Prrrrgrrrrrbrrrrrrpffff the game is over...............

Hoelang zou het geleden zijn.

25, 30 misschien is het wel 35 jaar geleden dat ik afwisselend lid werd van de Libelle en Margriet vanwege de nuttige welkomst geschenken. Waaronder de staafmixer die ondertussen al jaren het meest gebruikte apparaat in mijn keuken is. Daar kan geen keukenmachine tegen op. Hij neemt weinig ruimte in beslag, is eenvoudig te bedienen en kan in de vaatwasser.

De staafmixer begon zijn carrière bij de babyhapjes. Minstens één keer per maand ging de reuze pan op het vuur en kookte ik prakjes in verschillende smaken. De staafmixer pureerde alles op juiste dikte.

Jaren later was de staafmixer onmisbaar bij het maken van smoothies wanneer er te weinig fruit door de jeugd werd gegeten.

De laatste jaren zijn er kilo’s pompoen door de vlijmscherpe messen gepureerd tot een heerlijke geurige soep.

Afgelopen week logeerde nichtje hier. Ze vraagt naar healthy kookboeken. Trots trek ik mijn kast open en toon mijn enorme boekenrij. Ze begint te bladeren en gezellig kletsend wijst ze naar een trendy recept.

Tante Marina, Purple Smoothiebowl, dat moet je eens maken, echt heel lekker. Ze is alweer een paar dagen naar huis wanneer ik het recept ga proberen. Het vergt enige voorbereiding, de bananen moeten bevroren zijn en de bietjes gekookt en afgekoeld. Ik gooi 2 bananen in het vriesvak en doe 2 rode bietjes in de steamer. Wanneer ik de volgende dag klaar ben voor de tweede stap bedenk ik mij dat ik de schil er af had moeten halen. Beetje jammer dit. Er gaan opnieuw 2 bananen in de diepvries, dit maal zonder schil. ’s Avonds wanneer de schil-loze bananen bevroren zijn doe ik ze samen met de bevroren bosbessen en de afgepelde koude rode biet in de mengkom en zet de staafmixer erop.

De staafmixer wurmt zich door de zachte biet op weg naar de bevroren banaan. De banaan die kei en keihard is vormt een behoorlijke blokkade. Ik zet mijn volle gewicht erop en duw de knop zo ver mogelijk in. Het scherpe mes doet heel hard zijn best om rond te draaien met de bedoeling er een smeuïge smoothie van te maken. Ik gun de mixer geen pauze maar duw door totdat het geurtje wat ik ruik niet het geurtje is wat ik zou willen ruiken en het geluid niet meer een gelijknamige tevreden brom is.

Prrrgrrrrbrrrrrrpffff the game is over.

Wat was dat roept manlief vanuit de kamer?

Dat was mijn staafmixer met minstens 30 jaar geschiedenis in zijn motor.

En nu, roept hij?

Ik geef niet op en pak de keukenmachine erbij. In een nano secondo heb ik een rood-paarse homogene massa. Ik schenk de kokosmelk erbij en meng nog even na. Zoals op het plaatje schep ik het in een schaaltje en strooi er feestelijk granola en geraspte kokos erover heen.

Was dit prutje de staafmixer waard.

Mwah, ik heb wel eens iets lekkerders gegeten………      

L@ter Marina

Mijn erfenis........................

“Ik heb eerst op de kalender gekeken en ik zag dat het niet je werkdag is vandaag dus ik mag bellen”…….zo begon het telefoongesprek vanmorgen met mijn moeder.

Hersenvliesontsteking heeft een zwart gat achter gelaten in het korte termijn geheugen. Het is nu niet meer zo vanzelfsprekend dat mijn moeder weet welke dag het is, hoelang een uur duurt en of ze iets kan afspreken. Dat is niet alleen lastig, dat maakt iemand onrustig en misschien wel angstig want je bent de grip op jezelf kwijt.

