woensdag 15 augustus 2018

Laat mij, het gaat vast weer over.....


Het regent, even geen buiten zijn weer, ik kan het niet langer uitstellen. Ik pak een emmer sop en stofzuiger en race met grote tegenzin het hele huis door.

Wat was het warm, elk stap die ik deed zorgde voor een nieuwe zweetdruppel. Daarbij de hete buien passend bij mijn leeftijd stond ik af en toe in vuur en vlam. De nachten waren warm en kort; "uurtje slapen, uurtje dommelen, in het holst van de nacht een koude douche of de tijd doden met een column van Daphne Deckers".
Het idee alleen al om met deze warmte de stofzuiger uit de kelder te halen, het snoer af te rollen en de stekker in het stopcontact te stoppen bezorgt mij een hete bui. In de slaapkamer is het een chaos van afgegooide dekbedden, lakens die dekbedden vervangen en dekbedhoezen waar dekbedden zijn uitgetrokken. Her en der plat geslagen muggen die ons gek probeerden te maken met gezoem.
De doorstroom van de was in de wasmand naar de wasmachine is groot, de berg bij de strijkplank is hoog. Geen temperatuur om mijn armen onnodig te laten bewegen met was opvouwen of een stoomstrijkijzer heen en weer te laten bewegen.  
 
Als jij daar gelukkig van wordt..
In de hitte trein ik voor een logeerpartij naar jongste in de hoofdstad. Ik slaap heerlijk op een luchtbedje met op de achtergrond een zoemende ventilator. We ontbijten op het lieflijke balkonnetje met versgebakken broodjes en een heerlijk sapje. Met 33 graden fietsen wij in de volle zon naar de Zaanstreek. Om af te koelen springen wij onder een sproeier waar een vader net zijn dochter boos onder vandaan trekt. We lijken wel gek 40 km te fietsen met die hitte.

Bij thuiskomst vraag ik of ik nog wat kan doen. “Hoezo”; vraagt jongste, het is 33 graden mam, het is ons huis, je hoeft hier niks te doen. Achteloos wuif ik de bezwaren weg, ik wil ff bezig zijn. Ik pak de stofzuiger en poets het gasstel blinkend schoon. Jongste ergert zich aan mijn poetsdrang.
Laat mij, het geeft mij zo’n goed gevoel.
Met een flinke vertraging trein ik terug in de hitte.

Het blijft warm, ik doe niet meer dan nodig is.

Samen met manlief doe ik een bakkie bij oudste. Zijn met spoed gekochte airco draait overuren. Hij moppert over de warmte. Verder dan een beetje lezen en een beetje film kijken komt hij niet.
Kan ik wat voor je doen, de wc, badkamer, ff strijken….
Als je daar gelukkig van wordt zegt hij met een brede lach.
Ik spring in de benen, pak een emmer sop en in no time race ik vol energie door zijn flat.

Zo fijn zegt oudste gekscherend tegen zijn vader, ik heb een foto gemaakt van mama en haar grootste geluk; “ poetsen”.

Wat is dat toch, thuis slaap ik zonder problemen onder een spinnenweb, zou het de overgang zijn of is dit nu het lege nestsyndroom.
Poetsen bij mijn kroost activeert “een klein stofje van geluk”.
Laat mij, het gaat vast weer over.

Later m@rina!

donderdag 2 augustus 2018

Dit moeten wij niet willen!!!


In de jaren 70 ging mijn moeder naar een tentoonstelling. Bij de ingang stonden deftige dames sigaretjes uit te delen. Uit beleefdheid nam mijn moeder de sigaret aan en nam één trekje. Hoestend en proestend drukte ze hem meteen uit.
Nooit weer dacht ze.

Het is 2018, ik ga zwemmen in het Noorderparkbad.
Vanaf dit seizoen is dit zwembad rookvrij! “Op weg naar een rookvrije generatie” lees ik op de borden en op de T-shirts van het bad personeel.
Nou ja rookvrij; Roken is alleen nog toegestaan op de daarvoor aangewezen plek, buiten het zicht van kinderen.



