donderdag 19 april 2018

Voordat je het weet sta je op de dodenlijst......


Minstens 50 capsules glijden uit de doos met een ratelend geluid op de grond. Normaal zou ik de slappe lach krijgen maar vandaag is dat geen goed idee. De eerstejaars sluiten de periode af met een praktijk toets “capsules maken”. Super geconcentreerd en muisstil zijn ze aan het werk.


Hoe toevallig.....
Dat was twee week geleden wel anders. Op de achterste rij hoor ik luid en duidelijk een freule zeggen; ”Als er één iemand vermoord moet worden dan is dat mijn schoonmoeder”. Giechelend vertellen ze elkaar over hun bazige schoonmoeders en uitsloverige moeders die voor schaamrood op de kaken zorgen. Dan is er ook nog een leerling met een vader die zichzelf erg grappig vindt en “random plaatjes” naar haar liefje stuurt.
Het wordt te gezellig bij de dames van het achterste blok zo krijgen we receptuur fouten. Wanneer ik polshoogte ga nemen willen de dames weten of ik WhatsApps naar het vriendje van mijn dochter stuur.
Ik kijk wel uit, ik heb een absoluut WhatsApps verbod vertel ik de dames. Een oplettende leerling herinnert zich het whatsapp gesprek naar aanleiding van het verrassingsfeest van jongste? Dat is ietsje genuanceerder kaats ik terug; ” Ik heb de berichtjes van vriendje beantwoordt en gevraagd of ik wat voor het feest kon betekenen”, dat moet kunnen. Het feest is geweest en stilzwijgend is het WhatsApp verbod weer van kracht. Het valt niet mee voor ons uitsloverige moeders, bazige schoonmoeders en grappige vaders, elk WhatsAppje is een dilemma. Ik denk wel tien keer na voordat ik überhaupt wat in tik of op verzenden druk.
Ik hoorde pas van collega doktersassistente over haar woedende zoon nadat ze zijn vriendinnetje een suc6 WhatsAppje had gestuurd. Bij AH vertelde een bezorgde moeder over haar reizende zoon die met heel veel moeite het 06 nummer van zijn vriendinnetje heeft af gegeven als ze beloofde het nummer alleen in uiterste noodgevallen te zullen gebruiken.


De buurvrouw naast de moordenaar in spé raakt lichtelijk in paniek. Haar mengsel is op terwijl de capsules nog maar voor de helft zijn gevuld. Daar heb je het al. We bekijken de berekening, controleren de wegingen en lopen het protocol na. Hoeveel capsules ging je ook alweer maken? Hoeveel capsules heb je je apparaat mee gevuld……..ze kijkt, ze telt, 5 rijen van 10 capsules ………..En dat is……… Nee, het is niet waar, ik heb er niet 40 maar 50 capsules in gezet.
Laat je niet afleiden door vervelende schoonmoeders. In de apotheek is het ook niet muisstil. Wat dacht je van rammelende sleutelbossen, huilende baby’s, jengelende kleuters, rinkelende telefoons en ratelende printers. Het hoort er allemaal bij. Voor de volgende keer je capsules minstens drie keer na tellen (-:

Een bijzondere dag. Als apothekersassistente ben je door een kleine misstap maar zo een gifmengster. Ga je net als ik voor de titel “ideale (schoon)moeder”; alleen WhatsApps in uiterste noodgevallen, niet grappig doen door “random” plaatjes te sturen en sloof je vooral niet uit..... 
Voordat je het weet sta je op de dodenlijst.
Later M@rina!

woensdag 4 april 2018

Herinneringen of een hoop zooi......



Het is zeker 4 jaar geleden dat ik samen met jongste naar het stoffenspektakel ben geweest. Een walhalla op het gebied van stofjes, garen en alles wat je kunt gebruiken om bezig te zijn met naald en draad. Jongste kocht leuke lapjes voor leuke prijsjes. Een paspop verleid mij met een stijlvol jasje in een leuk grijs/zwart printje. Voor maar liefst €50,- koop ik de benodigde meters. Bij thuiskomst leg ik het stofje in de kast waarin het stilletjes naar de achtergrond verdwijnt.