Zo komt het dat mijn moeder ineens onder werktijd belt. Mijn mobieltje ligt in de kluis, ik schrik wanneer ik de gemiste oproepen zie.Een korte WhatsApp naar mijn zusje stelt mij gerust. “Niks aan de hand, ze dacht dat het zondag was”.

We spreken af dat ze mijn werkdagen op de kalender zet…..natuurlijk mag ze altijd bellen als er iets is.

Vamorgen belt ze om te vragen of ik een doos met glazen mee wil nemen naar De Kringloop. ”Is het goed dat we de doos komen brengen? Ik heb ook het zwarte bonbonschaaltje met het witte dekseltje voor je, die wilde jij toch zo graag?"

Het bonbonschaaltje was oorspronkelijk van mijn Oma en was altijd goed gevuld met chocolade. Bij oma mochten wij 1 blokje chocolade tegelijk met een half pepermuntje. Op het witte deksel staat een logo bedrukt en aan de binnen kant van het deksel staat geschreven ; “Amersfoortse Bond van Gereformeerde Jeugdverenigingen”. Een cadeau van de Gereformeerde bond, eenzelfde stond bij mijn schoonmoeder ook in de kast.

Ik koester het bonbonschaaltje al jaren om de vorm in het eenvoudige zwart/wit. In gedachten proef ik de chocolade met een vleugje pepermunt. Het mooie schaaltje kwam bij oma te voorschijn als er wat te vieren viel en het bood troost bij verdrietige momenten.

Toen mijn oma naar het verzorgingstehuis ging verhuisde het bonbonschaaltje naar mijn moeder. Wanneer kleinkinderen naar het schaaltje grepen riep ik steevast; “Voorzichtig met mijn erfenis”.

Tijdens de verhuizing enkele maanden geleden vond ze dat ik het maar vast mee moest nemen.

“Ben je raar, het hoort bij jou en hopelijk later bij mij. Maar nu nog niet”.

Ik klap het deksel van de doos open. Boven op alle glazen gewikkeld in een stukje keukenpapier ligt “mijn erfenis”.

Er is een klein stukje afgebroken, aan de binnenkant, dat ziet niemand.

Net als bij mijn moeder, daar is ook een klein stukje afgebroken, niemand die het ziet, maar het is wel zo, en zij moet er mee dealen.

Mijn erfenis mam, best gek want je bent nog helemaal niet dood.

Ik ga het een heel mooi plekje geven.

Doe dat maar, jij wou hem zo graag en ik weet niet wanneer ik dood ga, dan wacht je misschien zo lang…………..

Later M@rina!

Je was het pareltje van de dag!

Het is een warme zomerse dag wanneer ik samen met jongste een broodje ga eten in de stad. Het is een drukte van belang voor het Lunchcafé. Hoveniers lopen af en aan met kruiwagens vol tuinafval en zanderige boomstronken. Er ligt een prachtige boomstam naast de Pick-up. “Die wil ik wel”; zeg ik tegen jongste. Het lijkt mij leuk om de stam op te leuken met ieniemienie planten in macramé hangertjes en kleine windlichtjes. Als wij uit gegeten zijn en hij ligt er nog, dan ga ik vragen of ik hem mag……… 

Bij het verlaten van het café, neem ik mijn kans waar en stap op de hovenier af. Lachend vraagt de beste man hoe ik hem mee wil nemen. Hij bied zijn hulp en de kruiwagen aan. “Het gaat ons wel lukken”; zeg ik stoer.

Jongste gaat voorop en ik pak hem achteraan bij de modderige kluit beet. Stoer zetten wij de pas erin om na een meter of tien de stam mopperend op de stoep te laten stuiteren. Het is te warm voor dit soort dingen vind jongste en ze is niet van plan zich nog verder in het zweet te werken. Bovendien wil ze haar leukste jurkje niet open halen aan zo’n lompe ruwe boomstam.

