wordt er regelmatig over gesproken. Je zou maar in het leger of bij de politie werken. Mannen snappen hier niks van, een enkeling daar gelaten.

Nog niet zo lang geleden vertelde een cliënt aan de balie over haar klachten.
Als ervaringsdeskundige leefde ik extra met haar me. We kwamen tot de conclusie dat het een rot periode is waar je je door heen moet bikkelen. Niemand ziet iets aan ons en niemand kan voelen hoe je binnen een paar minuten van top tot teen in de brand staat. En dan nog de energie die hierbij verloren gaat. Eigenlijk best gek dat er nauwelijks over gesproken wordt zeggen cliënt en ik tegen elkaar, alsof je je er voor moet schamen. Alsof wij er wat aan kunnen doen. Op een verjaardag mag iedereen mekkeren over een tennisarm, klapvoet, steunzolen en winterhanden maar niemand knalt door de kamer; “Ik zit in de OVERGANG, ik voel mij brak, ik heb hete buien, koude rillingen, slapeloze nachten, volle wasmanden door het nachtelijke douchen. De energie wordt uit mijn lijf gezogen en ik heb huilbuien omdat mijn hormoonspiegel uit balans is.
Ik heb het nog nooit iemand horen zeggen in haar leukste jurkje met een glaasje bubbels in de hand.

Samenzweerderig spreken cliënt en ik af om tijdens de eerste de beste gelegenheid de stoute schoenen aan te trekken en het heel gewoon de wijde wereld in te knallen, zonder een greintje schaamte. Bij deze!!! Nu ben ik wel benieuwd of cliënt/lotgenoot ook het lef heeft gehad?

Grappige collega heeft een foto in de groepsap gezet om de overige collega’s te waarschuwen. The seven dwarves of menopauze, wat een geluk, er zit mij maar 1 dwergje dwars.
Wacht maar dames, als ik dit alles achter mij heb gelaten zijn jullie aan de beurt…….
Later M@rina!

woensdag 15 augustus 2018

Laat mij, het gaat vast weer over.....


Het regent, even geen buiten zijn weer, ik kan het niet langer uitstellen. Ik pak een emmer sop en stofzuiger en race met grote tegenzin het hele huis door.

Wat was het warm, elk stap die ik deed zorgde voor een nieuwe zweetdruppel. Daarbij de hete buien passend bij mijn leeftijd stond ik af en toe in vuur en vlam. De nachten waren warm en kort; "uurtje slapen, uurtje dommelen, in het holst van de nacht een koude douche of de tijd doden met een column van Daphne Deckers".
Het idee alleen al om met deze warmte de stofzuiger uit de kelder te halen, het snoer af te rollen en de stekker in het stopcontact te stoppen bezorgt mij een hete bui. In de slaapkamer is het een chaos van afgegooide dekbedden, lakens die dekbedden vervangen en dekbedhoezen waar dekbedden zijn uitgetrokken. Her en der plat geslagen muggen die ons gek probeerden te maken met gezoem.
De doorstroom van de was in de wasmand naar de wasmachine is groot, de berg bij de strijkplank is hoog. Geen temperatuur om mijn armen onnodig te laten bewegen met was opvouwen of een stoomstrijkijzer heen en weer te laten bewegen.  
 
Als jij daar gelukkig van wordt..
In de hitte trein ik voor een logeerpartij naar jongste in de hoofdstad. Ik slaap heerlijk op een luchtbedje met op de achtergrond een zoemende ventilator. We ontbijten op het lieflijke balkonnetje met versgebakken broodjes en een heerlijk sapje. Met 33 graden fietsen wij in de volle zon naar de Zaanse Schans. Om af te koelen springen wij onder een sproeier waar een vader net zijn dochter boos onder vandaan trekt. We lijken wel gek 40 km te fietsen met die hitte.

Bij thuiskomst vraag ik of ik nog wat kan doen. “Hoezo”; vraagt jongste, het is 33 graden mam, het is ons huis, je hoeft hier niks te doen. Achteloos wuif ik de bezwaren weg, ik wil ff bezig zijn. Ik pak de stofzuiger en poets het gasstel blinkend schoon. Jongste ergert zich aan mijn poetsdrang.
Laat mij, het geeft mij zo’n goed gevoel.
Met een flinke vertraging trein ik terug in de hitte.

Het blijft warm, ik doe niet meer dan nodig is.

Samen met manlief doe ik een bakkie bij oudste. Zijn met spoed gekochte airco draait overuren. Hij moppert over de warmte. Verder dan een beetje lezen en een beetje film kijken komt hij niet.
Kan ik wat voor je doen, de wc, badkamer, ff strijken….
Als je daar gelukkig van wordt zegt hij met een brede lach.
Ik spring in de benen, pak een emmer sop en in no time race ik vol energie door zijn flat.

Zo fijn zegt oudste gekscherend tegen zijn vader, ik heb een foto gemaakt van mama en haar grootste geluk; “ poetsen”.

Wat is dat toch, thuis slaap ik zonder problemen onder een spinnenweb, zou het de overgang zijn of is dit nu het lege nestsyndroom.
Poetsen bij mijn kroost activeert “een klein stofje van geluk”.
Laat mij, het gaat vast weer over.

Later m@rina!