Tijdens het boodschappen doen zien jongste en ik een “Knip mode” liggen. Wij worden abrupt verliefd op de zomerjurk met flamingo’s op de cover. Wat heb ik een zin om samen een dag te naaien zegt jongste. Ik ben meteen voor. Ik ga alvast neuzen bij “Anja’s stoffen” en wordt helemaal blij van de fijne stofjes in leuke kleurtjes. Ik moet sterk zijn, niet eerder een flamingo stofje voordat ik een jas heb gemaakt van de stof die nog ergens in de kast ligt. Ik haal de naaimachine van zolder en vis de stof tussen de zooi van de plank. De naaidoos gaat op de kop voor een grondige reorganisatie. Op zoek naar garen en spelden kom ik van alles tegen; een lieve kaart met hartjes, een zak plakoogjes van de leuke pinguïn traktaties, één berenneus en een paar berenogen. Op onze bruiloft zongen de neefjes en nichtjes het berenlied naar aanleiding van de beren die ik voor hen had gemaakt. Terwijl ik het gele biaisband netjes over het kartonnetje vouw denk ik aan de omslagdoek die ik tijdens mijn zwangerschapsverlof met veel zorg had gemaakt. Eén keer wassen op 90 graden door de kraamverzorgster zorgde voor een vaal gekleurd rafelig geheel. 
Haarlintjes voor Koninginnedag, eiermutsjes gebreid op CS.. 
Na de kraamdagen kon ik opnieuw aan de slag. Het clowns malletje, waar ik textielverf bij had gekocht om een wit lakentje mee op te vrolijken, is nooit gebruikt. 3 uur na de aankoop werd ik 3 ½ week eerder dan verwacht moeder van een heerlijk ventje. De textielverf heb ik onlangs bikkelhard weg gegooid. Het knoopsgatenelastiek is een super handig hulpmiddel als je minstens 20 kg groeit van de Chinese tomatensoep en minimarsjes tijdens je zwangerschap. Maar ook handig voor peutertjes met of zonder luierkontje. Bergen plaatjes en reparatiedoek voor kapot gevallen knieën van peuters. Later handig voor kapotte kruisen van puber spijkerbroeken die onder aan de kont hangen en daardoor keer op keer achter het zadel blijven hangen. Doorgaans lagen er meer broeken van oudste naast de naaimachine dan in zijn kledingkast. De 5 knopen waren met zorg uit gekozen door jongste voor haar eigen gemaakte newspaper jas….....
Manlief komt de kamer binnen en struikelt bijna over de berg waar ik op mijn knieën tussen zit te mijmeren.
Kijk eens zeg ik; “Een naaidoos vol herinneringen”.
Oh herinneringen, ik dacht een hoop zooi; “zegt manlief”, tja zo kan je het ook zien…...
Dacht dat je met dat jasje bezig was….………
Jasje, oh ja, bijna…..
Later M@rina!

zondag 25 maart 2018

Door de liefde verstrengeld..............


Van moeders kreeg ik de opdracht om een leuk uitje te plannen voor mams en haar 3 dochters. Het mocht best wat kosten. Dat laten wij ons geen twee keer zeggen. We kiezen de Lion King en boeken er een leuk hotel bij. Onder het genot van een lekker kopje oploskoffie van de cateraar treinden wij vorige week vrijdag met zijn vieren richting de Hofstad. Rond vijven stappen we uit op centraal en wandelen richting het Hotel met uitzicht op het Haagse Bos. Na het inchecken zoeven wij met de lift naar de zesde verdieping. Kamer 602 en 604 gaat het worden voor vannacht. Al kletsend schuif ik het pasje in de gleuf om de deur te openen. Een enorme gil doet ons opschrikken, waar wordt iemand vermoord, ik kijk om me heen maar zie niks. Ik gooi de deur open en stap naar binnen;” NO, NO, NO roept een mannenstem”. Mijn oog valt op een ontbloot mannenlijf door de liefde verstrengeld met een dame, in de haast half verstopt onder een dekbed. Ik deins achteruit en gooi de deur weer dicht. Voordat ik in lachen uitbarst kijk ik de familie perplex aan; “ OMG, ik stoor een stel in hun liefdesspel”.
Bedankt voor de drankjes!
Op dit tijdstip vraagt mijn moeder verschrikt. Ja mam, op dit tijdstip, je bent jong en….Dubbel van het lachen rol ik mijn koffertje naar de kamer van mijn zusjes. Terug naar de receptie voor een andere kamer. Terwijl ik bij de lift sta te wachten vliegt de deur van kamer 602 weer open. In de haast een broek en trui aangetrokken staat de Engels man op blote voeten te roepen; “sorry, sorry, i had two nights”. No problem, I am going to the reception. Verschrikt kijkt hij van de een naar de ander en snelt zijn kamer weer in. Ik zoef naar beneden en sprint naar de dame die ons net heeft geholpen. Vragend kijkt ze mij aan; “Sorry ik had een kamer zonder een verliefd stelletje geboekt, ik heb ze gestoord in hun samen zijn”, zeg ik lachend. Haar grote bruine kijkers worden nog groter. U kunt er gelukkig nog wel om lachen zegt ze voorzichtig. Collega komt erbij, ze snappen niet waar het mis is gegaan. Ondertussen is de Engelsman op kousenvoeten gearriveerd. Zijn haar zit weer keurig in de plooi, hij rent van de één naar de ander al roepend met twee vingers omhoog; “Two nights, i have  two nights”. Na een oké verdwijnt hij net zo snel als hij kwam. Met een pasje voor een kamer één deur verderop pak ik de lift opnieuw. Dubbel van het lachen zit de familie te wachten; “Of ik nog wel naar binnen durf”, “jou gezicht je had jezelf moeten zien”. Wanneer wij vertrekken naar de Lion King zien we dat er een kaartje onder de deur door is geschoven. We mogen een drankje komen drinken in de bar. Morgen bij het ontbijt het stel maar even bedanken voor het spannende voorprogramma en het gratis drankje (-;
Later M@rina!