Het is warm en de zon is fel. Ik doe mijn opengeslagen boek op mijn hoofd en doezel weg. In de verte hoor ik flarden van gesprekken.

Twee jonge moeders met hun rondscharrelende peuters bespreken de nieuwe regel uitvoerig. Trots vertelt de donkere van het stel dat ze tijdens de zwangerschap geen sigaret heeft aan geraakt. Ze rookt helaas wel weer. De blonde moeder haakt er op in. Haar zus is zwanger en het stoppen gaf zoveel ellende en stress dat de baby niet genoeg groeide. De verloskundige stelde voor om het roken te beperken tot 2 sigaretten per dag. Dan was ze niet meer stressvol en chagrijnig en kon de baby weer lekker groeien. Grappig hé.

Ik doezel verder.

Ineens schrik ik op door een zachte dwingende stem die steeds harder en venijniger wordt. Een leuk stel krijgt het flink met elkaar aan de stok. Ze sist zeker een stuk of 6 keer achter elkaar; Dat wist je, dat wist je, dat wist je…
Wat wist hij? Aha haar rookverslaving, ze heeft een sigaret uit haar tas gepakt en wil voor de vijfde keer in no time naar “het rookhoekje”.  Ze is niet van plan om zich te laten remmen. Luid en duidelijk, ook voor de omstanders, geeft ze manlief te kennen dat hij er verstandig aan doet om zijn mond verder te houden. Met grote stappen beent ze richting de rookhoek. Hij roept haar na dat ze een goed voorbeeld is voor hun zoontje. Ze sist terug; “Wie is er begonnen”. Aan zijn venijnige gezicht te zien zet hij de ruzie voort met het sturen van whatsappjes. Het kleine ventje vertrekt ongemerkt zonder zijn bandjes naar het pierenbadje……

Elke werkdag in de apotheek kom ik ze tegen, mensen die dolgraag op weg willen naar een rookvrije generatie, die spijt hebben dat ze ooit een eerste sigaret hebben aan geraakt, die zich scheel betalen aan zorgkosten omdat ze COPD hebben gekregen. Cliënten die stront ziek worden door mee roken, daardoor moeten puffen of prednison moeten slikken. Die vanwege mee roken niet een festival kunnen bezoeken.

Op weg naar een rookvrije generatie…..hoe dan?
Festivals en studentenverenigingen ontvangen flink geld van tabaksfabrikanten om daar hun slag te slaan… de bezoekers zijn jong, precies de groep die tabaksfabrikanten aan het roken willen krijgen.
Anno 2018 weten we toch wel hoe schadelijk en verslavend roken is.
Dit moeten wij niet willen.
Later M@rina!

donderdag 19 juli 2018

Als je maar een paar minuten hebt om over te stappen, wat doe je dan.....

 Jongste stuurt een berichtje; “hahaha ik kom dr aaaannnnn”
Gespot, stuur ik terug”,
Ik zit op het station op haar te wachten.