Met dat ik besluit om de fiets te gaan halen stopt er een lange blonde jongen. “Kan ik helpen”; vraagt hij met een brede smiley. Dat is toch niks waard zo. Waar moeten jullie heen. Hij zet zijn fiets neer en gooit de boomstam over zijn schouder op zijn spierwitte shirt.

Dat kan toch niet waar zijn. Die arme jongen gaat toch niet in deze hitte ons klusje klaren. Ik ben hovenier, voor mij is het pineut en hij begint te lopen. Ik pak zijn fiets en gezellig kletsend wijs ik hem de weg naar ons huis.

Het zweet druppelt van zijn voorhoofd langs zijn hals op zijn spierwitte shirt die al groezelig is geworden van het kruimelende boomschors.

In de steeg gooit hij met een forse zwaai de boomstam van zijn schouder.

Ik haal een groot glas water en een frisse doek. Een beetje ongemakkelijk sta ik het schors van zijn schouders te kloppen en de vlekken weg te poetsen. Nadat wij hem uitvoerig bedankt hebben springt hij vrolijk op de fiets.

Jongste ligt dubbel:; “mam jij altijd met je gekke ideeën”. Wat gaat hij thuis vertellen;” Die moeder spoort niet”.

Ach zoiets als stadse fratsen denk ik, hij deed het vast niet voor mij zeg ik met een knipoog……..

Al maanden ligt de boomstam achter het huis. Volgens manlief vol met boktor en niet geschikt om in huis te zetten.

Afgelopen week doe ik net of ik gek ben, ik zaag hem in stukken en sleep hem in huis. Ik knoop leuke hangertjes voor amaryllis bollen en maak er een leuk geheel van in de vensterbank.

"Boomstamjongen" nogmaals bedankt, je was het pareltje van de dag!

Later M@rina!

Om het te ervaren.....................

“Ik had best met Bas die op 16 stations piano speelde mee willen treinen; zegt mijn moeder”.

Waarom?

“Om het treinen beter te leren; zegt ze lachend”.

Ik wil best met je treinen hoor, dagje Rotterdam een idee? Stappen wij onderweg uit om koffie te drinken, bij de piano te luisteren en de stations te bekijken.

Leuk, maar Rotterdam, dat is echt te ver.

We gaan voor Nijmegen en maken een afspraak voor een donkerbeleving bij het Muziem.

Het is 10 over 9, wanneer ik in de motregen op de trein naar Assen sta te wachten. We hebben daar afgesproken bij hond Mannes, een enorm beeld, waar je niet omheen kunt.

“Beste reizigers wegens een wisselstoring gaan er tot 12.15 uur geen treinen richting Zwolle”………………

Het duurt niet lang of het is een kakofonie van stemmen en een heen en weer geloop van geïrriteerde reizigers.

Iets later dan afgesproken arriveer ik bij hond Mannes, mijn muttie is in geen velden of wegen te zien. Ik probeer haar te bereiken via haar 06 nummer. Bij de derde poging heb ik beet.

Ze zat op een bankje op het perron te wachten. Helaas een wissel storing geeft een perronwissel.

9.40 uur bij Mannes voor het Station Assen

Voorlopig gaan er nog geen treinen richting Zwolle. Ik stel voor om te beginnen met koffie en daarna op dit station de NS-kaartautomaat te bekijken. Wanneer wij bij de borden hardop denken duurt het niet lang of er ontstaat gekijf om mij heen. “Jullie hoeven niet over te stappen”; zegt een dame met een halve kaassoufflé in haar mond tegen ons. “Wij moeten in Zwolle overstappen”; antwoord ik beleefd. “Nee, dat moet je niet”; zegt ze terwijl er een stuk bladerdeeg uit haar mond valt.

Hoe zo, u weet toch helemaal niet waar ik heen wil.

Verbaast haalt ze haar schouders op.