woensdag 14 maart 2018

Ik ben een asociale blokkade.......


Fris en fruitig stap ik vanmorgen rond achten op de fiets richting Oosterboer. De komende 6 weken vind er in onze buurt een reconstructie plaats. Dat wil zeggen in 6 etappes gaat de straat rondom ons huis eruit. Het is even behelpen. Maar geen paniek er zijn vele wegen die naar Rome leiden. Ik fiets een klein stukje over de stoep langs de strook uitgehaalde klinkers tussen de kraantjes en shovels door naar de T-kruising. Van hieruit heb ik met mijn fiets voorrang op het verkeer van links. Aan de overkant zie ik een minimannetje en een minimeisje met hun fietsjes staan om over te steken. Minimannetje schiet de straat over en schreeuwt tegen minimeisje dat ze moet volgen. Ze twijfelt, ze blijft staan. Minimannetje gaat schreeuwen dat ze moet gaan. Paniekerig kijkt ze om haar heen. Zal ze wel, zal ze niet, nee ze blijft staan. Net wanneer ik ga oversteken komt er van links een felrode auto van Office service Nederland aan gereden.
Langzaam fiets ik richting minimeisje en roep dat ze veilig over kan steken. Ik ben bang dat minimeisje onverwacht naar de overkant schiet. Ik stop in het midden en roep naar minimeisje dat het nu echt kan. Heel even is daar nog de twijfel en dan schiet ze langs mij heen. Ik stap weer op de fiets om mijn reis te vervolgen. Hoor ik nu iemand wat roepen. Ik draai mij om en zie een kalende mijnheer nog net zijn autoraampje van zijn felrode reclamebak sluiten. Omdat ik wel benieuwd ben naar wat hij riep, fiets ik naar hem toe; “Riep u nou iets naar mij”, vraag ik beleefd. Het raampje gaat weer naar beneden; “Of ik soms dacht dat hij het kind niet overliet steken”.
Hoe bedoelt u; vraag ik?
Je stopt midden op de weg om haar over te laten steken, dat had ik toch ook kunnen doen.
Wat is je punt vraag ik verbaasd?
“Ik vindt dit asociaal gedrag om midden op de weg te stoppen, je werpt een blokkade voor mijn auto waarvan ik schrik”. Ik ben flabbergasted. Mijn dag begon fris en fruitig. Asociaal wil ik al helemaal niet zijn. Ik maak meteen excuses. Nadrukkelijk laat ik mijnheer weten dat het mij oprecht spijt dat ik de start van deze mooie zonnige dag heb bedorven door zo’n onbezonnen actie. Echt, ik vind het heel vervelend dat dit is gebeurt. Een fijne dag vandaag. Ik hoop niet dat u vandaag nog meer van dit soort dames tegen komt.
Voordat ik weg fiets vraag ik wel of hij het ook nog even vanuit mijn oogpunt wil bekijken; “Op een onoverzichtelijke kruising met wegwerkzaamheden staat een schreeuwend minimannetje en een twijfelend minimeisje, gaan ze wel of gaan ze niet oversteken. Vanuit een goed hart speelde ik voor klaar-overtje. Ik zal het nooit meer doen. Opstandig fiets ik verder. Asociale blokkade, ik was gewoon verkeer van rechts……..
Later M@rina!

maandag 26 februari 2018

Het was toch zijn eigen keuze.............