Door werkzaamheden aan het spoor vervangen bussen de treinen. De bussen komen met een bloedsnelheid aan rijden, de klapdeuren vliegen open en de inhoud van de bus stort zich zo snel mogelijk naar buiten om over te stappen op de trein. Ik zie in de verte 1 NS medewerker om de boel in goede banen te leiden. De backpackers, reizigers met honden, mensen en koffers rollen letterlijk over elkaar heen de bus uit. Met verbazing zit ik te kijken wanneer ik opschrik van een klap en een hoop gekrijs. Vlak voor mij ligt ineens een hoopje mens met een mega rugtas en een gillend jochie van een jaar of 4. Ik spring in de benen om te helpen. Mede reizigers sjorren al aan haar armen maar het lukt niet om haar te laten staan, ze draait een halve slag waardoor haar benen dubbel onder haar lijf klappen. Een verwilderde jonge moeder kijkt mij aan. Ineens zie ik dat het gehuil uit een draagzak op haar buik komt, ze is half over haar kindje gevallen.
Gespottttt!
Jongste zit ondertussen gehurkt naast mij. Ik klik de draagzak open en geef het murmeltje door aan haar, ze doet haar uiterste best om het kleintje te troosten. De moeder kan alleen maar diep snikken, ze pakt haar mobiel en toetst een nummer in, ze duwt mij de telefoon in de handen en vraagt in het Duits of ik Danny wil bellen. 
Wie is Danny?
Ze blijkt ’s morgens vroeg te zijn vertrokken uit Berlijn en is op weg naar Danny in Leeuwarden om samen verder te reizen naar Ameland. Tijdens het gesprek blijft de jonge moeder stil zitten snikken. Alles doet zeer en dan nog de schrik, ze is totaal ontredderd en moe van de lange reis. Eerst maar eens uit de brandende zon naar een plekje in de schaduw. Nonchalant wil ik de rugtas op tillen, minstens 30 kilo, keihard klapt hij terug en schuurt een velletje van mijn pols. Ik haal natte doeken en bekers met water bij de stationshuiskamer om de schaafwonden schoon te spoelen. We koelen haar lip en de buil op het hoofd van het kleintje.

Danny belt, hoe het gaat, hij komt haar halen met de auto.
De kleine Emma van 17 maanden heeft ondertussen plezier met mijn jongste en Louis geniet van het raket ijsje bedoelt voor de gehavende lip.

Na drie kwartier belt Danny opnieuw, nog ongeveer een half uur…

Nu alles weer onder controle is stellen we voor om te wachten op Danny in de heerlijk koele en rustige stationshuiskamer.

Van Berlijn naar Ameland met minstens 30 kilo op je rug en 12 kg op je buik met in de ene hand een goed gevulde tas en in je andere hand een minimensje.
Hoe bedenk je het..

Als je maar een paar minuten hebt om over te stappen, wat doe je dan….
Niet iemand omver lopen lijkt mij!

Later M@rina!

dinsdag 10 juli 2018

Een dag vol contrasten...


Minstens drie keer druk ik de wekker uit voordat ik mijn bed uit spring.
Ik lig te luisteren naar het “Mereltje” die een tuin concert geeft.
Mijn gedachten gaan naar de dag die nog voor mij ligt.
Het zonnetje schijnt fel naar binnen, een prachtig begin van de dag.

Ik gooi de trolley op bed en zoek zorgvuldig mijn kleren uit.
Niet te uitbundig maar gekleed, misschien een beetje stemmig.
Gemakkelijke kleding om in te reizen, beetje fashion voor bij de presentatie en feestelijke kleding voor bij de diploma uitreiking.

Eerst een mooie bloem uitkiezen, om mee te nemen, naar de dienst.
Heel speciaal voor haar, een laatste prachtige kleurrijke bloemengroet.
Ze hield van bloemen, van haar gezin, van de mensen om haar heen,
van het leven, van ervoor gaan, niet van zeuren, wel van lachen.
Vandaag nemen wij afscheid van haar.

Buiten raast de wereld, binnen horen wij zorgvuldig gekozen muziek.
De mensen die haar lief zijn vergezellen haar op haar laatste reis.
In de kerk zeg ik haar stilletjes gedag.
Het spijt me dat ik niet mee kan gaan.
Ik stap in de auto en rij naar de hoofdstad waar jongste op mij wacht.