Een pittig kort kapsel op leeftijd vind dat de vertraging nu lang genoeg geduurd heeft, via de informatiezuil denkt ze er korte metten mee te maken. Ze schreeuwt haar ongenoegen door de speaker. Als ze in de wacht wordt gezet deelt ze ons mede dat ze op weg is naar de vakantiebeurs.

Verschrikkelijk knalt mijn moeder eruit.

Ik heb een passe-partout zegt ze heel blij.

Nog erger doet mijn moeder er een schepje boven op.

Meneer met enorme rugzak vraagt aan moeders of ze niet van vakantie houdt. “Nee, dat is niet aan mij besteed”; antwoord ze stroef.

Dus u blijft liever bij de geraniums……

Ik zeg niks………

Een dame met een jeugdig speldje in haar grijze boblijn zegt uit de grond van haar hart;"Weet u wat pas erg is mevrouw; DE HUISHOUDBEURS".

Zo die zit.

Nou daar ga ik ook echt niet heen, kaatst moeders terug.

Gelukkig, de matrixborden komen tot leven. De treinen rijden weer.

Bij het verlaten van de trein in Zwolle wenst mijnheer met rugzak ons een fijne dag. “Waar denkt u waar ik heen ga”; vraagt hij aan mijn moeder.

Nou?

Ik ga naar de vakantiebeurs……….. om het te ervaren…..

“Gelukkig ben ik gewaarschuwd”; zegt hij lachend.

Later M@rina!

Het geheim......

Het is alweer 3 maanden geleden dat wij terug kwamen van een zonnige vakantie.3 weken lang hebben wij de lekkerste calorie rijke gerechten uit de Poolse keuken geproefd. Het was afgelopen zomer een dolle boel met alle calorietjes van de “home made ijs”, geurige pakketjes op de BBQ en cappuccino’s extra groot.

Aan het eind van de zomer kon ik mijn kledingkast in drieën verdelen. 1/3 kreeg ik niet meer over mijn kop of kont, 1/3 kreeg ik aan maar gaf weinig bewegingsvrijheid en 1/3 was gelukkig gemaakt van een stofje wat de afgelopen twee jaar gezellig was mee gegroeid.

Ik moet door de zure appel heen bijten en met de billen bloot op de weegschaal. Ik schrik mij het apezuur. Zo zwaar was ik na de bevalling van jongste amper. Ik moet het geheim van vriendin zien te ontfutselen. Zij eet gerust lekkere taartjes en blijft super slank. Hoe dan? Ik weet het geheim zegt ze breedlachend. 

De knop moet om. Ik wil een leven lang fit en daar hoort een gezond gewicht bij. Op facebook volg ik het linkje; “sportief afslanken”. Gemotiveerd vul ik het inschrijfformulier in en klik meteen door naar betalen. Ziezo, ik kan niet meer terug. Ik stuur vriendin een Whatsappje en deel mijn voornemen; “Het is gedaan met de cappuccino’s en ik ga afkicken van de pringles Cheese Onion”.

Ze licht een tipje van de sluier op.

Ik stuur jongste een whatsappje;"ik heb een afspraak in de sportschool. Over 5 maand ben ik 10 kg lichter, zeker weten"!

Serieus mam, dan sta je ziek mager op Schiphol.

Welnee, ik sta daar super slank mooi te zijn.

Ik ga naar mijn intake gesprek. Alles wordt besproken; Alcohol, Vlees, junkfood,

Tip 1; Porties afwegen

koolhydraten en eiwitten? Ik eet gezond en voel mij gezond. Toch is mijn BMI te hoog en de weegschaal liegt niet.

Wat is je doel vraagt de coach en wat voor cijfer geef je je motivatie. Mijn doel is minstens 10 kilo afvallen en ik geef mijn motivatie een 10+, antwoord ik misschien net iets te snel.

Ze gelooft in mij en weet zeker dat ik voor het eind van het jaar 10 kilo kwijt ben. Ik krijg de eerste tips; Minder koolhydraten en meer eiwitten.