Met zijn vieren zaten wij regelmatig hoestend en proestend op de achterbank van de Vauxhall Viva. Door een waas van rook zagen wij mijn vader achter het stuur zitten. Wanneer het eind van zijn shaggie in zicht kwam werd er alvast een nieuwe gedraaid. De één werd met de ander aan gestoken.

Het is februari '79, mijn zusje ligt in het ziekenhuis. Samen met mijn vader ga ik op bezoek. De sneeuwduinen liggen hoog op tegen de vangrails. Mijn vader rijdt stressvol stapvoets. Stress vraagt om een sigaret. Mijn vader steekt de één na de ander aan. Wil je ook een sigaret? Ik moet nog 13 jaar worden. Ik voel me best volwassen met deze vraag. Onwennig steek ik een sigaret op. Lekker? Vast niet. Vooral stoer.

Om op school bij de stoere rokers achterin het fietsenhok te mogen roken ben je een goedkeuring van je ouders nodig. Mijn moeder, die van haar leven nog nooit gerookt heeft, vult het formulier voor de
Vanaf  "Stoptober'" dagelijks artikelen in de krant.
school administratie in alsof het een oorkonde is. Ik besteed mijn zakgeld aan een pakje sigaretten om bij de eerst volgende pauze mee te kunnen roken. Ongemakkelijk en stuntelig stond ik daar, totaal niet op mijn gemak, ik was gauw genezen.

Ik kijk mee bij een zorgvak. Vandaag gaan de leerlingen bloeddruk meten. Voordat ze aan de slag gaan vraagt de docent wat de oorzaak van een hoge bloeddruk kan zijn. Rick dreunt zonder moeite het rijtje op; Meer dan 2 glazen alcohol per dag, stress, roken, overgewicht en te weinig bewegen. Dezelfde Rick roept dat zijn bovendruk erg hoog is. Gekscherend roept zijn buurvrouw dat hij ook niet vies is van een biertje. We pakken een andere meter voor een second opinion. De bovendruk van de 16 jarige blijft 156. Wanneer hij de klas verlaat hoor ik hem nog net zeggen; “zo, nu eerst een peukie”.

Een aanrader!
Bijna één op de vier zware  rokers haalt zijn 65 ste verjaardag niet lees ik in de krant. Mijn vader werd door zijn ongezonde leefstijl amper 62. Als ik er aan denk dat ik over 11 jaar 62 ben, krijg ik het Spaans benauwd. Ik wil nog zoveel leuke dingen doen. Het was toch zijn eigen keuze,  om de één met de ander aan te steken……

Gek dat rokers niet bang zijn voor de gevolgen van een sigaret en niet schrikken van de afschuwelijke verpakking. Negen van de tien keer zijn ze wel bang voor de hulpstoffen van medicatie bij een label wisseling. Keer op keer vind ik het bijzonder dat men liever een zak pillen haalt dan te stoppen met roken. Een sigaret in de ene hand en een luchtwegverwijder in de andere hand. Met een bloedvat-dichtslibbende-sigaret in de hand wordt een glas water met een opgeloste Acetylsalicylzuur cardio (bloedverdunner) naar binnen geklokt.
Je bent toch nooit te oud om te stoppen?

In de bereidingsles komt Rick er op terug; “ Was wat hé die bloeddruk”.
Zeker en dat op jouw leeftijd. Zag ik jou nou roken?
Dat is een dingetje, stoppen zou beter zijn zegt hij zacht.
Absoluut, misschien kunnen wij een dealtje sluiten...…..
Later M@rina!

zaterdag 24 februari 2018

Plofkraak achter het huis.....


Al jaren staat hij op zolder. In een hoekje goed op slot. Een klein stevig loodzwaar kluisje. Vol met paperassen, belangrijke en minder belangrijke. De code is nogal ingewikkeld; zoveel keer naar rechts, zoveel keer naar links en hop weer terug en nog een keer helemaal rond. Ehh zoiets, ik ben niet goed in het onthouden van code’s. Jaren ging de knop soepeltjes van a naar b. Ineens was daar een ieniemienie geluidje tijdens het draaien, vanaf die tijd kreeg manlief  geen toegang meer tot het kleine stevige loodzware kluisje. Hij stond ons niet in de weg en de meeste paperassen zijn digitaal opgeslagen of op te vragen. Behalve mijn apothekersassistente diploma en het bewijs dat ik de eed heb afgelegd…………………………..