Na een flinke rit parkeer ik de auto bij de flat in Noord.
Ik stap in de warme volle bus richting Centraal.
Op het station baan ik mij een weg door de mensen op zoek naar koffie. Verder lopend naar de metro lees ik het whatsappje van jongste. “Mam, het maakt niet uit welke metro je neemt, ze stoppen allemaal op het ”Weesperplein”.
De pianoman...hij maakt mij zo blij......
Op de borden lees ik; Noord, Gaasperplas, Gein, Zuid, hoezo allemaal.
Ik heb geen tijd om verkeerd te reizen en ga op zoek naar bevestiging.
Ik wacht netjes tot een GVB medewerker uitgepraat is en stel mijn vraag.
Het antwoord is kort maar krachtig: “Alles!”
Aha, toch, het maakt dus niet uit welke metro ik neem…...
"Mevrouw, verstaat u Nederlands", ik zeg u: Alles".
Verschrikt kijk ik meneer aan. Versta ik Nederlands?
Ja ik versta Nederlands, alleen kan ik even niet zo goed denken.
“Alles, u verstond toch Nederlands”?
Meneer ik heb een verdrietige dag gehad, 1 ½ uur auto gereden, daarna de bus gepakt en ben nu op zoek naar de juiste metro. Ik stel vriendelijk een vraag.
Mevrouw ik zeg u heel gewoon: Verstaat u Nederlands, alles betekent alles!
Ik bedank en loop weg.
De woorden; “Verstaat u Nederlands” galmen na in mijn hoofd.

Ik loop door de school op zoek tussen een hoop vrolijkheid naar jongste.
Het contrast vandaag is groot, heel groot.
Jongste neemt afscheid van haar school met de prachtige trap, het weeflokaal, van haar docenten, mede studenten en van het student zijn.
Een afscheid en tegelijkertijd op weg naar een nieuwe uitdaging.

Het is feest zegt vriendje.
Klopt het is feest.

Mijn tranen zitten hoog.
Ik moet flink slikken om niet keihard te gaan huilen.

Niet nu.
Het is feest.
Een dag met uitersten.
Een dag met een lach en een traan.

Later M@rina!

zondag 17 juni 2018

U bent niet verschenen op uw reservering......


Het is half tien wanneer wij neerstrijken bij het tapas restaurant om de hoek. Wij nemen plaats aan het tafeltje tegen over het tafeltje van de dag ervoor.  
Waren wij hier maar meteen naar toe gegaan.

Restaurante Panorama, een top restaurant met enkel alleen glazen wanden. De locatie is amazing, schenken enkel Spaanse wijnen, werken uitsluitend met streek producten en de vis komt rechtstreeks van de Valenciaanse vismarkt.
Wij reserveren online, bij de reservering moeten wij al aangeven of wij paella kiezen.
Uitzicht over het strand, zee en Valencia..
We arriveren iets te vroeg, maar geen woord te veel, de locatie is amazing. We lopen naar de desk. Een kelner die glazen staat te poetsen ziet ons binnen komen en maakt een “gauw eruit beweging” met zijn glazendoek. Signor wij hebben gereserveerd! Hij wijst op zijn klokje, het restaurant is nog niet open. Klokslag acht uur gaan de twee palen met het lint aan de kant, het startsein dat de gasten mogen binnen komen. De desk is nog onbemand, we wachten totdat we gezien worden. We worden bijna omver gelopen door twee poezelige keukenmedewerkers met in hun hand een grote zak vol vis. Een langs lopende druk bellende macho gebaart dat we door moeten lopen naar de volgende desk. Ondertussen tettert hij iets naar een jong meisje met een vlekkerige te grote broek die ze om de paar minuten omhoog sjort. Wij wachten rustig. Het  personeel druppelt één voor één binnen. Het macho mannetje staat ondertussen druk bellend achter de desk. Daar komt de gastvrouw op haar dooie akkertje aan gewandeld. “5 minutes”; zegt bellend macho mannetje, hij doet de overdracht. Wanneer hij wegloopt roept hij wijzend naar ons; Signor, Señora. Ze kijkt op. Ze is er nog niet klaar voor. Eerst de zonnebril in haar tasje, tasje onder de desk en haar blazertje aantrekken.