Dat tweede bord, niet meer doen. Niet meer dan 2 stuks fruit per dag en geen halve fruitschaal zoals ik deed.

Al 3 maand sloof ik mij twee keer per week 35 minuten uit onder toeziend oog van de halve stad  De eerste weken hoor ik regelmatig; “Hé jij hier, goed bezig”. Het is best gezellig kletsen onder het zweten. En 1 troost ze zijn hier allemaal goed bezig voor het zelfde doel.

Gisteren moest ik weer met de billen bloot.

Ik heb nog precies 16 dagen om 500 gram af te vallen….

Dan sta ik ziek mager, 10 kilo lichter, super mooi slank te zijn op Schiphol.

Ik kan niet wachten………………

Het geheim…………is nu ook een beetje mijn geheim.

Later M@rina!

PS Ben benieuwd naar jou geheim!

Ik ben bang dat ik belazerd ben...................

Afgelopen zomer zat ik te mopperen dat de slaapkamers van uitwonend kroost, verzamelplaatsen zijn geworden van alles wat niet weg mag maar ook niet mee genomen wordt.

Stel “Project U” in; ‘zegt een nicht die op visite is’.

‘Project U’; vraag ik verbaasd, daar heb ik nog nooit van gehoord.

Ze zag het bij een vriendin, wanneer kroost daar het ouderlijk huis verliet stond er bij de voordeur een doosje klaar.

Een doosje met wat…..

Een doosje met Project U

Alles wat van U is neemt U mee naar U eigen huis en alles wat U laat liggen gaat de container in.

Een gouden tip, hier kan ik mij wel in vinden. Ik laat “Project U” aan de keukentafel vallen. Oudste probeert het een beetje tegen te houden, er hangt voor een vermogen aan ledverlichting op zijn kamer aan de balken, of ik daar af

www.dekbedovertrek.com

wil blijven. Wanneer oudste die zondagavond vertrekt naar de lichtstad zegt hij gekscherend; ‘Ik dacht dat er een doos met “Project U” bij de deur zou staan…tis dus alleen een dreigement’.

Tijdens de zomervakantie is het een komen en gaan van nog meer rommeltjes wat bewaart moet blijven. Er komen 20 planten te logeren en voor zwager en schoonzus is er alleen nog plaats op een luchtbedje midden in de kamer. Ik wil geen verlaten tiener kamers meer met een hoop zooi, ik wil hippe en leuke kamers zoals The Student Hotel. Ik ben nog geen 72 uur terug van vakantie als ik begin met ontruimen.

Oudste vertrekt met zijn eigen bed en 2 dozen “Project U” naar huis. Er gaat een volle auto naar de kringloop en de rest verdwijnt in de ondergrondse aan het eind van de straat. Vloerbedekking met typex sporen wordt er uit getrokken en het behang met her en der een scheurtje verdwijnt in de papier container. Minstens 100 nietjes inclusief de ledverlichting peuter ik van de balken.

23 jaar geschiedenis schuur ik te voorschijn. Onder het maritieme blue verschijnt sneltrein geel en brandweer rood. Er zijn zelfs nog sporen van de grafkleur grijs wat ons huis had toen wij het 26 jaar geleden kochten. Dat wordt minstens twee keer gronden en twee keer aflakken. Ik kom steeds dichterbij de eindstreep en ga op zoek naar accessoires in de trant van “The Student Hotel” .

De combinatie van Ral 9010, antraciet en limoen groen geeft een frisse uitstraling. Ik ben super blij met het eindresultaat.

Nu nog een dekbedovertrek die eruit springt in limoen groen. Nergens te vinden in ons leuke stadje, dan maar googelen en online bestellen.

Bij www.dekbedovertrek.com vind ik een fleurige cactus print wat ongetwijfeld de Finishing Touch gaat worden van The Student Hotel Kamer.