Wat moet ik ineens na 30 jaar met mijn diploma? Op facebook kwam een berichtje voorbij; “Welke
apotheker of apothekersassistente komt ons schoolteam versterken”. Nieuwsgierig ga ik samen met collega een PB sturen. Wat is precies de bedoeling, welke dagen en hoeveel uur? Collega haakt af. Wat als een grap begint eindigt in een serieuze chatsessie. Of ze mij mogen bellen. Na een leuk telefoongesprek met de teamleider spring ik nog dezelfde dag in de auto en rij ik richting de campus. Dat is even wat anders dan het kleine schooltje waar ik vroeger op zat.Wanneer ik het bereidingslokaal binnen loop snuif ik de heerlijke geur van een echte apotheek op. Nog geen uur later loop ik met een potlood langs de leerlingen om te autoriseren en de wegingen te controleren. De waterbaden, de mortieren, stampers, de stoffen en de bijbehorende geuren prikkelen de kennis van bereiden. Alle vakjes in mijn hoofd worden geopend, heerlijk “bereiden” of zoals wij het in vakjargon noemen; “makers”. Door de strenge wetgeving wordt er in de meeste apotheken al jaren niet meer bereid. Na een bijzondere middag komt de vraag van collega assistenten: Hoe vond je het, lijkt het je wat, doe je het…het is tijdelijk…proberen. Ik ga ervoor. Of ik een kopie van mijn diploma naar Personeelsbeheer wil mailen. Laat die nou net in de kluis liggen.

Manlief ontkomt er niet aan, de kluis moet open. Hij begint met gaatjes te boren rond de draaiknop. Helaas geen beweging. Het loodzware ding tilt hij in zijn uppie twee trappen naar beneden. Ik ren vooruit om deuren te open en obstakels aan de kant te schuiven.
Met de koevoet en slijptol gaat hij verder. De stukken cement en metaal vliegen ons om de oren maar de kluis blijft gesloten. Rond 22. 00 uur moeten we stoppen en sjouwen het loodzware ding de garage in. Samen met oudste gaat manlief de volgende dag verder met wrikken en boren. Langzaam komt er beweging in de deur. Onder het gruis komt een stapel papieren en talloze reserve sleutels tevoorschijn. Tussen de doopkaarten, verkeersdiploma’s,  cito toetsen uit de jaren ’70 ligt mijn Apothekersassistente diploma met de belangrijke stempel van de Inspecteur de geneesmiddelen.
Ik kan legaal aan de slag. Een nieuwe uitdaging, wordt vervolgd…………….
Later M@rina!

woensdag 14 februari 2018

We hebben nog even.............

Ze is 9 jaar en heeft een droom. De modeacademie. We hebben nog even, wie weet. Tot die tijd zitten wij gezellig samen aan tafel te freubelen met naald en draad. Ik maak jurkjes, jassen en leuke broekjes voor jongste. Jongste maakt jurkjes en tasjes van de restjes.

Ze is 11 jaar, haar verjaardagsfeestje is een workshop kleding pimpen. Zus van manlief doneert vuilniszakken vol kleding van de 4 nichtjes. Op de markt koop ik naaigaren in felle kleuren, knopen in allerlei soorten en maten, te gekke
applicaties en sierlijke biaisbandjes om de kleding een make-over te geven. Op de grote tafel staan 2 naaimachines en de oude handnaaimachine van mijn oma te wachten op de designers in spé. De vuilniszakken worden midden in de kamer leeg gekieperd en de dames storten zich op de broeken, jurken, blousjes en al wat nog niet meer. Mouwen worden beenwarmers, spijkerbroeken worden spijkerrokjes en op jurkjes worden fel gekleurde linten genaaid. Er wordt geknipt, geplakt, genaaid of het een lieve lust is. Buiten worden stoelen klaar gezet en een uitgerolde behangrol doet dienst als catwalk. Na een snelle hap gaan de dames in de make-up, lange haren worden met toeters en bellen opgestoken en een vleugje  glitter zorgt voor de finishing Touch. De muziek schalt door de buurt wanneer de ouders plaats nemen op de stoelen. Eén voor één wiebelen de dames op hoge hakken voorbij over de catwalk.
Ze weet het zeker, het wordt de modeacademie in Amsterdam.