Whats your name? Is that your thirst name? Oké.
Ze pakt de menu en wijnkaart en gaat ons voor naar een tafeltje. Wij nemen plaats.
Het meisje met te grote  vlekkerige broek pleurt zonder op of om te kijken een  broodmandje op tafel.
Het is 20.15 uur.
Personeel passeert elkaar, roept wat en rent verder. Ik zie geen lach, geen vrolijke gezichten en vooral geen contact met niemand niet.
Er is een spoed overleg, het restaurant tafel plattegrond wordt erbij gehaald, cursus Lean op de werkvloer?
Het is 20.20 uur, tot nu toe heeft niemand ons zien zitten.
Ik vind het wel welletjes. “Geef ze nog 7 minuten”; zegt manlief. Ineens springt hij op. Ik pak mijn tasje en loop naar de uitgang. Ik zie manlief niet meer, ik kijk achterom en zie hem theatraal uitleggen dat wij na 30 minuten nog niemand hebben gezien die ons een onvergetelijke avond zou willen bezorgen.
Het spoedoverleg stopt abrupt.
Ik wou ze nog een kans geven zegt manlief.
Ik stond al met 1 voet op de trapper.
Hij is not amused.

Het is een zwoele avond, de locals keuvelen gezellig om ons heen, de tapas is heerlijk.
Er komt een berichtje binnen; U bent niet verschenen op uw reservering waarom heeft u niet gecanceld…….
Later M@rina!

dinsdag 5 juni 2018

Toen had ik alleen nog maar zorg om............


Oudste kwam het weekend naar huis. Jongste had door de afstudeer stress hooguit tijd voor 1 nachtje Drenthe. Alle twee kwamen ze speciaal voor mij naar het noorden om het 25 jarig jubileum van ons gezondheidscentrum mee te vieren. Ik ben er één van het eerste uur. Wij hebben elkaars liefjes gekeurd, hoogtij dagen gevierd en als er een baby werd geboren werden wij allemaal een beetje tante.

Jongste heeft het hier eigenlijk te druk voor, ze heeft haar scriptie ingeleverd en wacht op feedback. Krijgt ze groen licht dan mag ze door….wordt het rood….dan is het voor nu niet goed genoeg.
De mail wordt constant ververst.

Geen bericht, goed bericht zeggen wij steeds geruststellend.
Stel dat het nu niet lukt, dan komt het toch later wel…
Fout, ze heeft toch niet voor niets keihard gewerkt, ze gaat voor groen.




Ondertussen is het zaterdagavond acht uur.
Het stoplicht staat nog op oranje.
Het is niet versprongen naar rood of naar groen.
Zou de docent een nacht door halen voor haar.
Stel je voor dat ze zondagmorgen het verlossende mailtje heeft.….
Ze plakt er nog maar een nachtje bij aan.

Zondagmorgen geen nieuws…..zou het zo goed zijn dat….opper ik.
Wij snappen het niet, het is nooit goed genoeg.
Mijn gedachten gaan terug naar ruim 30 jaar geleden, door de zenuwen verwarmde ik de tetracycline oogdruppels, een uitzondering, een 1, gezakt!
Mam, niet te vergelijken met een scriptie, vroeger was alles anders…
Ze gaat in bad liggen met een muziekje in haar oren.

De dag is bijna voorbij, geen rood, geen groen.
We gaan netflixen, drinken cappuccino’s en eten dure handgemaakte bonbons, we gaan over op wijn en nootjes.
Ik blijf nog wel een nachtje, kan toch nog niks doen.

Was ik nog maar 6 zegt jongste. Waarom 6 vraag ik verbaasd?
Toen had ik alleen nog maar zorg om Baby born, of ze wel elke dag leuke kleertjes aan had. Het enige waar ik mij toen boos over maakte was dat ik haar geen poepzakjes mocht geven.
Ik schiet in de lach en zie haar ogen vochtig worden.
Lach maar mam, ik weet nog steeds niet of ik de rest van de week keihard jank of snoei hard aan het werk ben.
Het is echt waar, de babyborn tijd was zonder stress, geen huiswerk, geen examenstress, geen deadlines, geen profiel werkstukken. Het waren alleen maar de poepzakjes die ik van jou niet mocht geven, verder niets.
Als dat je enige zorg was dan heb je best een fantastische jeugd gehad zeg ik lachend.

Ik zwaai haar uit tot ik de trein niet meer zie, ze is op weg naar school.