Hartelijk dank voor u bestelling.

Dat was 3 december…………

Het telefoonnummer doet het niet, mail wordt niet beantwoord en op facebook zie ik geen hoop gevende berichtjes.

Ik ben bang dat The Student Hotel Kamer het voorlopig zonder leuk fleurig cactus dekbedovertrekje moet doen )-:

Later M@rina!

Geen broodkapjes meer nodig................

Tig keer druk ik mijn wekker uit, ik ben nu eenmaal geen ochtendmens. Na de derde tune wordt het menens. Ik schiet mijn bed uit en spring onder de douche, gris de kleren van de stoel en dender de trap af. Eerst het brood uit de diepvries. De laatste 4 bammetjes en nog twee kapjes. De kapjes gaan zolang ik mij kan herinneren op de verwarming om te drogen voor Dropje.

Tis niet meer nodig…….

Dropje kwam na Snuffeltje 1, Snuffeltje 2, Floortje, Bounty en was het tweelingbroertje van Smartie. 

Snuffeltje 1 en Bounty waren schatjes, Floortje daarentegen was niet te vertrouwen. Tijdens het uit de ren halen beet ze mij tot op het bot in mijn vinger met haar mega konijnentanden. Bounty ons één na laatste konijn werd op handen gedragen. Tot in de laatste uurtjes hebben wij alle zorg geboden die mogelijk was. Huilend lieten wij haar achter in de couveuse bij de dierenartspraktijk hopend op een klein wonder. Rond 22.30 uur belde de meelevende dierenarts of de kinderen wel in slaap gekomen waren door het verdriet. Helaas, hij heeft slecht nieuws:” Bounty heeft het niet gehaald, u mag haar morgen in alle rust komen halen om haar te begraven en niet onbelangrijk de rekening te betalen”.

Konijnen met een verhaal…..

Wanneer oudste  geruime tijd later naar de Welkoop gaat voor een boodschap whatsappt hij een foto van twee schattige konijntjes. Mam, kijk, zo lief, nog één keer…….Ik reageer maar niet. Hij komt thuis en praat mij in no time om. Nadat er een etagewoning is aangeschaft gaan wij samen de tweeling halen. Het duurt niet lang voordat de oorlog uitbreekt tussen die twee. Smartie gaat terug en Dropje blijft getraumatiseerd achter.

Na 6 jaar is het nog steeds een hele tour om Dropje in de reiskooi te krijgen om naar Oma te brengen. Oma  vind de bewegingsvrijheid in haar hokje te beperkt en vraagt of ze binnen de afrastering vrij mag rond huppelen naast de kippen en de geit. “Als hij ontsnapt”; zeg ik half lachend…. dan hoop ik dat ze nog een leuk leven heeft.  

We zijn een week op vakantie wanneer Oma licht paniekerig belt. De eerste dagen huppelde Dropje elke avond zijn hok weer in maar vandaag wil hij niet. Het is een nachtdier, hij kan geen kant op, het komt vast goed, stel ik haar gerust. De volgende avond belt ze opnieuw; Dropje is spoorloos, hoe hoog kan hij springen? Zet het hok buiten de afrastering wie weet ruikt hij zijn spoor, probeer ik tegen beter weten in. Na een kleine week ga ik toch maar eens bellen.

“Je raad het zeker al, zegt mijn moeder verdrietig, ik heb er niet van geslapen. De buurvrouw heeft Dropje dood gevonden onder de coniferen, allemaal bloed. Een steenmarter denkt de buurvrouw".

Hoe leg ik dit de rest uit……..

Dat heb je er van als je denkt dat het gras bij de buren groener is zegt oudste nuchter.

Wat een sukkel, heel zielig voor Oma zegt jongste verontwaardigd.

Een heel vervelend eind van ons tijdperk Konijn.

Later M@rina!

Ps Blog van 2014, de komst van Dropje en Smartie

Huiselijk geweld in de etagewoning!