Ze is 15 jaar wanneer wij afreizen. Stiekem hoop ik dat Amsterdam groot en kil is. Wie weet kan ik een beetje ombuigen naar Arnhem, Groningen of nog dichterbij Zwolle. De docent op de open dag wint er geen doekjes om. Hoe oud ben jij eigenlijk, waar kom je vandaan? Drenthe, jeetje, misschien kun je eerst een jaartje gaan werken. Wel een beetje jong vind u niet moeders. Pfff wat denken ze wel niet, dat wij hier onder een hunebed leven. Ze heeft toch nog een heel jaar te gaan, maar we nemen het mee mevrouw de docent.

Ze is 17 jaar wanneer ze ons uitzwaait vanaf haar leuke kamer op de derde verdieping. Ze gaat vol overtuiging beginnen aan haar droom. Ze bikkelt en gaat als een speer. Het is gezellig om bij haar op bezoek te gaan. Amsterdam is haar dorp, met haar supermarkt, met haar bus, met haar flat en haar huisgenoten.

Ruim 3 jaar later. Ik App jongste dat ik ben aangekomen in het Hotel. Vlakbij waar straks “iNDiViDUALS GEN24 Collection Presentation gaat plaatsvinden.
Photo by Team Peter Stigter
Waar ik straks op één van de stoeltjes ga zitten luisteren, kijken en genieten. De beat schalt door de studio, genodigden zitten op hun plaats, fotografen staan paraat. De ruimte is schemer en mysterieus. Het is echt, heel echt, zo professioneel, het is professioneel. Ambitieuze AMFI studenten hebben 20 weken keihard gewerkt. Ik zit, ik kijk, ik luister en zie de meest ingenieuze, modieuze, spectaculaire creaties voorbij komen.
Het afstuderen is begonnen. She did it!
Later M@rina!

donderdag 25 januari 2018

Heerlijk bakken met pakjes & zakjes.......................

Op facebook zie ik de 365 dagen challenge van Honig en de tegenhanger Koken met Karin veelvuldig voorbij komen. Een oeverloze discussie tussen beide aanhangers volgt. Karin is denk ik bang dat de Honig familie scheurbuik krijgt en Honig blijft geduldig uitleggen dat de pakjes uitstekend te combineren zijn met een zak verse groente. Af en toe moet een pakje toch kunnen, rebels ga ik met een goedkoop mixpakje voor zoete kaneelbroodjes aan de slag.
Deze zondagmorgen leent zich er uitstekend voor. Tegen de tijd dat de rest uit bed komt heb ik warme geurige kaneelbroodjes op tafel staan. Een fluitje van een cent, tenminste als ik de verpakking mag geloven.
In 15 minuten oven klaar. Het zakje voor de kaneelvulling met 100 ml koud water omroeren en zacht laten worden voor het beste resultaat. De bakmix, melk en olie in een schaal doen en met een elektrische handmixer mengen. Nu ben ik onlangs verwend met een keukenmachine met power die kan ik nu mooi testen. Alles gaat in de mengkom en de mixerhaken in de machine. Ik start met langzaam mengen en voer de power op. 3 minuten op de hoogste stand, dat lijkt mij niet wijs dan zit het plafond er ook onder. Standje 3 lijkt mij voldoende.
Punt 2. Deeg rollen: Het deeg uit de schaal halen, op een lichtjes met meel besprenkeld werkblad, tot een bal kneden en 5 minuten laten rusten. Ik doe mijn best, maar mijn handen zitten onder de kleverige drap, met mijn tanden trek ik de mouwen van mijn vest omhoog, ik verlies een deel deeg wat in de mixerhaken achter blijft. Mopper de mopper,  tandje hoger misschien. Beetje bloem erbij, even lijkt het wat, maar nee dit gaat hem niet worden. De mannen komen af op het geluid van mixer en mopper de mopper.
Hoppa in de kliko ermee....
Of ik de gebruiksaanwijzing goed heb gelezen. Volgens manlief moet je starten met 3 minuten op de hoogste stand en 1 minuut na mixen. Zonder bril misschien mopper ik, het is altijd voorzichtig mengen en dan flink mixen. Oké, oké hoor ik oudste zeggen, wij wachten af.
Ondertussen is het kaneelprutje klaar voor gebruik.Terug in de kom, beetje bloem erbij en een tandje hoger mixen. Opnieuw alles op het besprenkelde aanrecht. Voorzichtig kijken de mannen om het hoekje of er nog een warm kaneelbroodje gaat komen. Met mijn handen onder de kleverige deegzooi ben ik net  op zoek naar een pedaalemmer zak. Met een half oog bekijk ik de doos van top tot teen en vraag mij toch werkelijk af of de dames in het Gooi ook zo zitten te hannesen met het pakje van “de Gooische bakker”. Mijn oog valt op de foto van handmixer met deeghaken. Misschien was mijn handmixer zo slecht nog niet tetter ik. Je had de bereidingswijze toch heel goed door genomen vraagt manlief. Hoezo, twijfel je aan mij? Als je deeghaken ipv mixerhaken had gebruikt was de nieuwe mixer vast zo slecht nog niet ketst hij terug.
Later M@rina!