Ik wacht verder en denk terug aan de babyborn tijd.
Aan de boosheid over het Pokémon verbod, de verbazing dat geknipte Barbie haren niet meer aangroeiden, de verontwaardiging van de onverwachte tik op haar billen omdat ze alle flessen shampoo en crème spoeling had geleegd voor een nieuw geurtje…..

13.04 uur mijn schermpje licht op………








Wowwwww she did it!

Later M@rina!

maandag 14 mei 2018

Gelukkig is het geen dildo zegt ze giechelend............


Mijn oog valt op een paar grijze muiltjes met een zacht voetbedje en een zooltje van jute met een leuk zilverdraadje. Ik scrol door, schoenen genoeg, maar toch….net niet dat model...net niet die kleur. Cookies begrijpt mij, wanneer ik een blik op mijn iPhone werp komt het muiltje steeds voorbij. Stel dat ze niet zo leuk zijn, niet lekker zitten…ze kunnen altijd retour. Het volgende bezorgmoment is maandag tussen 18.00 uur en 21.00 uur. Ik geef Zumba ervoor op en zit geduldig te wachten op de bezorger. De deur naar de gang staat open en de muziek op zacht, stel je voor dat ik de bel niet hoor.
De tijd verstrijkt, het wordt een latertje, 20.55 uur raadpleeg ik Track & Trace; “Bezorgd om 18.45 uur op nummer x”.
Mijn muiltjes zitten fantastische!
Het zal toch niet waar zijn, wie woont daar? Op nummer x is niemand thuis, om 22.30 uur floept het licht aan, het lijkt mij geen goed idee om op dit late tijdstip naar mijn muiltjes te vragen. Dinsdagmorgen gooi ik een kaartje in de brievenbus om te bedanken voor het aannemen en beloof dat ik ze dezelfde dag kom halen.
Rond de koffie, tijdens een internetmomentje zie ik een berichtje; “ik heb je roze kaartje ontvangen maar helaas geen pakket”. Mijn muiltjes, waar zijn ze?
Tussen de middag bezorgmaatschappij maar eens contacten. Telefoniste kan niets voor mij betekenen, ik ben niet de opdrachtgever, ik moet bij de leverancier van de muiltjes zijn. Er zit niks anders op dat ik mijn “gezellige klets met collega’s pauze” besteed aan speuren naar muiltjes. Opnieuw hang ik in de wacht, dit keer met een leuk muziekje en lekker snel een vriendelijke stem. Speurders worden in gezet.
Rond half 6 bel ik bij mevr. nummer x aan om polshoogte te nemen.
Samen zien wij de bezorg auto langs de straatnaamborden rijden. Ik vraag of hij “de bezorger van gisteren is”.  Ah u heeft vanmorgen iets besteld?
Nee, ik heb gisteren gewacht tot ik een ons woog.
Mevrouw doordat alle straten hier met een S beginnen doet mijn Tom Tom het niet. Ik weet waar ze zijn, ik ga ze halen. Hij schiet met zijn auto naar voren en naar achteren en scheurt razendsnel de straat uit de brug over. Die komt niet meer terug zegt Mevr. nummer x. Ik zie hem lopen op de Sastanjelaan eh Kastanjelaan?
Niet veel later verschijnt hij met een kassabonnetje waar nummer x op staat en de mededeling; ”Wanneer meneer naar zijn werk gaat brengt hij het pakket”.
Hoe bedoelt u, u stond daar toch net aan de deur, waarom neemt u het pakket dan niet mee?
Zucht….steun… ga mee dan, dan halen wij het samen op.
Lijkt mij geen goed plan. Mevr. nummer x  gaat het steeds leuker vinden, gelukkig is het geen dildo zegt ze giechelend. Briesend rijdt hij weg en komt opnieuw met lege handen terug. Verkeerd verstaan, meneer heeft op weg naar zijn werk het pakket in u tuin verstopt… achter een boompje….
Samen lopen we richting ons huis.
Zie daar staan ze…..en weg is hij.

Bedankt!
Ook voor de kennismaking met Mevr. nummer x.
Later M@rina!