donderdag 11 januari 2018

Een lol dat ze hebben en blij dat ik ben.......

Jongste vierde dit jaar oud & nieuw samen met haar lief in Frankrijk. Op oudejaarsdag krijg ik een berichtje; “Vandaag gaan wij naar Mont Saint- Michel”. Jaloers, stuur ik terug, wij waren er in 1988 vlak voor onze bruiloft, stuur je een leuke selfie? “Hahahaha wauwie lang geleden”; verschijnt er op mijn schermpje. 
Mont Saint-Michel
Afgelopen weekend pakken wij de foto’s erbij. Bijna 30 jaar geleden, echt lang zegt jongste. Ben er net 22 jaar, vlak voor ons huwelijk, iets ouder dan jongste nu is. Samen bladeren wij door het album. Er wordt gelachen om mijn lange haar met krullen door permanent. Mijn eigen gemaakte creaties worden bekritiseerd. Het is te kort, te lang, gekke schouder vulling, te brede riem en noem maar op.
Lief lachend zit ik te poseren naast de koelbox en ons bordeaux rode golfje voor Mont Sint-Michel. Wij bladeren verder; Kerst 1988, samen in ons flatje. Op de foto staat een armetierig kerstboompje en een salontafel. Hey mijn tafel zegt jongste…..
Een wit ovaal vormige salontafel, de eerste aankoop na ons huwelijk van onze zuurverdiende centen. Weloverwogen gekocht op de meubel afdeling van de  V & D in Zwolle. Levertijd 6 weken. Het zou er om spannen of wij dit pronkstuk met Kerst in de kamer zouden hebben. In de week voor kerst krijg ik een telefoontje van de klantenservice, een vriendelijke dame wil een breng afspraak maken. Wij zijn die week geen dag thuis, geen probleem, met alle plezier bezorgen ze de tafel bij mijn moeder. ’s Avonds rijden wij snel door om het klusje te klaren. Voorzichtig leggen wij de tafel op een dekentje in de achterbak en crossen naar huis. Op de parkeerplaats zet manlief de tafel tegen de auto zodat hij de rest van de spullen kan  pakken.
Met extra hoge poten nu een bureau
Met een smak gooi ik het portier dicht. De kleine move die de auto hierbij maakt is genoeg om de tafel op de straat te laten kletteren. Langs de hele rand een flinke beschadiging die niet eenvoudig met een likje verf is weg te werken. Met buikpijn ga ik naar bed, ’s nachts ga ik nog een keer kijken en hoop ik dat ik het heb gedroomd. Na het weekend trek ik de stoute schoenen aan en bel met de klantenservice. Aan de vriendelijke dame vertel ik over mijn domme actie en vraag of het mogelijk is of de tafel bij hun geschuurd en opnieuw gelakt kan worden. Nog dezelfde middag wordt ik terug gebeld, ze waarderen mijn eerlijkheid. Wij van V & D vinden het heel vervelend en zorgen ervoor dat de tafel kosteloos wordt omgeruild. Maakt u de bezorgers maar niets wijzer. Enkele weken later staan er twee vrolijke kerels aan de deur. “Wij komen u tafel omruilen”; zeggen ze lachend, “wij weten van niks, is er wat gebeurt dan”.
Een lol dat ze hebben en blij dat ik ben.
1988 echt lang geleden, lang leve de goeie oude tijd en de lieve mensen van de V & D.
Later M@rina!